ସୁରୁଚି ଧୃୱଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଜିନିଷ ଚାହୁଁଛ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ବିବେକ ନାହିଁ। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପୁଅ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇ ନାହିଁ।" ସେ ଆଉ କହିଲେ, "ଏହି ରାଜସିଂହାସନ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, କେବଳ ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। କାହିଁକି ତୁମେ ଏହି ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରୁଛ?" ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଉଚ୍ଚ ଥିଲା, ଯେପରି ମୋ ପୁଅର, କିନ୍ତୁ ସେ କହିଲେ, "ଅପ୍ରୟାସରେ କାହିଁକି? ତୁମେ ଜାଣୁନାହିଁ କି ତୁମେ ସୁନୀତିଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛ?" ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ, ଏହି ଦୁଃଖଦ କଥା ଶୁଣି ଧୃୱ ରୁଷ୍ଟ ହେଇ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଛାଡି ନିଜ ମା ସୁନୀତିଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ରୁଷ୍ଟ ହେଇ, ତଳ ଓଠ ଅଲ୍ପ ଅଲ୍ପ କମ୍ପିତ, ସୁନୀତି ତାଙ୍କୁ କୋଲେ ନେଇ କହିଲେ, "ବାଳକ, କାହିଁକି ତୁମେ ରୁଷ୍ଟ? କିଏ ତୁମକୁ ଅପମାନ କଲେ? କିଏ, ବାଳକ, ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଇଛି, ଯିଏ ତୁମକୁ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛି?" ଧୃୱ ତାଙ୍କ ମା କୁ ସମସ୍ତ କଥା ଖୋଲି କହିଲେ—ସୁରୁଚି କିପରି ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଭିମାନରେ ଉପେକ୍ଷା କଥା କହିଥିଲେ। ସୁନୀତି ଏହା ଶୁଣି ଦୁଃଖିତ ହେଇ ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ନେଲେ, ଚକୁ ଲୁହେ ଭରିଗଲା, ଏବଂ ଦୟାଭାବରେ କହିଲେ, "ସୁରୁଚି ସତ୍ୟ କହିଛି, ବାଳକ; ତୁମେ ଦୁଃଖୀ। ଏହି ଭାଗ୍ୟ ଭଲ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସହିବାକୁ ପଡ଼େ।" "ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ଘଟିଛି, ତାହା ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କିଏ କାହିଁକି ଦେବା କି ନେବା କରିପାରିବ, ଯଦି ତୁମେ କିଛି କରିନଥିବା? ଏହି ନିମିତ୍ତରେ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ରାଜସିଂହାସନ, ରାଜାଚ୍ଛତ୍ର, ଦାନ, ହାତୀ—ଏସବୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମ କରିଛି। ଏହା ବୁଝ, ବାଳକ, ଏବଂ ଶାନ୍ତ ହେ।" "ପୂର୍ବଜନ୍ମର କର୍ମର ଫଳରେ, ସୁରୁଚି ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀ ହେଲେ; ମୋ ପରି ଅନ୍ୟା ଯାହାର କର୍ମ ଅଳ୍ପ, ସେ ଅନ୍ୟ ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ।" "ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଯିଏ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେ ହେଉଛି ଉତ୍ତମ; ମୋ ପୁଅ ଧୃୱ କମ୍ ପୁଣ୍ୟ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।" "ତଥାପି, ବାଳକ, ତୁମେ ନିଜକୁ ଦୁଃଖୀ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏକ ଜନ ନିଜ ଆସିଥିବା ଜିନିଷରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିବା ଉଚିତ୍।" "ଯଦି ସୁରୁଚିଙ୍କ କଥାରେ ତୁମେ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ, ତେବେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟ ଉପାର୍ଜନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର; ଏହା ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।" "ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହେଉ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମରେ ଲାଗିଥିବା, ଜୀବମାନଙ୍କ ଭଲରେ ଲାଗିଥିବା; ଯେପରି ଜଳ ତଳକୁ ବହିଯାଏ, ତେପରି ଧନ ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଆସିଥାଏ।" ଧୃୱ କହିଲେ, "ମା, ତୁମେ ମୋତେ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଯେଉଁ କଥା କହିଛ, ସେ କଥା ମୋ ହୃଦୟରେ ରହୁ ନାହିଁ; କଠୋର କଥା ମୋ ମନକୁ ଆଘାତ କରିଛି।" "ଏହିପରି, ମୁଁ ଏପରି ଚେଷ୍ଟା କରିବି ଯେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ ହେବି, ଅବିନାଶୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ପାଇବି।" "ସୁରୁଚି ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ ନାହିଁ; ମା, ଦେଖ, ମୋର ଶକ୍ତି, ମୁଁ ତୁମ ବୃଦ୍ଧ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ ମଧ୍ୟ।" "ମୋ ଭାଇ ଉତ୍ତମ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେ ରାଜସିଂହାସନ ପାଉ, ଏହା ହେଉ।" "ମା, ମୁଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ଚାହୁଁନି; ମୁଁ ସେହି ସ୍ଥାନ ଚାହୁଁଛି, ଯାହା ମୋ ପିତା ନିଜ କର୍ମରେ ପାଇଥିଲେ।" ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ, ଏପରି ମାଙ୍କୁ କହି ଧୃୱ ଗୃହ ଛାଡି ନଗର ଚାଡି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଧୃୱ ଦେଖିଲେ ସାପ୍ତପ୍ରଜନ୍ୟ ଋଷିମାନେ କୁଶ ଶୟନ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ବାର୍କ ଚିର ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଧୃୱ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ବିନୟରେ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖିଲେ। ଧୃୱ କହିଲେ, "ଏ ମହାନ ଋଷିମାନେ, ମୋତେ ଧୃୱ ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତୁ, ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ପୁଅ, ସୁନୀତିଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛି, ଯିଏ ବିରକ୍ତିରେ ଆପଣମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛି।" ସାପ୍ତପ୍ରଜନ୍ୟ ଋଷିମାନେ କହିଲେ, "ବାଳକ, ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମେ କେବଳ ଚାରି କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର; ଏପରି ଉମ୍ରେ ବିରକ୍ତିର କାରଣ କଣ?" "ତୁମକୁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ କିଛି ନାହିଁ; ତୁମ ପିତା ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ଆମେ ତୁମ ଇଚ୍ଛାରୁ ବିଚ୍ଛେଦ ଦେଖୁନାହିଁ।" "ତୁମ ଶରୀରରେ କୌଣସି ରୋଗ ମଧ୍ୟ ଦେଖୁନାହିଁ; ଯଦି କିଛି ବିରକ୍ତିର କାରଣ ଅଛି, କହ, ତୁମେ ଜାଣିଥିଲେ।" ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ, ତାପରେ ଧୃୱ ସେମାନେ ସୁରୁଚିଙ୍କ କଥା ଖୋଲି କହିଲେ; ଏହା ଶୁଣି ଋଷିମାନେ ଆପସରେ କହିଲେ, "ଆହ, କେତେ ଅସାଧାରଣ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶକ୍ତି, ଯାହା ସେ ଶିଶୁ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ସହିପାରୁନାହିଁ; ସ୍ତ୍ରୀମାତାଙ୍କ ଦୁଃଖଦ କଥା ତାଙ୍କ ହୃଦୟରୁ ଯାଉନାହିଁ।" "ଏ କ୍ଷତ୍ରିୟବଂଶୀ, ଏବେ ତୁମେ ବିରକ୍ତିରେ କଣ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରିଛ, କହ, ଯଦି ଚାହୁଁଛ।" "ଏ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଯେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଆମେ ସହଯୋଗ କରିପାରିବାକୁ ଚାହୁଛ, ସେ କଥା କହ; ଆମେ ଦେଖୁଛୁ ତୁମେ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହୁଛ।" ଧୃୱ କହିଲେ, "ମୁଁ ଧନ ଚାହୁଁନି, ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଚାହୁଁନି, ଏ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ; ମୁଁ ଏକ ଅପୂର୍ବ ସ୍ଥାନ ଚାହୁଁଛି, ଯାହା କେହି ଆଗରୁ ଉପଭୋଗ କରିନାହିଁ।" "ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ ହେଉ; କିପରି ପାଇଯିବି, କହ, ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ, ଏ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ମରୀଚି କହିଲେ, "ବାଳକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ମାନବମାନେ ପାଇନାହିଁ, ଯଦି ସେମାନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜା କରିନାହିଁ; ତେଣୁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପୂଜା କର।" ଅତ୍ରି କହିଲେ, "ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଜନାର୍ଦନ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଅବିନାଶୀ ସ୍ଥାନ ଦେଇଥାଏ; ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ମୁଁ କହିଛି।" ଅଙ୍ଗିରା କହିଲେ, "ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ଅଛି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଅବିନାଶୀ ଆତ୍ମାରେ; ଯଦି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ଚାହୁଁଛ, ସେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜା କର।" ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, "ଯିଏ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ପରମ ଆଶ୍ରୟ, ଯିଏ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ; ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ ଅତି କଠିନ ମୋକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ପାଇଯାଏ।" ପୁଲହ କହିଲେ, "ଇନ୍ଦ୍ର ଜଗତ୍ର ନାଥ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ବଳିଦାନର ନାଥକୁ ପୂଜା କରି ଇନ୍ଦ୍ର ପଦ ପାଇଥିଲେ; ଏହିପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କର।