ମୈତ୍ରେୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରାଶର, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ଥିଲେ, ତେବେ କଣ ଥିଲା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାଦର କାରଣ? କେଉଁଠୁ ଆସିଲା ଏହି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ସଂଘର୍ଷ? ଦୟାକରି ଆମକୁ ଏହା କୁହନ୍ତୁ।” ପରାଶର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ‘ମୋର ଖାଦ୍ୟ ଦାୟିକ, ତୁମର ନୁହେଁ’ ବୋଲି ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ସେଠାରୁ ମଧୁର ଓ ଅମଧୁର ଉପରେ ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏହିଥିରୁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଝଗଡ଼ା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେମାନେ ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଇ, ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ—ଏହା ସବୁ ଦୈବ ଦ୍ୱାରା ନିୟତ ଥିଲା। ଅସ୍ତ୍ର ଶେଷ ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଏରକା ଘାସର ଡାଣ୍ଡା ଧରିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଏରକା ଡାଣ୍ଡା ଧରାଯାଇଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ବଜ୍ର ଭଳି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦେଖାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା; ଏହି ଡାଣ୍ଡା ସହିତ ସେମାନେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, କୃତବର୍ମା, ସାତ୍ୟକି, ଅନିରୁଦ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ପ୍ରିଥୁ ଓ ବିପ୍ରିଥୁ, ଚାରୁବର୍ମା, ଚାରୁକ ଏବଂ ଅକୃରୁର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏହି ବଜ୍ରସଦୃଶ ଏରକା ଡାଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ହରି ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଯାଦବମାନେ ଆପଣାପାଇଁ ଥମିଯାଆନ୍ତୁ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କେଶବଙ୍କୁ ଏରକା ଘାସର ସମର୍ଥକ ବୋଲି ଭାବି, ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧ ଆସିଲା, ସେ ଏକ ଏରକା ଡାଣ୍ଡା ନେଇଲେ, ଏବଂ ବିନାଶ ପାଇଁ ଏହି ଡାଣ୍ଡା ଲୋହା ଗଦାର ଆକାର ନେଲା। ସେ ଏହି ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ ଯାଦବମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ; ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ବଧ କଲେ। ତାପରେ, ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଚକ୍ରଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କ ବିଜୟରଥ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ନୀତି ହୋଇ ଚଲିଗଲା, ଦାରୁକ ଏହା ଦେଖୁଥିଲେ। ଚକ୍ର, ଗଦା, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ, ତୁଣୀର, ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଓ ମୁକୁଟ, ହରିଙ୍କୁ ପରିଭ୍ରମଣ କରି, ସୂର୍ୟମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ବିଦାୟ ନେଲେ। କେବଳ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଦାରୁକ ବ୍ୟତୀତ, ଯାଦବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ବଞ୍ଚିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଚାଲୁଥିବାବେଳେ, ଏକ ବୃକ୍ଷ ମୂଳରେ ବସିଥିବା ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ମୁଁହଁରୁ ଏକ ବଡ଼ ସର୍ପ ବାହାରୁଛି। ଏହି ସର୍ପ, ଯଜ୍ଞରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାଗମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ସମୁଦ୍ରକୁ ଗଲା। ତାପରେ, ତିନି ତିଆରି ହୋଇ, ଏହି ସମୁଦ୍ର ଆସି, ନାଗମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇ, ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବଳରାମଙ୍କ ବିଦାୟ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଦାରୁକଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ବସୁଦେବ ଓ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ଜଣାଇଦିଅ।” “ବଳରାମଙ୍କ ବିଦାୟ, ଯାଦବମାନେର ବିନାଶ—ଏବେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯୋଗାବସ୍ଥାରେ ଏହି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିବି।” “ଦ୍ୱାରକାବାସୀ, ଓ ଅହୂକଙ୍କୁ କହିଦିଅ: ‘ସମୁଦ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାକୁ ବୁଡ଼ାଇଦେବ।’” “ଏହି କାରଣରୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କର; ଓ, ପାଣ୍ଡବ ଚାଲିଯିବାପରେ ଦ୍ୱାରକାରେ ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” “ତୁମେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ସହିତ, ସେ କୌରବ ଯେଉଁଠାକୁ ଯିବେ, ସେଠାକୁ ଯିବା ଚାହିଁବ।" "ତାଙ୍କୁ ମୋର ଏହି ଶବ୍ଦ କୁହିବା: 'ତୁମ ଶକ୍ତିରେ, ଏହି ମୋର ରକ୍ଷ୍ୟାଧୀନ ଲୋକମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ରହିଛି।'" "ତୁମେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହିତ, ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେକୁ ନେଇଯିବା; ଏବଂ ବଜ୍ର ନୃପତି ଭାବେ ଯାଦବମାନେର ରାଜା ହେବେ।" ପରାଶର କହିଲେ: ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦାରୁକ ବାରମ୍ବାର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ, ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ଦ୍ୱାରକାରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଜଣାଇଲେ, ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବଜ୍ରଙ୍କୁ ରାଜା ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ କଲେ। ଶ୍ରୀମାନ୍ ଗୋବିନ୍ଦ, ଯିଏ ଭାସୁଦେବ ସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତ ଭୂତମାନେରେ ନିଜକୁ ବ୍ୟାପିତ କରି, ପରମ ବ୍ରହ୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ; ତିନି ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପରମାତ୍ମା ସହିତ ଏକତ୍ୱ କରି, ଚତୁର୍ଥ ପଦ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦୁର୍ବାସା ଋଷିଙ୍କ ଶବ୍ଦକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଯାଦବ ଯୋଗାବସ୍ଥାରେ ନିଜ ପାଦକୁ ଜଂଘା ଉପରେ ରଖି ଉପବିଷ୍ଟ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଜରା ନାମକ ଏକ ଶିକାରୀ, ଗଦାର ଅବଶେଷ ଲୋହାରୁ ତିଆରି ଏକ ଏକକ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଏଠାକୁ ଆସିଲା। ସେ ଏହି ପାଦକୁ ହରିଣ ପାଦ ଭାବି, ତାହାକୁ ନିଶାନା କରି ତୀର ଛାଡ଼ିଲା। ତାପରେ ସେ ଚାରିଟି ହାତ ବିଶିଷ୍ଟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖି, ବାରମ୍ବାର ଶିର ନମାଇ ଖ୍ଷମା ପ୍ରାର୍ଥନା କଲା। “ଅଜାଣି ମୁଁ ଏହା କରିଅଛି, ଆପଣଙ୍କୁ ହରିଣ ଭାବି ତୀର ମାରିଛି; ଦୟାକରି ମୋର ଅପରାଧକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ଆପଣ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ।” ପରାଶର କହିଲେ: ତାପରେ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ତୁମେ କେବଳ ଅଳ୍ପମାତ୍ର ମଧ୍ୟ ଭୟ ପାଅନାହିଁ; ମୋର କୃପାରେ, ହେ ଶିକାରୀ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।” ଏହି ଶବ୍ଦ ଶେଷ ହେଉଁଥିବା ସହିତ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ବିମାନ ଆସିଲା; ଏହାରେ ଚଢ଼ି, ଶିକାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କୃପାରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲା। ସେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଗୋବିନ୍ଦ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପରମାତ୍ମା ସହିତ ଏକତ୍ୱ କରି, ଅବିନାଶୀ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ, ଭାସୁଦେବରେ ବ୍ୟାପିତ ବ୍ରହ୍ମପଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅଜନ୍ମା, ଅପାର, ସମସ୍ତ ଚେତନର ଆତ୍ମା ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ, ଏହି ମାନବ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ତିନିପ୍ରକାର ମାର୍ଗକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।