ବଳରାମଙ୍କ ରେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଉଦୟ ହେଲା, ସେ ଡ୍ରାବିଡ଼ ନାମକ ବନର ମାକଡ଼କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ମାକଡ଼ ବଳରାମଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି, ଅପମାନଜନକ ଶବ୍ଦ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏହା ଦେଖି ବଳରାମ ରୋଷେ ଗଦା ଉଠାଇଲେ, ତାହାପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାକଡ଼ ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଖଣ୍ଡ ଧରିଲେ। ସେ ଏହି ପାହାଡ଼ ଖଣ୍ଡକୁ ବଳରାମଙ୍କୁ ଉପରେ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ବଳରାମ ଗଦାରେ ଏହାକୁ ହଜାର ଖଣ୍ଡ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗଦା ତଳକୁ ଆସୁଥିଲା, ମାକଡ଼ ଦୃତ ଗତିରେ ଲଫି ଏସି, କ୍ରୋଧରେ ବଳରାମଙ୍କ ଛାତିରେ ତାଙ୍କ ହସ୍ତ ଦେଇ ଘାଁ କଲା। ଏହା ଦେଖି ବଳରାମ ଭୟଙ୍କର ରେସେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁଷ୍ଟି ମାରିଲେ। ଡ୍ରାବିଡ଼ ରକ୍ତପାତ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହ ପଡ଼ିବା ସହିତ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ମଧ୍ୟ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଆଘାତରେ ଯେପରି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସେପରି ଶତ ଖଣ୍ଡ ହେଇଗଲା। ଏହି ବିରାଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ବଳରାମଙ୍କୁ ମାଳ୍ୟ ଧାରା କରି, ‘ବହୁତ ଭଲ କାମ କଲେ, ତୁମେ ଏକ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରିଛ’ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମାକଡ଼ ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, ‘ଏହା ଦାନବପକ୍ଷକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରି ଜଗତକୁ ବିପଦରେ ପକାଇଥିଲା, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଏହାର ନାଶ ହେଲା।’ ଏପରି କହି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଗୁହ୍ୟକମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ବଳରାମ, ଏଇପରି ଅନେକ ଅପାର କୃତ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଗଣନାରେ ଆସିପାରିବ ନାହିଁ। ଶ୍ରୀ ପରାଶର ମୁନି କହିଲେ, ଏପରି ଭାବେ କୃଷ୍ଣ ବଳରାମଙ୍କ ସହ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କଲେ ଓ ଅଧର୍ମୀ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ସଂହାର କରି ଜଗତକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ ଫାଲ୍ଗୁଣଙ୍କ ସହ ଏହି ଭୂଭାର ହ୍ରାସ କରି ସମସ୍ତ ସେନାଙ୍କୁ ନାଶ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶାପ ଉପଲକ୍ଷେ ନିଜ ବଂଶର ଅନ୍ତ କରିଥିଲେ। ତାପରେ, ଦ୍ୱାରକାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ନିଜ ମାନବ ଦେହକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱରୂପର ନିଜ ଧାମକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ମୈତ୍ରେୟ କହିଲେ, ‘ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁ କିପରି ନିଜ ବଂଶର ନାଶ କରିଥିଲେ? ଏବଂ କିପରି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ମାନବ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ?’ ତେବେ ପରାଶର କହିଲେ, ଏକ ଦିନ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, କଣ୍ବ ଓ ମହାମୁନି ନାରଦ ଯଦୁବଂଶୀ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡାରକ ତୀର୍ଥରେ ଦେଖିଲେ। ସେହି ଯୁବକମାନେ, ଯୁବାବସ୍ଥାର ଅଭିମାନ ଓ ଦୌର୍ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ସାମ୍ବକୁ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁଅ, ଜଣେ ଜଣାଣୀ ଭାବେ ସଜାଇଲେ। ସେମାନେ ବିନୟ ପୂର୍ବକ ପ୍ରଣାମ କରି ମୁନିମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ‘ଏହି ଜଣାଣୀ ପୁଅ ଚାହେଁ, ଆପଣମାନେ କହନ୍ତୁ, ଏଉଁ କଣ ଜନ୍ମ ଦେବେ?’ ମୁନିମାନେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମ୍ପନ୍ନ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯୁବକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଠକାଇଥିଲେ। ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ କହିଦେଲେ, ‘ଏଉଁ ଏକ ମୁସଳ (ଫଳ) ଜନ୍ମ ଦେବେ।’ ଏହି ମୁସଳ ଯଦୁବଂଶର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶର କାରଣ ହେବ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯୁବକମାନେ ସତ୍ୟଟିଏ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ କହିଦେଲେ, ଏବଂ ସାମ୍ବଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଏକ ମୁସଳ ଜନ୍ମ ନେଲା। ଉଗ୍ରସେନ ଏହି ମୁସଳକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିବାକୁ ଆଦେଶ କଲେ, ଏବଂ ଏହି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ସମୁଦ୍ରରେ ପେଲାଗଲା। ମୁସଳ ଲୋହାର ଥିଲା, ଏହାର ଏକ ଭାଗ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅଗ୍ର ଆକୃତିରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା। ଏହି ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ସମୁଦ୍ରରେ ପେଲାଗଲା, ଏକ ମାଛ ଏହାକୁ ଗିଲିଲା। ପରେ ଏହି ମାଛ ଧରାଯାଇ, ତାହାର ଗାଭରୁ ଏହି ଅଂଶ ଏକ ଶିକାରୀ ନେଇଗଲା। ପ୍ରଭୁ ମଧୁସୂଦନ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିୟତି ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦୂତ ବାୟୁ ଏସି, କେଶବଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତରେ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, ‘ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦୂତ, ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।’ ବସୁ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ମାରୁତ, ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ସାଧ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇଛନ୍ତି। ‘ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ, ଦେବମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଅବତାର କରାଇଥିଲେ, ଏହି ଶତାଧିକ ବର୍ଷ ହେଲା। ଦୁଷ୍ଟ ଦାୟିତ୍ୟମାନେ ନାଶ ହୋଇଛନ୍ତି, ଆପଣ ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇଛନ୍ତି; ଏବେ ଦେବମାନେ ନିରଭୟ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଶାନ୍ତିରେ ରୁହନ୍ତୁ। ଏବେ ଆପଣ ଚାହିଲେ ଉପରେ ଯାଆନ୍ତୁ, ଦେବମାନେ ଏହି ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି। ଯେତେ ଦିନ ଇଚ୍ଛା, ରୁହନ୍ତୁ, ତାପରେ ନିଜ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।’ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, ‘ତୁମେ ଯାହା କହିଲ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଜାଣିଛି; ଯଦୁବଂଶର ନାଶ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଇଛି। ଏଉଁ ଯଦୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପୃଥିବୀର ଭାର ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହଟିନାହିଁ; ସପ୍ତ ରାତ୍ରି ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଭାରକୁ ହଟାଇଦେବି। ଯେପରି ମୁଁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଠାଇ ଭୂମିରେ ରଖିଥିଲି, ସେପରି ଯଦୁମାନେ ନାଶ ହେଲେ ପରେ ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଧାମକୁ ଯିବି। ମୁଁ ମାନବ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସଙ୍କର୍ଷଣଙ୍କ ସହ ଯିବି, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହ। ଯଦିଓ ଜରାସନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୂଭାର ହେବାକୁ କାରଣ ଥିଲେ ସେମାନେ ନାଶ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯଦୁବଂଶର ଏକ ଶିଶୁ ମଧ୍ୟ ଅପରିପକ୍କ ନାହିଁ। ଏହି ଭାର ହଟିଲେ, ମୁଁ ଦେବ ଲୋକକୁ ଯିବି।’ ଏହିପରି କଥା ବସୁଦେବଙ୍କୁ କହି, ଦୂତ ପ୍ରଣାମ କରି ଦେବଗଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚଳିଗଲେ। ପ୍ରଭୁ ତାପରେ ଦେଖିଲେ, ଦିନ ଓ ରାତିରେ, ଭୂମି, ଆକାଶ ଓ ଦ୍ୱାରକାରେ ଅନେକ ଅଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଦେଉଛି। ଏହା ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ ଯଦୁମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖ, ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଚଳ, ଆମେ ଏବେ ପ୍ରଭାସକୁ ଯିବା।