ଏହିପରି ଏକ ଦିନ ପରାଶର ଋଷି ମହାତ୍ମା ମୈତ୍ରେୟଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁ ଘରେ ଏହି ଶ୍ରୀସ୍ତୁତି ପାଠ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ କେବେ ଅପମଙ୍ଗଳ କିମ୍ବା ବିବାଦ ଆସିବାକୁ ପାଏ ନାହିଁ। ଏହି ଭାବରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହା କହିଲି, ଯେପରି ତୁମେ ପଚାରିଥିଲ, କିପରି ଭୃଗୁର କନ୍ୟା ଶ୍ରୀ ଏ ପ୍ରଥମେ କ୍ଷୀରସାଗରରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ଏହି ଷ୍ଟୁତି, ଯାହା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମୁଖରୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରିତ, ଯଦି ମନୁଷ୍ୟ ଏଠାରେ ପଢିଥାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କ ଘରେ କେବେ ଅପମଙ୍ଗଳ ବସିପାରିବ ନାହିଁ।” ଏଉଁବେଳେ ମୈତ୍ରେୟ ପଚାରିଲେ, “ମହାମୁନି, ମୁଁ ଯାହା ପଚାରିଥିଲି, ସେସବୁ ଆପଣ କହିଦେଲେ। ଏବେ ଦୟାକରି ମୋତେ ଭୃଗୁଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଆଉ କହନ୍ତୁ।” ପରାଶର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଖ୍ୟାତି, ଭୃଗୁଙ୍କ କନ୍ୟା, ତାଙ୍କଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଗଠନ କଲେ। ଏହିପରି, ଧାତୃ ଓ ବିଧାତୃ ନାମକ ଦୁଇପୁଅ ଭୃଗୁ ଓ ଖ୍ୟାତିଙ୍କଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ମହାତ୍ମା ମେରାଙ୍କର ଦୁଇ କନ୍ୟା ଥିଲେ—ଆୟତି ଓ ନିୟତି। ଧାତୃ ଓ ବିଧାତୃ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଲେ ଏବଂ ପୁଅ ହେଲେ। ପ୍ରାଣ ଓ ମୃକଣ୍ଡୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ମୃକଣ୍ଡୁଠାରୁ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଜନ୍ମିଲେ; ପରେ ବେଦଶୀର୍ଷ ଜନ୍ମିଲେ। ପ୍ରାଣଙ୍କ ପୁଅ କୃତିମାନ୍, ତାଙ୍କଠାରୁ ରାଜବଂଶ ଏବଂ ତାଠାରୁ ଭାର୍ଗବ ଉତ୍ତର ପ୍ରସାର ପାଇଲା। ମରୀଚିଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସମ୍ଭୂତି ଥିଲେ; ସେ ପୌର୍ଣ୍ଣମାସାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଏବଂ ପୌର୍ଣ୍ଣମାସା ଦୁଇପୁଅ—ବିରଜା ଓ ସର୍ବଗ—ଜନ୍ମିଲେ। ସ୍ମୃତି ଓ ଅଙ୍ଗିରାସ୍ଙ୍କ ଠାରୁ ପୁଅ ଓ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସିନୀବାଳୀ, କୁହୂ, ରାକା, ଅନୁମତି ଏହି ଚାରି କନ୍ୟା ଜନ୍ମିଲେ। ଏହିପରି, ଅନସୂୟା ଅତ୍ରିଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମିଲେ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପତ୍ନୀ ପ୍ରୀତିଠାରୁ ଡାଟୋଲି ନାମକ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ। ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଥିଲେ; କର୍ଦମ, ଶ୍ୱାବରୀୟ, ସହିଷ୍ଣୁ—ଏହି ତିନି ପୁଅ ଥିଲେ। କ୍ଷମା, ପୁଲହଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; କ୍ରତୁଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସନ୍ନତି ବାଳଖିଲ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସଠି ହଜାର ତପସ୍ବୀ, ଅଙ୍ଗୁଳିର ତିର୍ଯ୍ୟକ୍ ପରି ଛୋଟ, ଜଳ, ଧୂମ, ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଅଭିଭାସ୍ୱର, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେତା ଥିଲେ। ଉର୍ଜ୍ଜା, ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ସାତ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ରଜୋଗାତ୍ର, ଉର୍ଧ୍ୱବାହୁ, ବସନ, ଅନଘ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ। ସୁତପା ଓ ଶୁକ୍ର—ଏହି ସାତ ନିର୍ମଳ ଋଷିମାନେ; ଏହି ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଅଗ୍ନିର ଅଧିପତି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପୁଅ। ସ୍ୱାହା ମାଧ୍ୟମରେ ତିନି ପୁଅ—ପାୱକ, ପାୱମାନ, ଶୁଚି—ଜନ୍ମିଲେ। ସେମାନଙ୍କଠାରୁ କ୍ରମେ ୪୫ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମିଲେ; ଏହିପରି ମୋଟ ୪୯ ଅଗ୍ନି ଗଣନା କରାଯାଏ। ଏହି ଅଗ୍ନିମାନେ ଏକ ପିତା ଓ ତିନିପୁଅ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ପିତୃମାନେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ଅଗ୍ନିଷ୍ୱାତ୍ତ, ବହିର୍ଷଦ୍, ଅନଗ୍ନି, ସାଗ୍ନି—ଏମାନେ ସ୍ୱଧା ସହିତ ମୈନା ଓ ବୈଧାରିଣୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଦୁହିଁଜଣ ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଯୋଗିନୀ ଓ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହିପରି ଡକ୍ଷଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେଙ୍କ ଉତ୍ତର ପ୍ରସୃତି କଥା କହାଗଲା; ଯେଉଁଠି ଏହି ବଂଶାବଳୀକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ କେବେ ନିରସନ୍ତାନ ରହିନଥାଏ। ଏହିପରି, ପରାଶର ଋଷି ଆଉ କହିଲେ—“ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁଙ୍କ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁଅ ପ୍ରିୟବ୍ରତ ଓ ଉତ୍ତାନପାଦ ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀ ସୁରୁଚିଙ୍କଠାରେ ଉତ୍ତମ ନାମକ ପୁଅ ହେଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଅନ୍ୟ ପତ୍ନୀ ସୁନୀତି ଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଅତି ପ୍ରିୟ ନ ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଧ୍ରୁବ। ଏକ ଦିନ ଧ୍ରୁବ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ଚାଚାଙ୍କ ପୁଅ ଉତ୍ତମ ରାଜାଙ୍କ ଅଂକରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେମିତି ସେ ମଧ୍ୟ ଅଂକରେ ବସିବାକୁ ଚାହିଲେ। ରାଜା ସେଠାରେ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଧ୍ରୁବ ଆଗ୍ରହ ଓ ପ୍ରେମ ସହ ଆସିଥିଲେ ବି, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଅଂକରେ ନେଲେ ନାହିଁ। ସୁରୁଚି ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ସହପତ୍ନୀଙ୍କ ପୁଅ ଅଂକରେ ବସିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କରୁଛନ୍ତି, ଏ ଦିଗରେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଉତ୍ତମ ପୂର୍ବରୁ ବସିଛନ୍ତି; ତେଣୁ ସେ କହିଲେ, “ହେ ଶିଶୁ, ଏପରି ଅନବସ୍ଥାରେ ଏତେ ବଡ଼ ଆଶା କାହିଁକି? ଅନ୍ୟା ଜନିତ ପୁଅ ମୋ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲେ, ସେ ଏହି ସ୍ଥାନ ଅପେକ୍ଷା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମେ ଯାହା ଆଶା କରୁଛ, ସେ ଅପ୍ରାପ୍ୟ; ବୁଦ୍ଧି ନାହିଁ। ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପୁଅ, କିନ୍ତୁ ମୋ ଗର୍ଭରୁ ନୁହଁ। ଏହି ରାଜସିଂହାସନ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, କେବଳ ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ତୁମେ ଏପରି କେଉଁ ଚିନ୍ତା କରୁଛ? ତୁମ ଆଶା ଉଚ୍ଚ, ମୋ ପୁଅ ପରି, କିନ୍ତୁ ଏହା ଅନବସ୍ଥାରେ କାହିଁକି? ତୁମେ ଜାଣିନାହ, ତୁମେ ସୁନୀତିଙ୍କୁ ଜନ୍ମିଛ?'' ପରାଶର କହିଲେ, “ଏଭଳି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଧ୍ରୁବ ରୂଷ୍ଟ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ମାଆ ସୁନୀତିଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଶିଶୁକୁ ରୂଷ୍ଟ ଦେଖି, ଅପର ଓଠ ହଲକା କମ୍ପିତ, ସୁନୀତି ତାଙ୍କୁ ଅଂକରେ ନେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ଶିଶୁ, କାହିଁକି ତୁମେ ରୂଷ୍ଟ? କିଏ ତୁମକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଲେ ନାହିଁ? କିଏ ତୁମ ବାପାଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେବେ, ଯିଏ ତୁମକୁ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛନ୍ତି?” ପରାଶର କହିଲେ, “ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନରେ, ଧ୍ରୁବ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କହିଲେ—ସୁରୁଚି କିପରି ଅହଂକାରରେ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିଥିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୁନୀତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଜଳେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଏବଂ କହିଲେ, “ସୁରୁଚି ସତ୍ୟ କହିଛନ୍ତି, ପୁତ୍ର; ତୁମେ ଅଭାଗା। ନିଶ୍ଚୟ, ଧର୍ମାତ୍ମାମାନେ ମଧ୍ୟ ସହପତ୍ନୀର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ ନାହିଁ। ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ଘଟିଛି, ତାହାକୁ ନେଇ ଚିନ୍ତିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହଁ, ପ୍ରିୟ। ଯାହା କରିନାହଁ, ତାହା କିଏ ଦେଇପାରିବ କିମ୍ବା ନେଇପାରିବ?” ଏହିପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଦୟା ଓ ଦୀନତାର ମୂଳ ଉପଦେଶ ସହ ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ଅବସାନ ହେଲା।