ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ପାଖରେ ଯୁବକମାନେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ସତ୍ୟସତ୍ୟ ଖବର ଦେଲେ। ସାମ୍ବଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଏକ ମୁସଳ ଜନ୍ମ ନେଲା। ଉଗ୍ରସେନ ଏହି ମୁସଳକୁ ପିସି ପିସି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ସେଇ ଚୁର୍ଣ୍ଣକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ପକେଇଦେଲେ। ମୁସଳ ଲୋହାର ଥିଲା, ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଏହାକୁ ପିସିଦେଲେ, ତଥାପି ଏହାର ଏକ ଭାଗ ତୀର ମୁଣ୍ଡିଆ ଆକାରରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା। ସେଠାରେ ଏହାକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ଏକ ମାଛ ଏହାକୁ ଗିଲିଗଲା। ପରେ ମାଛଟି ଧରାପଡ଼ିଲା, ଏବଂ ଏକ ଶିକାରୀ ସେଥିରୁ ଏହି ତୀର ମୁଣ୍ଡିଆ ଲୋହା ଉଠାଇଲା। ଏହି ସମୟରେ ଭଗବାନ ମଧୁସୂଦନ ସବୁ ତଥ୍ୟ ଜାଣିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟର ନିର୍ଣ୍ଣୟକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ। ଦେବତାମାନେ ପଠାଇଥିବା ବାୟୁଦେବ କେଶବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ମୁଁ ଦେବମାନଙ୍କ ଦୂତ, ମହାପ୍ରଭୁ। ବସୁ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ମାରୁତ, ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ସାଧ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇଛନ୍ତି—ଶୁଣନ୍ତୁ, ମହାବଳଶାଳୀ। ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଦେବମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଅଧିକ ଶତବର୍ଷ ଧରି ପଠାଇଥିଲେ। ଦୁଷ୍ଟ ଦାୟିତ୍ୟମାନେ ନିହତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଆପଣ ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିଛନ୍ତି; ବର୍ତ୍ତମାନ ଦେବମାନେ ନିରାପଦ ଭାବେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିପାରିବେ। ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଏଠି ଏଠିକି ଶତବର୍ଷ ଅତିକ୍ରମ ହୋଇଛି; ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ଭଲ ଲାଗେ, ଏବେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତୁ। ଦେବମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଚାହାନ୍ତି ରୁହନ୍ତୁ, ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ ସରଣାଗତ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଯଥାଯଥ ରହନ୍ତୁ।” ଭଗବାନ କହିଲେ, “ଯାହା କହିଲ, ଦୂତ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣେ। ମୁଁ ଯଦୁବଂଶର ବିନାଶ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଛି। ଏଉଁ ମଧ୍ୟ, ଯଦୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀର ଭାର ଏଉଁ ଅପରିହୃତ; ସପ୍ତ ରାତି ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଏହି ଭାର ହ୍ରାସ କରିଦେଇବି। ଯେପରି ଦ୍ୱାରକାକୁ ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଠାଇ ଭୂମିରେ ରଖିଥିଲି, ସେପରି ଯଦୁମାନେ ଅପସାରଣ ପରେ ମୁଁ ଦେବଲୋକକୁ ଯିବି। ମୋ ମାନବ ଦେହକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ସଙ୍କର୍ଷଣ ସହିତ, ଏଇ ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ଦେବମାନେ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ଅମରମାନେ ମୋ ଆଗମନ ମନେ କରିବେ ନାହିଁ। ଯଦିଓ ଜରାସନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ପୃଥିବୀର ଭାର ହେଉଥିଲେ, ସେମାନେ ନିହତ ହୋଇଛନ୍ତି, ତଥାପି ଯଦୁବଂଶର ଏକ ଶିଶୁ ମଧ୍ୟ କମିନାହିଁ। ତେଣୁ, ଏହି ଭାର ହ୍ରାସ ପରେ, ମୁଁ ଦେବଲୋକକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଯିବି; ଏହି କଥା ଦେବମାନେ ଜାଣନ୍ତୁ।” ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ବାସୁଦେବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦିବ୍ୟ ଦୂତ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଫେରିଗଲେ। ଏହା ପରେ, ଭଗବାନ ଦିନ ଓ ରାତି ଦେଖିଲେ ଯେ, ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ ଓ ଦ୍ୱାରକା ପୁରରେ ଅଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଯାଉଛି, ଯାହା ନାଶର ଚିହ୍ନ। ଏହା ଦେଖି, ସେ ଯଦୁମାନେ କୁହିଲେ: “ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖ, ତୁମମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆମେ ଏଉଁପାଇଁ ପ୍ରଭାସକୁ ଯିବା ଉଚିତ।” ଏହିପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଯଦୁମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାଭକ୍ତ ଉଦ୍ଧବ, ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ: “ପ୍ରଭୁ, ଏବେ ମୋତେ କ’ଣ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ; ମୁଁ ମନେ କରେ ଆପଣ ଶୀଘ୍ର ଏହି ବଂଶକୁ ଅପସାରଣ କରିଦେବେ। ଅଚ୍ୟୁତ, ମୁଁ ଏହି ବଂଶର ବିନାଶର ଚିହ୍ନ ଦେଖୁଛି।” ଭଗବାନ କହିଲେ: “ମୋ କୃପାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ବଦରିକାଶ୍ରମ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ, ନର ଓ ନାରାୟଣ ବସିଥିବା ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଯାଅ। ମନ ମୋପରି ଏକାଗ୍ର କରି, ମୋ କୃପାରେ ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ। ବଂଶ ଅପସାରଣ ପରେ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି। ମୁଁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ସମୟରେ, ହେ ସମୁଦ୍ର, ତୁମେ ଏହାକୁ ବୁଡ଼ାଇଦେବା; ମୋ ଘର ଛଡ଼ା ସବୁ ବୁଡ଼ିଯିବ, କାରଣ ମୋ ଭୟରେ ତୁମେ ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରିବା; ସେଠାରେ ମୁଁ ମୋ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ରହିବି।” ପରାଶର କହିଲେ: ଏହିପରି ଅନୁମତି ମିଳି, ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବନରେ, ନର-ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହା ପରେ ସମସ୍ତ ଯଦୁମାନେ ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ରଥ ଚଢ଼ି, କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ପ୍ରଭାସକୁ ଯିବାକୁ ନିକଳିଗଲେ। ପ୍ରଭାସକୁ ପହଞ୍ଚି, କୁକୁର, ଆନ୍ଧକ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ମଦ୍ୟପାନ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ମଦ୍ୟପାନ କରିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ପରସ୍ପରେ ଝଗଡ଼ା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ଅତିରିକ୍ତ ଅଭିମାନରୁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏହା ନାଶ ଆଣିଲା। ମୈତ୍ରେୟ ପଚାରିଲେ: “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ଆହାର ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ତାହା ସତ୍ତ୍ୱେ କିଏଁ ଝଗଡ଼ା ହେଲା? କିଏଁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ହେଲା? ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ।” ପରାଶର କହିଲେ: ସେମାନେ ‘ମୋର ଖାଦ୍ୟ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ, ତୁମର ନୁହେଁ’ ବୋଲି ଝଗଡ଼ା କରୁଥିଲେ; ଏହି ସ୍ୱାଦ ନେଇ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ତାହାରୁ ଝଗଡ଼ା ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଆସିଲା। ତେବେ, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହୋଇ, ସେମାନେ ଏକାଉଁଠି ଆସି ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆପସରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଭାଗ୍ୟବଳରେ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ। ଅସ୍ତ୍ର ଶେଷ ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ନିକଟରେ ଥିବା ଏରକା ଘାସର ଡଣ୍ଡା ଧରିଲେ। ଏହି ଏରକା ଡଣ୍ଡା ଧରିଲେ ବଜ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଆପସରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, କୃତବର୍ମା, ସାତ୍ୟକି, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ଏହିମାନେ ଓ ପୃଥୁ, ବିପୃଥୁ, ଚାରୁବର୍ମା, ଚାରୁକ, ଅକୃର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏହି ଏରକା ଡଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ଆପସରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ହରି ଯଦୁମାନେକୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କେଶବଙ୍କୁ ଏରକା ଘାସର ସହଯୋଗୀ ବୋଲି ଭାବି ଆପସରେ ହିଂସା କଲେ। କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଏକ ଏରକା ଡଣ୍ଡା ଧରିଲେ; ନାଶ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଏହା ଲୋହା ମୁସଳରେ ପରିଣତ ହେଲା। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଯଦୁମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ; ବାକି ଯେଉଁମାନେ ଆପସରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପରସ୍ପରକୁ ହତ୍ୟା କଲେ।