ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଭୁକୁ ନମସ୍କାର କରି ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଯେତେଦିନ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କ ସରଣାଗତ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଏଠାରେ ବସିବେ।” ଏହାପରେ ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, “ହେ ଦୂତ, ତୁମେ ଯାହା କହିଲ, ସେସବୁ ମୁଁ ଭଳିଭଳି ଜାଣେ। ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବା ପାଇଁ ଯଦୁବଂଶର ବିନାଶ ମୁଁ ଏବେ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଛି। ଏଉଁ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀର ଭାର ଯଦୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅପସାରିତ ହୋଇନାହିଁ; ସତେଵେ, ସପ୍ତ ରାତି ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଏହି ଭାରକୁ ସଘନ ଭାବରେ ହଟାଇଦେବି। ଯେପରି ମୁଁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଠାଇ ଭୂମିରେ ସ୍ଥାପନ କଲି, ସେପରି ଯଦୁମାନେ ଅପସାରଣ କରି, ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯିବି। ମୁଁ ମୋ ମାନବ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ସଂକର୍ଷଣଙ୍କ ସହିତ ଦେବଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି; ଏହି ଆଗମନକୁ କେବଳ ଇନ୍ଦ୍ର ଜାଣିପାରିବେ, ଅନ୍ୟ ଅମରମାନେ ନୁହେଁ। ଯଦିଓ ଜରାସନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ପୃଥିବୀର ଭାରର କାରଣ ଥିଲେ, ସେମାନେ ବିନାଶ ପାଇଛନ୍ତି, ତଥାପି ଯଦୁବଂଶର ଏକମାତ୍ର ସନ୍ତାନ ମଧ୍ୟ କମିନାହିଁ। ଏହିପରି ଭାବେ ପୃଥିବୀର ଏହି ମହାଭାରକୁ ହଟାଇ, ମୁଁ ଦେବଲୋକକୁ ଯିବି; ଏହି କଥା ଦେବତାମାନେକୁ ଜଣାଇଦିଅ।" ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ: ଏପରି ଭାବରେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପଦେଶ ପାଇ, ଦୈବୀୟ ଦୂତ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ତା’ପରେ ଭଗବାନ୍ ଦିନ ଓ ରାତି ସମୟରେ ଭୂମି, ଆକାଶ ଓ ଦ୍ୱାରକା ନଗରରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଅପଶକୁନ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସଂହାର ପୂର୍ବସୂଚନା ଦେଉଥିଲା। ଏହା ଦେଖି, ସେ ଯଦୁମାନେକୁ କହିଲେ, “ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖ, ତୁମମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏବେ ଆମେ ପ୍ରଭାସକୁ ଚଳିଯିବା।” ଭଗବାନଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯଦୁମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତ ଉଦ୍ଧବ ନମସ୍କାର କରି ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏବେ ମୋତେ କ’ଣ କରିବାକୁ ଦେଶନା କରନ୍ତୁ; ମୁଁ ଭାବୁଛି ଭଗବାନ୍ ଶୀଘ୍ର ଏହି ସମସ୍ତ ବଂଶକୁ ଅପସାରଣ କରିବେ। ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ମୁଁ ଏହି ସଂହାରର ଚିହ୍ନ ଦେଖୁଛି।” ତେବେ ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, “ମୋ ଅନୁଗ୍ରହରେ ପ୍ରକାଶିତ ଦିବ୍ୟ ମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତର ବଦରିକାଶ୍ରମକୁ ଯାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ନର ଓ ନାରାୟଣ ବସିଛନ୍ତି। ମନ ମୋ ପାଖରେ ଧାରଣ କରି, ମୋ ଅନୁଗ୍ରହରେ ସେଠି ତୁମେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ। ମୁଁ ବଂଶକୁ ଅପସାରଣ କରିବା ପରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି। ମୁଁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ହେ ସମୁଦ୍ର, ତୁମେ ସମସ୍ତ ନଗରକୁ ବୁଡ଼ାଇଦେବ; କିନ୍ତୁ ମୋ ଘର ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ବୁଡ଼ିବ ନାହିଁ, କାରଣ ମୋ ଭୟରୁ ପାଣି ଏହାକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବ; ମୁଁ ସେଠାରେ ମୋ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଇଚ୍ଛା କରି ରହିବି।” ପରାଶର କହିଲେ: ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ, ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ତପୋବନ – ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ – କେଶବଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଯାଇଗଲେ। ତା’ପରେ ସମସ୍ତ ଯଦୁମାନେ ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ରଥ ଚଢ଼ି କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ପ୍ରଭାସକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ। ପ୍ରଭାସକୁ ପହଞ୍ଚି, କୁକୁର, ଆନ୍ଧକ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ ଉତ୍ସବ ମନାଇ, ଉତ୍ସବରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ବହୁତ ମଦ୍ୟପାନ କଲେ। ଏହି ମଦ୍ୟପାନ ସମୟରେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଅତି ଅହଂକାର ଓ ବିବାଦରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱାଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସଂହାର ଆସିଗଲା। ମୈତ୍ରେୟ ପଚାରିଲେ: “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ଭୋଜନ ଉପଭୋଗ କରୁଥିବାବେଳେ, ବିବାଦ କାହିଁକି ହେଲା? ଏହି ସଂଘର୍ଷର କାରଣ କ’ଣ ଥିଲା? ଦୟାକରି ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।” ପରାଶର କହିଲେ: ସେମାନେ ବିବାଦ କରୁଥିଲେ – “ମୋର ଖାଦ୍ୟ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ, ତୁମର ନୁହେଁ” – ଏହିପରି ଭାବରେ ଖାଦ୍ୟର ସ୍ୱାଦ ଉପରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏବଂ ଏହିଠାରୁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ବିବାଦ ଜନ୍ମ ନେଲା। ତା’ପରେ, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇ, ସେମାନେ ଏକାପରେକା ଆକ୍ରମଣ କଲେ ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘାତ କରିଲେ, ଭାଗ୍ୟର ଦ୍ୱାରା ବାଧ୍ୟ ହୋଇ। ଅସ୍ତ୍ର ଶେଷ ହୋଇଯିବା ପରେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯଦୁମାନେ ଏରକା ଘାସର ଡଣ୍ଡା ଧରିଲେ। ଏହି ଏରକା ଘାସ ଧରିଲେ, ସେଗୁଡିକ ବଜ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଏହି ଡଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଏକାପରେକା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, କୃତବର୍ମା, ସାତ୍ୟକି, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ପୃଥୁ, ବିପୃଥୁ, ଚାରୁବର୍ମା, ଚାରୁକ, ଅକୃର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ବଜ୍ରସମ ଏରକା ଡଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ଏକାପରେକାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ହରି ସେମାନେକୁ ବାଞ୍ଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କେଶବଙ୍କୁ ଏରକା ଘାସର ସହଯୋଗୀ ଭାବେ ଦେଖି, ଏକାପରେକା ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ। ଏବେ କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଏକ ଏରକା ଡଣ୍ଡା ଧରିଲେ; ଏହା ସଂହାର ପାଇଁ ଲୋହା ଗଦାର ରୂପ ଧାରଣ କଲା। ସେ ଏହା ଦ୍ୱାରା କୁକର୍ମୀ ଯଦୁମାନେକୁ ବିନାଶ କଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକାପରେକାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ। ତା’ପରେ, ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ବିଜୟୀ ରଥ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଏଗିଯିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଦାରୁକ ଏହା ଦେଖୁଥିଲେ। ଚକ୍ର, ଗଦା, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁଷ୍ୟ, ତୀର, ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଓ ମୁକୁଟ ହରିଙ୍କୁ ପରିଭ୍ରମଣ କରି ସୂର୍ୟମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ବିଦାୟ ନେଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଦାରୁକ ଛାଡ଼ି କୌଣସି ଯଦୁ ବଞ୍ଚିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଚାଲିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ବଳରାମଙ୍କୁ ଗଛ ତଳେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏକ ବଡ଼ ସର୍ପ ବାହାରୁଛି। ସେ ସର୍ପ ଯଜ୍ଞ ତ୍ୟାଗ କରି ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଇଲା, ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ବଳରାମଙ୍କ ବିଦାୟ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଦାରୁକଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବସୁଦେବ ଓ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ଜଣାଇଦିଅ। ବଳରାମଙ୍କ ବିଦାୟ, ଯଦୁମାନେର ସଂହାର – ଏବଂ ମୁଁ ଯୋଗସ୍ଥିତିରେ ଏହି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିବି। ଦ୍ୱାରକାବାସୀ ଓ ଅହୁକଙ୍କୁ କହିଦିଅ – ‘ସମୁଦ୍ର ଏହି ସମସ୍ତ ନଗରକୁ ବୁଡ଼ାଇଦେବ।’ ତେଣୁ, ସମସ୍ତେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆଗମନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର; ଅର୍ଜୁନ ଚାଲିଯିବା ପରେ ଦ୍ୱାରକାରେ ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ।