ଏହିଭଳି ଏକ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଶ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ବିନମ୍ର ଭାବରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ—“ହେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂରକର୍ତ୍ତ୍ରୀ ମାତା, ଦୟାକରି ଆମର ଧନ-ଧାନ୍ୟ, ଗୋ-ଗୋଠ, ଘର, ପରିଚାରକ, ଦେହ ଓ ପତ୍ନୀମାନେ ଛାଡ଼ି ଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମୋ ପ୍ରଭୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହୃଦୟ ଠାରୁ ଆମ ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ, ଗୋଧନ ଓ ଆଭୂଷଣ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ହେ ପବିତ୍ରା, ଯେଉଁ ପୁରୁଷମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଧର୍ମ, ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା ଓ ଶିଷ୍ଟାଚାର ଭଳି ଗୁଣରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଗୁଣହୀନ ମଧ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିପାତରେ ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଶୁଭ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଯାହାଉପରେ ଆପଣ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରନ୍ତି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧର୍ମିକ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଉତ୍ତମ, ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବିତ, ପ୍ରବଳ ଓ ପରାକ୍ରମୀ ହୋଇଯାନ୍ତି। ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରଣକାରିଣୀ, ହେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଯାହାକୁ ଆପଣ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ଶିଷ୍ଟାଚାର ଭଳି ସମସ୍ତ ଗୁଣ ମିଶି ଦୋଷ ହୋଇଯାଏ। ହେ କମଳନୟନୀ ଦେବୀ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଜିଭା ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଗୁଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଦୟାକରି ଆମକୁ କେବେ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଏପରି ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ସ୍ତୁତି କରିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଶୁଣୁଥିବା ବେଳେ, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିବା ଏହି ଦେବୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ଏହି ତୁମର ସ୍ତୁତିରେ ମୁଁ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି, ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହାଅଛ, ମୁଁ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ମୁଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ପାଇଁ ଆସିଛି।” ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ—“ହେ ଦେବୀ, ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ଓ ମୁଁ ଏହା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ—ଆପଣ କେବେ ବି ତିନି ଲୋକକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବେ ନାହିଁ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ହେଉ—ଏହି ମୂଳ ସ୍ତୁତିରେ ଯେଉଁଯେଉଁ ଲୋକ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ, ସେମାନେ କେବେ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହେବେ ନାହିଁ।” ତେବେ ଦେବୀ କହିଲେ—“ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହାକୁ ମୁଁ ତୁଷ୍ଟି ଓ ପୂଜାରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଛି, ତାଙ୍କଠାରୁ ମୁଁ ତିନି ଲୋକ ଫେରି ନେବି ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଲୋକ ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ଓ ପ୍ରଭାତରେ ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ମୋ ପ୍ରଶଂସା କରିଥାନ୍ତି, ମୁଁ କେବେ ସେମାନଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି ନାହିଁ।” ଏଭଳି, ମୈତ୍ରେୟଙ୍କୁ କହିଲେ, ଶ୍ରୀ ଦେବୀ ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ପୂଜିତ ହୋଇ ଦେବତାମାନେ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲେ। ଶ୍ରୀ ଦେବୀ ପ୍ରଥମେ ଭୃଗୁଙ୍କ କନ୍ୟା ଖ୍ୟାତିଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ପୁନି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମନ୍ଥନ କରିବା ବେଳେ ମନ୍ଥନ ମଧ୍ୟରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲେ। ଯେପରି ଜଗନ୍ନାଥ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ଅବତାର ନେଇଥାନ୍ତି, ସେପରି ତାଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ ଶ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅବତାରରେ ତାଙ୍କ ସହ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥାନ୍ତି। ହରି ଯେତେବେଳେ ଅଦିତିଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ, ତେତେବେଳେ ଦେବୀ ପୁନି କମଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଭାର୍ଗବ ରାମ ହେବାବେଳେ ଏହି ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ ହେଲେ। ରାମ ଅବତାରରେ ସୀତା, କୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଭାବେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ଅବତାରରେ ସେ ସଦା ତାଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି। ଦେବୀ ଦେବତ୍ୱରେ ଦେବୀ ଶରୀର ନେନ୍ତି, ମାନବ ଅବତାରରେ ମାନବ ଶରୀର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅବତାର ଅନୁଯାୟୀ ରୂପ ନେନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଶ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କ ଜନ୍ମ କାହାଣୀ ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଘରେ ତିନି ପିଢ଼ି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଘରେ ଏହି ଶ୍ରୀସ୍ତୁତି ପଢ଼ାଯାଏ, ସେଠାରେ ଅଶୁଭ ଓ ବିବାଦ କେବେ ଥାଏ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଭୃଗୁଙ୍କ କନ୍ୟା ଶ୍ରୀ ଦୁଧ ସାଗର ମଧ୍ୟରୁ କିପରି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାହା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମୁଖରୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଭବ ଏହି ସ୍ତୁତି, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଅଛି, ଯଦି ଲୋକମାନେ ପଢ଼ନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କ ଘରେ ଅଶୁଭ କେବେ ବସିପାରିବ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ମୈତ୍ରେୟ ପଚାରିଲେ—“ହେ ମହାମୁନି, ମୁଁ ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲି, ସେ ସବୁ ଆପଣ କହିଦେଲେ। ଏବେ ଭୃଗୁଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ଠାରୁ ପୁଣି କହନ୍ତୁ।” ପରାଶର କହିଲେ—“ଖ୍ୟାତି, ଭୃଗୁଙ୍କ କନ୍ୟା, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ ହେଲେ। ଏହିପରି ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଖ୍ୟାତି ଦ୍ୱାରା ଧାତୃ ଓ ବିଧାତୃ ନାମକ ଦୁଇ ପୁଅ ହେଲେ। ମହାତ୍ମା ମେରାଙ୍କ କନ୍ୟା ଆୟତି ଓ ନିୟତି, ଧାତୃ ଓ ବିଧାତୃଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ, ତାଙ୍କଠାରୁ ପୁଅ ହେଲେ। ପ୍ରାଣ ଓ ମୃକଣ୍ଡୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ମୃକଣ୍ଡୁଠାରୁ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଓ ପ୍ରାଣଙ୍କୁ କୃତିମାନ୍ ଓ ତାଠାରୁ ରାଜବଂଶ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏହିପରି ଭାର୍ଗବ ବଂଶ ବିସ୍ତାର ପାଇଲା। ମରୀଚିଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସମ୍ଭୂତି, ତାଙ୍କଠାରୁ ପୌର୍ଣ୍ଣମାସ ଓ ସେଠାରୁ ବିରଜା, ସର୍ବଗ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସ୍ମୃତି ଓ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କୁ ଦୁହିଁଠାରୁ ପୁଅ ଓ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ—ସିନୀବାଳି, କୁହୂ, ରାକା, ଅନୁମତି ଏବଂ ଅନସୂୟାଙ୍କୁ ଅତ୍ରିଙ୍କ ନିଷ୍ପାପ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରୀତିଠାରୁ ଦତୋଲି ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଥିଲେ; କର୍ଦ୍ଦମ, ଶ୍ୱାବରୀୟ, ସହିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ତିନି ପୁଅ। ପୁଲହଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ କ୍ଷମା ଓ କ୍ରତୁଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସନ୍ନତିଠାରୁ ବାଳଖିଲ୍ୟ ମୁନିମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେମାନେ ଅଙ୍ଗୁଳିର ମୁଣ୍ଡି ଯେତେକ ଛୋଟ, ଜଳ, ଧୂଆଁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ଶୁକ୍ର ବହାଇଥିବା ଷଷ୍ଠି ହଜାର ତପସ୍ବୀ। ୱୃଜ୍ଜା, ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ସାତିଜଣ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ରଜୋଗାତ୍ର, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱବାହୁ, ବସନ, ଅନଘ, ସୁତପା, ଶୁକ୍ର; ଏହିମାନେ ସମସ୍ତେ ନିର୍ମଳ ସପ୍ତ ଋଷି। ଅଗ୍ନି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପୁଅ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା ଦ୍ୱାରା ପାବକ, ପାବମାନ, ଶୁଚି—ଏହି ତିନିଜଣ ପୁଅ ହେଲେ। ଏହାଠାରୁ କ୍ରମେ ଚଉଵାଳିଶି ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏହିପରି ମୋଟ ଉନଚାଶି ଅଗ୍ନି ଗଣନା କରାଯାଏ। ଏହି ଅଗ୍ନିମାନେ ପିତା ଓ ତିନି ପୁଅର ରୂପେ ବିବେଚିତ।