ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ—ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ, ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାଭକ୍ତ ଉଦ୍ଧବ ହରିଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ସମ୍ବୋଧନ କରିଲେ। ଉଦ୍ଧବ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏବେ ମୋତେ କଣ କରିବା ଆଦେଶ ଦେବେ? ମୁଁ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଆପଣ ଏହି ସମସ୍ତ ଯଦୁବଂଶକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବେ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛି। ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ମୁଁ ଦେଖୁଛି ଯଦୁବଂଶର ବିନାଶର ଚିହ୍ନ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଛି।” ତାପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଉଦ୍ଧବ, ତୁମେ ମୋ ଦିବ୍ୟକୃପାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତର ବଦରୀ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଉ। ଏହା ପୃଥିବୀର ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳ, ଯେଉଁଠାରେ ନର ଓ ନାରାୟଣ ବସିଥାନ୍ତି। ତୁମ ଚିତ୍ତକୁ ମୋପରେ ଏକାଗ୍ର କରି, ମୋ କୃପାରେ ତୁମେ ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ। ମୁଁ ଯଦୁବଂଶକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ପରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି। ମୁଁ ଦ୍ୱାରକା ତ୍ୟାଗ କରିବା ପରେ, ହେ ସାଗର, ତୁମେ ଏହି ସହରକୁ ବନ୍ୟାରେ ଡୁବାଇ ଦିଅ; ମୋ ଘର ବ୍ୟତୀତ ସମସ୍ତ କୁ ଡୁବାଇ ଦିଅ, କାରଣ ମୋ ଭୟରେ ଜଳ ମୋ ଘରକୁ ବଞ୍ଚାଇ ଦେବ। ମୁଁ ମୋ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଭଲ ଚାହୁଁଥିବାରୁ ସେଠାରେ ରହିବି।” ପରାଶର କହିଲେ—ଏପରି ଆଦେଶ ପାଇଁ, ଉଦ୍ଧବ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, କେଶବଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ତୁରନ୍ତ ବଦରୀ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇଲେ। ଏହା ପରେ, ସମସ୍ତ ଯଦୁବଂଶୀ ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ରଥରେ ଚଡ଼ି, କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରଭାସକୁ ଯାଇଲେ। ପ୍ରଭାସ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ, କୁକୁର, ଆନ୍ଧକ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ ଉତ୍ସବ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଅଧିକ ମଦ୍ୟପାନ କରିଲେ। ସେଉଁଠି ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ଏକ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ସେମାନେ ଆପସରେ ଅତିରିକ୍ତ ଅଭିମାନ କରି ଝଗଡ଼ା କରିଲେ, ଏହି ଅଭିମାନରୁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମ ନେଲା ଓ ବିନାଶ ଆଣିଲା। ମୈତ୍ରେୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତେ ନିଜ ଉତ୍ସବ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ଏହି ଝଗଡ଼ାର କାରଣ କଣ? ଏହି ବିରୋଧ କିପରି ଆସିଲା?” ପରାଶର ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ସେମାନେ ‘ମୋ ଖାଦ୍ୟ ଉତ୍ତମ, ତୁମର ନୁହେଁ’ ଭାବରେ ଅପସ୍ପର୍ଶେ ଝଗଡ଼ା କରିଲେ; ରୁଚି ଉପରେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଏହିଠାରୁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଝଗଡ଼ା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତାପରେ, ରୋଷରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହୋଇ, ସେମାନେ ଏକାପରେ ଏକା ଆକ୍ରମଣ କରି ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ମାରିଲେ; କିନ୍ତୁ ଏହି ସବୁ ଭାଗ୍ୟର ଚାପରେ ହେଲା। ଅସ୍ତ୍ର ଶେଷ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତେ ନିକଟରେ ଥିବା ଏରକା ଘାସର ଗଛ ଉଠାଇଲେ। ଏହି ଏରକା ଘାସ ଧରିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ରପାତ ଭଳି ଦେଖାଗଲା; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ଏକାପରେ ଏକା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, କୃତବର୍ମା, ସାତ୍ୟକି, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ପୃଥୁ, ବିପୃଥୁ, ଚାରୁବର୍ମା, ଚାରୁକ, ଅକୃରୁର ଓ ଅନ୍ୟ ଯଦୁବଂଶୀ ଏହି ଏରକା ଘାସ ଅସ୍ତ୍ର ଭଳି ଉପଯୋଗ କରି ଏକାପରେ ଏକା ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ହରି ସମସ୍ତ ଯଦୁବଂଶୀଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କେଶବଙ୍କୁ ଏରକା ଘାସର ସାଥୀ ଭାବି ଏକାପରେ ଏକା ମାରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଲେ। ଏପରି ଦେଖି କୃଷ୍ଣ ରୋଷିତ ହୋଇ ଏକ ଏରକା ଶଳକ ନେଇଲେ; ଏହି ଶଳକ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତରେ ଏକ ଲୋହା ଗଦାର ଭଳି ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏହା ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣ ଦୁଷ୍ଟ ଯଦୁବଂଶୀଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ଏକାପରେ ଏକା ଆକ୍ରମଣ କରି ଏକାପରେ ଏକା ମାରିଦେଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଚକ୍ରଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରଥ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବରେ ଯାଇଗଲା, ଦାରୁକ ଦେଖୁଥିଲେ। ଚକ୍ର, ଗଦା, ଶାରଙ୍ଗ ଧନୁଷ, ତୁଣୀର, ଶଂଖ, ମୁକୁଟ—ଏହି ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ପରିଭ୍ରମଣ କରି ସୂର୍ୟମାର୍ଗରେ ଯାଇଗଲା। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଯଦୁବଂଶରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ଦାରୁକ ଛଡ଼ା କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଜୀବିତ ରହିଲେ ନାହିଁ। କୃଷ୍ଣ ଓ ଦାରୁକ ଚାଲିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ବଳରାମ ଗଛର ମୂଳରେ ବସିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଏକ ବଡ଼ ସର୍ପ ବାହାରୁଛି। ଏହି ବଡ଼ ସର୍ପ ଯଜ୍ଞରୁ ବାହାରି ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଇଲା, ଏବଂ ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସମୁଦ୍ର ଆଗର ଆଉ ଏହି ସର୍ପଙ୍କୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେଇ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ସର୍ପମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଲେ। ବଳରାମଙ୍କ ବିଦାୟ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଦାରୁକଙ୍କୁ କହିଲେ—“ବସୁଦେବ ଓ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ଏହି ସବୁ କଥା ଖବର ଦେବାକୁ ଯାଉ। ବଳରାମଙ୍କ ବିଦାୟ, ଯଦୁବଂଶର ବିନାଶ—ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯୋଗସ୍ଥିତିରେ ଏହି ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି। ଦ୍ୱାରକାର ଲୋକମାନେ ଓ ଅହୁକଙ୍କୁ କହିଦିଅ—‘ସମୁଦ୍ର ଏହି ସହରକୁ ବନ୍ୟାରେ ଡୁବାଇ ଦେବ।’” “ଏହି କାରଣରୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆଗମନ ଅପେକ୍ଷା କର; ପାଣ୍ଡବ ଯିବା ପରେ ଦ୍ୱାରକାରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହ ଯାଉ, ଯେଉଁଠାରେ କୌରବ ଯାଉଛନ୍ତି। ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ମୋ କଥା କହିଦିଅ—‘ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଲୋକମାନେ ଯେଉଁମାନେ ମୋର ଅଧୀନରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍।’ ତୁମେ ଅର୍ଜୁନ ସହ ଦ୍ୱାରକାର ଲୋକମାନେ ନେଇଯିବାକୁ ଉଚିତ୍; ଏବଂ ବଜ୍ର ରାଜା ହେବେ।” ପରାଶର କହିଲେ—ଏପରି ଆଦେଶ ପାଇଁ, ଦାରୁକ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନ ନମସ୍କାର କରି, ବହୁବାର ପରିକ୍ରମା କରି ନିର୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଯାଇଲେ। ସେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରକାରେ ସମସ୍ତ କଥା ଖବର କହିଦେଲେ, ବଜ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲେ। ଏହିପରି, ଶ୍ରୀଗୋବିନ୍ଦ, ଯିଏ ବାସୁଦେବର ସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ନିଜକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମରେ ନିଜକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ; ତିନି ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚତୁର୍ଥ ପଦରେ ବିଳୀନ କଲେ। ଦୁର୍ବାସା ମୁନିଙ୍କ କଥାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଯଦୁ ଯୋଗରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ନିଜ ପାଦକୁ ନିଜ ଘୁଂଟିରେ ରଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଜରା ନାମକ ଏକ ଶିକାରୀ, ଏକ ଲୋହା ତୀର ନେଇ ଆସିଲେ, ଯେଉଁ ଗଦାର ଅବଶିଷ୍ଟ ରୁ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ଶିକାରୀ ଏକ ହରିଣ ଆକୃତିର ପାଦ ଦେଖି, ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏହିପରି ଦେଖି, ଶିକାରୀ ଚାରି ଭୁଜା ଧାରଣ କରୁଥିବା ଏକ ପୁରୁଷକୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଶିର ନମାଇ ପୁନଃପୁନ କ୍ଷମା ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ।