ମୈତ୍ରେୟଙ୍କୁ ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ—"ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ସେଥିରେ ଶ୍ରୀ ଓ ଭଗବାନଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ରୂପ ଅଛି। ଆସକ୍ତି ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀ, ଚେଷ୍ଟା ହେଉଛନ୍ତି ଭଗବାନ; ଯଜ୍ଞ ତିନି, ଆହୁତି ତିନି; ଘୃତର ଉପଚ୍ୟାର ଦେବୀ, ପିଣ୍ଡ ପ୍ରସାଦ ହେଉଛନ୍ତି ଜନାର୍ଦନ। ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀ, ପୂର୍ବ ଦିଗ ମଧୁସୂଦନ; ବେଦି ଶ୍ରୀ, ବଳିପୀଠ ହରି; ଇଂଧନ ଶ୍ରୀ, କୁଶ ତିନି। ସାମବେଦ ତିନି, ପାଦ୍ମବାସିନୀ ଶ୍ରୀ; ସ୍ୱାହା ଶ୍ରୀ, ବିଶ୍ୱନାଥ ବାସୁଦେବ, ଆହୁତି ଦାନ ତିନି। ଶଙ୍କର ଭଗବାନ, ଶୌରି ଗୌରୀ-ଲକ୍ଷ୍ମୀ; କେଶବ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାଙ୍କ ତେଜ ଶ୍ରୀ। ବିଷ୍ଣୁ ପିତୃଗଣଙ୍କ ନାୟକ, ପଦ୍ମା ସ୍ୱଧା; ସ୍ୱର୍ଗ ଶ୍ରୀ, ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା। ଚନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରୀଧର, ତେଜ ଶ୍ରୀ, ଅଚ୍ୟୁତ; ଧୃତି ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଜଗତ କ୍ରିୟା ବାୟୁ, ହରି ସବୁଠି ବ୍ୟାପ୍ତ। ସାଗର ଦ୍ୱିଜ, ଗୋବିନ୍ଦ କୂଳ, ଶ୍ରୀ ରୂପ, ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ଦେବୀ, ମଧୁସୂଦନ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ। ଯମ ଚକ୍ରଧାରୀ, ଧୂମୋର୍ଣ୍ଣ କମଳାଳୟା, ରିଦ୍ଧି ଶ୍ରୀ, ଶ୍ରୀଧର ଦେବ, ଧନେଶ୍ୱର ସ୍ୱୟଂ। ଗୌରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, କେଶବ ବରୁଣ, ଶ୍ରୀ ଦେବସେନା, ହରି ଦେବସେନାପତି। ଅବସ୍ଥମ୍ଭ ଗଦାଧରୀ, ଶକ୍ତି ଶ୍ରୀ, କାଷ୍ଠ ଶ୍ରୀ, ନିମେଷ ତିନି, ମୁହୂର୍ତ୍ତ ତିନି, ଏହା କାଳ। ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ଶ୍ରୀ, ଦୀପ ହରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାୟକ; ଲତା ରୂପେ ଜଗତ୍ଜନନୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବୃକ୍ଷ ରୂପେ ବିଷ୍ଣୁ। ବିଭାବରୀ ଶ୍ରୀ, ଦିନ ଚକ୍ର-ଗଦାଧାରୀ; ବରଦାତା ବିଷ୍ଣୁ, କୁସୁମବନବାସିନୀ କନ୍ୟା। ନଦୀ ରୂପେ ଭଗବାନ, ଶ୍ରୀ ନଦୀ ରୂପେ; ପତାକା ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ, ଧ୍ୱଜ କମଳାଳୟା। ତୃଷ୍ଣା ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଜଗନ୍ନାଥ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ନାରାୟଣ; କାମ ଓ ରତି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଗୋବିନ୍ଦ। ଏଠି ଅଧିକ କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ସାରକଥା ଏହି। ଦେବ, ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ—ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୁରୁଷ ନାମ ହରି, ସ୍ତ୍ରୀ ନାମ ଶ୍ରୀ; ଏହା ଛାଡି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।" ଏହା ପରେ ପରାଶର କହିଲେ, "ମୈତ୍ରେୟ, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ଶ୍ରୀସଂପର୍କିତ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗଥା ଶୁଣ। ଯେପରି ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ସେପରି ତୁମକୁ କହିଅଛି। ଶଙ୍କରଙ୍କ ଅଂଶ ଦୁର୍ବାସା ଏ ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ମାଳା ପଡ଼ିଲା, ଯାହା ଏକ ବିଦ୍ୟାଧରୀ ନାରୀଙ୍କ ହାତରେ ଥିଲା। ସେ ମାଳାର ସୁଗନ୍ଧରେ ସାରା ଚନ୍ଦନବନ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯାହାକୁ ଅନେକ ଜଙ୍ଗଲବାସୀ ଲୋକ ଲାଲସା କରୁଥିଲେ। ସେ ଋଷି, ମଦୋନ୍ମତ ଭାବରେ, ଶୁଭ୍ର ମାଳାକୁ ଦେଖି ବିଦ୍ୟାଧରୀ ତାରୁଣୀଙ୍କୁ ଏହି ମାଳା ଚାହିଲେ। ସେ ଶ୍ରୀମତୀ ନାରୀ ନମ୍ରତା ସହିତ ମାଳା ଦେଇ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ। ଦୁର୍ବାସା ସେ ମାଳା ନେଇ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧି, ମଦୋନ୍ମତ ଭାବରେ ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। ଏଉଁ ସମୟରେ, ତିନି ଲୋକଙ୍କ ନାୟକ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍୵ାମୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବମାନେ ସହିତ ଏଇରାବତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ମଦୋନ୍ମତ ଭାବରେ ଆସୁଥିଲେ। ଦୁର୍ବାସା ମଦୋନ୍ମତ ସ୍ୱରୂପରେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରୁ ମାଳା ଖୋଲି, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ମାଳା ନେଇ ଏଇରାବତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧାଇଦେଲେ। ସେଥିରେ ମାଳା ଏପରି ଚମକିଲା, ଯେପରି କୈଳାସ ଶିଖରେ ଗଙ୍ଗା। କିନ୍ତୁ ଏଇରାବତ ମଦରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ମାଳାର ସୁଗନ୍ଧକୁ ନାକରେ ନେଇ, ଏହାକୁ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦୁର୍ବାସା ଋଷି ଦେବେଶ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଓ କହିଲେ, "ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିର ମଦରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ମୋତେ ଓ ମୋର ଦିଆ ଶ୍ରୀସୂଚକ ମାଳାକୁ ଅମାନ୍ୟ କଲୁ। ତୁମେ ଧନ୍ୟବାଦ କହିଲେ ନାହିଁ, ମୋତେ ନମସ୍କାର କଲେ ନାହିଁ, ମାଳା ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଅମୂଲ୍ୟ ମାଳାକୁ ଅପମାନ କରିଛ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକର ଶ୍ରୀ ତୁମଠାରୁ ଚାଲିଯିବ। ମୋତେ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସମାନ ବା ନିମ୍ନ ଭାବିଛ, ଏହି ଅହଂକାରରୁ ମୋତେ ଅପମାନ କରିଛ। ମୋର ଦିଆ ମାଳା ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲୁ ଏବେ ତିନି ଲୋକର ଶ୍ରୀ ତୁମଠାରୁ ଅପସୃତ ହେବ। ମୋତେ ଅତ୍ୟଧିକ ଅହଂକାରରୁ ଅପମାନ କରିଛ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଭୟକ୍ରୋଧରେ ଅନୁସୃତ।" ଏପରି କହି, ମହେନ୍ଦ୍ର ତୁରନ୍ତ ହାତୀରୁ ଅବତରି, ପାପରହିତ ଦୁର୍ବାସାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଗମ୍ଭୀର ଭକ୍ତି ସହିତ କ୍ଷମା ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ, "ମୋତେ କ୍ଷମା ନାହିଁ, ମୋତେ ସନ୍ତୋଷ ଓ ମୃଦୁତା ନାହିଁ; ମୁଁ ଦୁର୍ବାସା, ଅନ୍ୟ ଋଷିଙ୍କୁ ମାନିବେ ନାହିଁ। ଗୌତମ ଓ ଅନ୍ୟ ମୃଦୁ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ ଅହଂକାରୀ ହୋଇଛ, ଏହିଠି ମୋତେ ଅପମାନ କର। ମୋର ତେଜସ୍ୱୀ ଜଟା ଓ ଭୃକୁଟି ଦେଖି ତିନି ଲୋକରେ କିଏ ଭୟ ଭୋଗ କରିନାହିଁ? ମୁଁ କ୍ଷମା କରିବି ନାହିଁ; ଅଧିକ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କିଛି ଲାଭ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏପରି ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଶାପରେ ଶ୍ରୀ ଏବଂ ଶ୍ରୀର ମହିମା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲା।