ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ଅଜ୍ଞାନରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ମାଙ୍କଡ଼ଟି ଧର୍ମର ସୀମା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରି, ଯଜ୍ଞ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲା, ଜୀବମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରିଦେଲା। ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଅଞ୍ଚଳ, ଏବଂ ନଗର ଓ ଗ୍ରାମଗୁଡ଼ିକୁ ଆଗୁନ ଲଗାଇ ଦେଲା; କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ପାହାଡ଼ ଛଡ଼ି ଗ୍ରାମଗୁଡ଼ିକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ବିଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା। ପାହାଡ଼ ଓ ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ଉଖଲି ଏହାକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲା; ଏବଂ ସେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ଲହରୀମାନେ କୁହୁଳା କରିଦେଲା। ତାଙ୍କର ଏହି ଉତ୍ପାତରେ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତଳ ହୋଇଯାଇଲା, ଏବଂ ବନ୍ୟା ଆସି, ସମୁଦ୍ର କୂଳର ଗ୍ରାମ ଓ ନଗରଗୁଡ଼ିକୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ବହାଇ ନେଲା। ସେ ମାଙ୍କଡ଼ଟି ଚାହାଁଲେ ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରୁଥିଲେ, ବଡ଼ ଆକାର ନେଇ, ଚୋରି, ଉପଦ୍ରବ ଓ ମାରପିଟରେ ସବୁକିଛି ଭଙ୍ଗି ଦେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା; ଶ୍ରୁତି ପାଠ ଓ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ମହା ବିପଦ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଏକ ଦିନ ରୈବତ ଉଦ୍ୟାନରେ, ହଳାୟୁଧ ବଳରାମ ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିଲେ, ସହିତେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରେବତୀ ଓ ଅନ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଉଜ୍ୱଳ ମହିଳାମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିବା ମଧ୍ୟରେ, ଯଦୁମଣ୍ଡଳର ମୁଖ୍ୟ ବଳରାମ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଉପରେ କୁବେରଙ୍କ ପରି ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ଏତିକି ବେଳେ ସେ ମାଙ୍କଡ଼ଟି ଆସି, ସୀରିଣଙ୍କର ହଳ ବାହାରିଲେ ଏବଂ ଦାଣ୍ଡ ଓ ଗଦା ନେଇ ଦେଖାଇଲେ। ଏହିପରି, ସେ ମାଙ୍କଡ଼ଟି ମହିଳାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହସି, ତାଙ୍କର ମଦ୍ୟପାନର ପାତ୍ର ଟିପି ଦେଲେ। ତାପରେ ବଳରାମ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେ ମାଙ୍କଡ଼ଟି ଅବହେଳା କରି ଅଜଗର ଶବ୍ଦ କରିଲେ। ବଳରାମ ରୌଷେ ଉଠି ଗଦା ଧରିଲେ, ଏବଂ ମାଙ୍କଡ଼ଟି ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇଲେ। ସେ ପାହାଡ଼ ଛାଡ଼ି ମାରିଲେ, କିନ୍ତୁ ବଳରାମ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ଟିକୁ ହଜାର ଟୁକୁଡ଼ା କରିଦେଲେ; ଏହା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଗଦା ନମିବା ସମୟରେ, ମାଙ୍କଡ଼ଟି ତୁରନ୍ତ ଲଫି, କ୍ରୋଧରେ ଆସି ବଳରାମଙ୍କ ଛାତିରେ ତାଙ୍କର ହାତ ଦେଇ ଘାତ କଲେ। ଏହା ଦେଖି ବଳରାମ ଆତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁଷ୍ଟି ଘାତ କଲେ; ଡ୍ରାବିଡ଼ ମାଙ୍କଡ଼ ରକ୍ତ ଝରାଇ ଜୀବନ ହରାଇ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ପଡ଼ିବା ସହିତ, ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଘାତ ଲାଗିବା ପରି ଶତ ଟୁକୁଡ଼ା ହୋଇଗଲା। ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ବଳରାମ ଉପରେ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କରି, ପ୍ରଶଂସା କରି କହିଲେ, “ଶାବାଶ! ତୁମେ ବଡ଼ କାମ କରିଛ!” ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମାଙ୍କଡ଼ ଦାନବମାନଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟ କରି ପୃଥିବୀକୁ ଉପଦ୍ରବ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନାଶ ହେବା ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ହୋଇଛି। ଏପରି କହି, ଦେବତାମାନେ ଓ ଗୁହ୍ୟକମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହିପରି, ପୃଥିବୀର ଧାରକ ବିବେକୀ ବଳରାମଙ୍କର ଅସଂଖ୍ୟ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ, ଯାହାର ଗଣନା ନାହିଁ। ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଏପରିଭାବେ କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମଙ୍କ ସହିତ ମିଳି, ଦାନବମାନଙ୍କର ବିନାଶ କଲେ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ନିମୂଳନ କରି, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କଲେ। ପ୍ରଭୁ, ଫାଲ୍ଗୁଣ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ଏକାଠି, ସମସ୍ତ ସେନାମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରି, ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଶାପକୁ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ନିଜ ବଂଶର ଅନ୍ତ କରିଲେ। ଦ୍ୱାରକାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, କୃଷ୍ଣ ନିଜ ମାନବ ଦେହ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱରୂପରେ ନିଜ ଧାମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମୈତ୍ରେୟ ପଚାରିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣ କିପରି ନିଜ ବଂଶର ନାଶ କଲେ? ଏବଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ କିପରି ନିଜ ମାନବ ଦେହ ଛାଡ଼ିଲେ? ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, କଣ୍ବ ଓ ମହାମୁନି ନାରଦ ପିଣ୍ଡାରକ ତୀର୍ଥରେ ଯଦୁବଂଶୀ ପୁଅମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଲେ। ସେହି ଯୁବକମାନେ, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଅନ୍ଧ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ସାମ୍ବକୁ (ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁଅ) ଜଣେ ଜନାନୀ ଭାବରେ ସଜାଇଲେ। ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ମୁନିମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ: “ଏହି ମହିଳା ପୁଅ ଚାହେଁଛି; କହନ୍ତୁ, ସେ କ’ଣ ଜନ୍ମ ଦେବେ?” ପରାଶର କହିଲେ: ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ସମ୍ପନ୍ନ ମୁନିମାନେ, ଯୁବକମାନଙ୍କ ଠକେଇରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଶାପ ଦେଲେ: “ଏଠାରୁ ଏକ ମୁସଳ (ଖଣ୍ଡା) ଜନ୍ମ ନେବ।” ସେହି ମୁସଳ ଯଦୁବଂଶୀମାନଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶର କାରଣ ହେବ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯୁବକମାନେ ଏହା ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ କହିଲେ; ସାମ୍ବଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଏକ ମୁସଳ ଜନ୍ମ ନେଲା। ଉଗ୍ରସେନ ଏହି ମୁସଳକୁ ଚୁରୁଣି କରି ପାଉଡ଼ର କଲେ; ଏହି ପାଉଡ଼ରକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ମୁସଳଟି ଲୋହାର ଥିଲା, ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଚୁରୁଣି କଲେ, ତଥାପି ଏକ ଅଂଶ ବାଣ ମୁଣ୍ଡ ପରି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା। ସେହିଠାରେ ମଧ୍ୟ ସମୁଦ୍ରରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏକ ମାଛ ଏହାକୁ ଗିଲିଲା; ମାଛ ଧରାଯିବା ପରେ ଏକ ଶିକାରୀ ତାଙ୍କ ଉଦରରୁ ଏହାକୁ ନେଲା। ପ୍ରଭୁ ମଧୁସୂଦନ ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟର ଆଦେଶ ବିପରୀତ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ ବାୟୁ ଏସି କେଶବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଗୁପ୍ତ ଭାବେ କହିଲେ: “ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦୂତ, ହେ ପ୍ରଭୁ।” ବସୁ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ମରୁତ, ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ସାଧ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଆପଣଙ୍କୁ ସୂଚନା ପଠାଇଛନ୍ତି; ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ, ହେ ମହାବଳଶାଳୀ। ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆବେଦନରେ ପ୍ରଭୁ ଏଠାରେ ଶତ ବର୍ଷ ଅଧିକ ସମୟ ରହିଲେ। ଦୁଷ୍ଟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ହତ୍ୟା ହୋଇଛନ୍ତି, ପୃଥିବୀର ଭାର ଆପଣ ହଟାଇଛନ୍ତି; ଏବେ ଦେବତାମାନେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସୁଖରେ ବାସ କରନ୍ତୁ। ହେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ଏବେ ଶତ ବର୍ଷ ଅଧିକ ସମୟ ହୋଇଗଲା; ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ଭଲ ଲାଗେ, ତେବେ ଏବେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।