ବଳରାମଙ୍କ ଉଗ୍ର କ୍ରୋଧ ଦେଖି କୌରବମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ ଚିତ୍କାର କଲେ, "ରାମ! ରାମ! ମହାବଳଶାଳୀ! ଆମକୁ ଖ୍ମା କର, ଦୟା କର! ତୁମ ରୋଷକୁ ଶାନ୍ତ କର, ଗଦାଧାରୀ, ଆମ ଉପରେ କୃପା କର!" ସେମାନେ ପୁନି କହିଲେ, "ଏଠାରେ ଶାମ୍ବା ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି, ବଳରାମ! ଯେଉଁମାନେ ଅପରାଧ କଲେ, ସେମାନେ ତୁମ ଶକ୍ତି ଅଜ୍ଞାତ ଥିଲେ—ତାଙ୍କୁ ଖ୍ମା କର।" ତାପରେ କୌରବମାନେ ତ୍ୱରିତ ଶାମ୍ବାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭାର୍ୟା ସହିତ ନେଇ ଆସିଲେ ଏବଂ ସହର ଛାଡ଼ି ବାହାରିଗଲେ। ବଳରାମ, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, କୃପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରମୁଖଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଓ ଶାନ୍ତିର କଥା କହି, କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହାକୁ ଖ୍ମା କଲି।" ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଏହି ସହରରେ ବଳରାମଙ୍କ କ୍ରୋଧର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ; ଏହା ବଳରାମଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବର ସୁବିକ୍ୟାତ କଥା। ତାପରେ କୌରବମାନେ ବଳରାମଙ୍କୁ ଓ ଶାମ୍ବାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଶାମ୍ବାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭାର୍ୟା ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ସହିତ ବିଦାୟ କରିଦେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ପରେ, ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ, "ମୈତ୍ରେୟ, ବଳରାମଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅଛି, ତାହା ମଧ୍ୟ ଶୁଣ।" ତା'ବେଳେ, ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସୁର ନରକ ନାମକ ଏକ ପ୍ରଭଳ ବନ୍ଦର ମିତ୍ର ଥିଲେ, ଯାହା ନାମ ଥିଲା ଦ୍ରାବିଡ। ଏହି ବନ୍ଦର ଦେବତାଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁତାବଶତା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ତା'ର ଅତି ଅହଂକାର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିକୁ ଦୂର କରି ନରକଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ନରକ ବିନାଶ ପରେ ଦ୍ରାବିଡ କହିଲେ, "ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବି—ଯଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ କରି ଏହି ମାନବ ଲୋକକୁ ଧ୍ଵଂସ କରିଦେବି।" ଅଜ୍ଞାନରେ ପଡ଼ି ସେ ଯଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ଧର୍ମର ଅଲଂଘନ କଲେ ଏବଂ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଧ୍ଵଂସ ହେଲେ। ସେ ଅଞ୍ଚଳ, ଅରଣ୍ୟ, ସହର ଓ ଗ୍ରାମକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳାଇଦେଲେ, କେଉଁଠି ମାଟି ଛାଡ଼ି ପାହାଡ଼ ଫିଙ୍ଗି ଗ୍ରାମ ଧ୍ଵଂସ କଲେ। ସେ ପାହାଡ଼ ଓ ଗଛ ଉଖଳି ଶାଗରରେ ପକେଇଦେଲେ; ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ତାହାର ତରଙ୍ଗକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ। ଏହି ଅସ୍ଥିରତାରେ ସମୁଦ୍ର ତାଳମାଳି ଉଠିଲା, ତାଳ ତାଳରେ ଚଉଡ଼ା ତୀର ଉପରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଗ୍ରାମ ଓ ସହରକୁ ବାହି ନେଲା। ଏହି ବନ୍ଦର ଇଚ୍ଛାମୂର୍ତ୍ତି ଧାରଣ କରି ବିଶାଳ ଆକାର ନେଇ, ଚାରିପଟେ ଉପଦ୍ରବ କରି, ଲୁଟ ଓ ହିଂସା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କିଛି ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଏହି ଅନ୍ୟାୟ କାରଣରେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀରେ ଅନ୍ୟାୟ ଓ ଭୟ ଛାଇଗଲା, ଯଜ୍ଞ ଓ ମନ୍ତ୍ରୋଚ୍ଚାରଣ ବନ୍ଦ ହେଲା, ମହାବିପଦ ଆସିଲା। ଏହି ସମୟରେ ରୈବତ ଉଦ୍ୟାନରେ ବଳରାମ, ରେବତୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ମଦିରା ପାନ କରୁଥିଲେ। ଚାରିପଟେ ଦୀପ୍ତିମାନ ମହିଳାମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ବଳରାମ ମନ୍ଦର ପର୍ବତରେ କୁବେରଙ୍କ ପରି ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦ୍ରାବିଡ ବନ୍ଦର ଆସି, ବଳରାମଙ୍କ ହଳକୁ ଚିହ୍ନିଲେ ଏବଂ ଗଦା ଉଠାଇ ବଳରାମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖାଇଲେ। ସେ ମହିଳାମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହସି, ତାଙ୍କର ମଦିରା ଭରା ପାତ୍ର ହାତରୁ ଛିଣି ଫେଲିଦେଲେ। ଏହି ଅପମାନରେ ବଳରାମ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ବନ୍ଦର ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି ଅଜଗର ଧ୍ୱନି କଲା। ବଳରାମ କ୍ରୋଧରେ ଗଦା ଧରିଲେ ଏବଂ ବନ୍ଦର ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଧରିଲା। ବନ୍ଦର ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଫିଙ୍ଗିଲେ, ବଳରାମ ତାଙ୍କର ଗଦାରେ ଏହାକୁ ହଜାର ଟୁକୁଡ଼ା କରିଦେଲେ। ତା'ପରେ ବନ୍ଦର ଦ୍ରୁତ ଛାଲି ବଳରାମଙ୍କ ଛାତିରେ ହାତ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ବଳରାମ ତେଜରେ ତାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡିରେ ଘୁଞ୍ଚି ଦେଲେ; ଦ୍ରାବିଡ ରକ୍ତରେ ଭିଜି ପଡ଼ିଗଲେ, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଶେଷ ହେଲା। ବନ୍ଦର ଶରୀର ପଡ଼ିବା ସହିତ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ମଧ୍ୟ ଏକ ଶତ ଟୁକୁଡ଼ାରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ମାନେ ହେଲା ବଜ୍ର ପଡ଼ିଛି। ଏହି ଉପଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ ବଳରାମଙ୍କ ଉପରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କରି, "ବହୁତ ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ!" ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। "ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ବନ୍ଦର ଦେମନଙ୍କ ଦଳକୁ ସହାୟତା କରି ପୃଥିବୀକୁ ବିପଦରେ ପକାଇଥିଲା, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଏହାର ଅନ୍ତ ହେଲା।" ଏମିତି କହି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଗୁହ୍ୟକମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଭଳି, ବଳରାମଙ୍କ ଅସଂଖ୍ୟ କଥା, ଯିଏ ଧରାକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଅପାର ଭାବେ କଥିତ ହୁଏ। ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ, "ଏଭଳି, କୃଷ୍ଣ ବଳରାମଙ୍କ ସହିତ ଦେମନମାନେ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କଲେ।" ପ୍ରଭୁ ଫାଲ୍ଗୁନଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତ ସେନାଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରି ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ବଧ କରି ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପକୁ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ନିଜ ବଂଶର ଅନ୍ତ କରିଦେଲେ। ଦ୍ୱାରକାକୁ ଛାଡ଼ି, କୃଷ୍ଣ ନିଜ ମାନବ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ତାଙ୍କର ନିଜ ନିବାସକୁ, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁର ତତ୍ତ୍ୱରେ ଆବିଷ୍କୃତ, ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମୈତ୍ରେୟ ପଚାରିଲେ, "ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା କେମିତି ତାଙ୍କ ବଂଶର ନାଶ ହେଲା? ଏବଂ କେମିତି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ମାନବ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ?" ପରାଶର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏକ ଦିନ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, କଣ୍ଵ ଓ ମହାମୁନି ନାରଦ ପିଣ୍ଡାରକ ତୀର୍ଥରେ ଯଦୁବଂଶୀ କୌମାରମାନେ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଯୁବକମାନେ ମଦ ଓ ଭାଗ୍ୟରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଜାମ୍ବବତୀପୁତ୍ର ଶାମ୍ବାକୁ ଜନାନୀ ବେଶେ ଶୃଙ୍ଗାର କରି, ଋଷିମାନେଙ୍କ ପାଖକୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, 'ଏହି ଜନାନୀ ପୁଅ ଚାହାଁନ୍ତି, କଣ ଜନ୍ମ ଦେବେ କହନ୍ତୁ?' ଦେବଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଋଷିମାନେ ଏହି ଠକିବାରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, 'ଏଠାରୁ ଏକ ମୁସଳ ଜନ୍ମ ନେବ।' ଏହି ମୁସଳ ଯଦୁବଂଶୀମାନେର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶର କାରଣ ହେବ।