ଏହି ସମୟରେ, ଧରିତ୍ରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଶରଣାଗତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ପଦ୍ମନୟନ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଆଜି ମତେ ଏଠାରୁ ଉଠାନ୍ତୁ, କାରଣ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏହା ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ଆପଣ ମୋତେ ଉଠାଇଥିଲେ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଅଂଶ ଓ ରୂପରେ ତିଆରି, ଏହି ଆକାଶ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଭୂତମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ଅବ୍ୟକ୍ତ ପ୍ରକୃତିର ମୂଳ ଏବଂ ସମୟ ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଆପଣ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ସଂହାରକ; ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ରୁଦ୍ରର ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ, ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଏକ ମହାସାଗର ହେଇଗଲା, ଆପଣ ସମସ୍ତକୁ ଗ୍ରସଣ କଲେ, ତେବେ ମାତ୍ର ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱ କେହି ଜାଣିପାରିନାହାନ୍ତି; ଆପଣ ଯେଉଁଠି ବିଭିନ୍ନ ଅବତାର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଆପଣଙ୍କ ରୂପକୁ ପୂଜନ୍ତି। ମୋକ୍ଷକାମୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ପୂଜନ୍ତି; ଭାସୁଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିବା ବିନା କିଏ ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରିବ? ମନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଯାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ରୂପ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପ୍ତ, ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରିତ, ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ଆପଣଙ୍କୁ ଭିତରେ ବିଶ୍ରାମ କରେ—ସେପଟି ମୋତେ ମାଧବୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି, ଅସ୍ଥୂଳ ଓ ସ୍ଥୂଳ, ଅକ୍ଷୟ, ଅନନ୍ତ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ବ୍ୟକ୍ତ ସ୍ୱରୂପୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ। ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ନିର୍ଗୁଣ ଓ ସର୍ବଗତ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଯଜ୍ଞପତି, ପାପହୀନ, ଆପଣ ଯଜ୍ଞ, ଆପଣ ବଷଟ୍କାର, ଓଁକାର ଓ ଅଗ୍ନି। ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ବେଦ, ବେଦଙ୍କ ଅଂଗ, ଯଜ୍ଞପୁରୁଷ, ହରି; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗ୍ରହ, ତାରା, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଆପଣ। ହେ ପରମ ପୁରୁଷ, ଆପଣ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ, ରୂପ ଓ ଅରୂପ; ମୁଁ ଯାହା କହିଛି କିମ୍ବା କହିନାହିଁ, ସେ ସମସ୍ତକୁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ—ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ। ଏପରି ଭାବେ ଧରିତ୍ରୀ ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଶ୍ରୀ ପରାଶର ମୁନି କହନ୍ତି—ଧରିତ୍ରୀକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ସାମ ଗାନର ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନି ପରି ଅତି ଶ୍ରୀମୟ ଧ୍ୱନି କରି ଗର୍ଜନ କଲେ। ତା’ପରେ, ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଅନ୍ଯତମ ଦୃଢ଼ ଆଖି ଥିବା ମହାବରାହ, ତାଙ୍କର ଦାଢ଼ି ସହିତ ଧରିତ୍ରୀକୁ ଉଠାଇ ନେଇ, ପାତାଳରୁ ଉଠିଲେ; ସେ ବଡ଼ ନୀଳ ପାହାଡ଼ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ପଦ୍ମପତ୍ର ଲଗିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଉଠୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ ବାୟୁ ବିକୀରଣ ହୋଇ ଅଞ୍ଚଳର ଜଳକୁ ଚିତ୍ରିବା ଲାଗିଲା; ଜନଲୋକରେ ଅଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ଦେବୃଷିଗଣ, ସନନ୍ଦନ ଆଦିଙ୍କୁ ସେ ଜଳ ଧୋଇ ଶୁଦ୍ଧ କଲେ। ବରାହଙ୍କ ଖୁର ଦ୍ୱାରା ପାତାଳ ଉପରେ ଜଳ ଉତ୍ତଳିତ ହୋଇ ଗଞ୍ଜନ୍ତି ହେଉଥିଲା; ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଳ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିକୀରଣ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ସେଠାରେ ବସୁଥିବା ସିଦ୍ଧ ଓ ଯୋଗୀମାନେ ଚଳାଚଳ କରୁଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ବରାହ ଧରିତ୍ରୀକୁ ଧାରଣ କରି ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କର ଉଦର ଅଧିକ ଜଳରେ ଭିଜା ଥିଲା, ତାଙ୍କର ଶରୀର ବେଦମୟ ଓ ରୋମ ମଧ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହିଭଳି, ଯୋଗୀମାନେ, ସନନ୍ଦନ ଆଦିଙ୍କ ସହିତ, ଆନନ୍ଦ ଭରିତ ଚିତ୍ତରେ ଧରିତ୍ରୀକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ଶ୍ରେୟସ୍କାମନା କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ କେଶବ, ବିଜୟଶ୍ରୀର ନାଥ, ଗଦା, ଶଂଖ, ଖଡ୍ଗ, ଚକ୍ରଧାରୀ! ଆପଣ ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର, ପାଳନର କାରଣ; ଆପଣ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କର ପାଦ ଚୟନୁପରେ କିଛି ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କର ପାଦରେ ବେଦ, ଦାଢ଼ିରେ ଯଜ୍ଞସ୍ଥମ୍ଭ, ଦାନ୍ତରେ କ୍ରିୟା, ମୁଁହରେ ବେଦି, ଜିଭାରେ ଅଗ୍ନି, ଚୁଲିରେ କୁଶଘାସ; ଆପଣ ଯଜ୍ଞର ମୂର୍ତ୍ତି। ଆପଣଙ୍କର ଆଖି ଦିନ ଓ ରାତି, ମୁଣ୍ଡ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଚୁଲି ହେଉଛି ସ୍ତୋତ୍ରମାଳା, ନାକ ସମସ୍ତ ହବି। ତୁଣ୍ଡ ହେଉଛି ହବନଦଣ୍ଡ, ଶବ୍ଦ ସାମ ଗୀତର ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନି, ଶରୀର ପୂର୍ବ ବେଦି, ଆପଣ ଧର୍ମ ଓ ଦାନର ଶ୍ରବଣ—ନିତ୍ୟାତ୍ମା, ଭଗବନ, ଦୟା କରନ୍ତୁ। ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଆପଣଙ୍କର ମାପିତ ପଦଚିହ୍ନ, ପ୍ରାଚୀନ ଓ ଅକ୍ଷୟ ବିଶ୍ୱର ରୂପ; ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱର ଭାବେ ଜାଣୁ—ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଆପଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନର ନାଥ। ଧରିତ୍ରୀ ତୁଷ୍ଟ ଦାଢ଼ିର ଟିପ୍ପରେ ଥିବା ଦେଖିବାକୁ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ବଡ଼ ନୀଳ ପଦ୍ମରେ ଦଳ ମାଟିରୁ ଉଠି ଲଗିଯାଇଛି। ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟର ସମସ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ଅଞ୍ଚଳ ଆପଣଙ୍କ ଦେହରେ ବ୍ୟାପ୍ତ; ବିଶ୍ୱ ଆପଣଙ୍କର ଅଲୌକିକ ତେଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ—ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ ଆପଣ ଅବସ୍ଥିତ ରୁହନ୍ତୁ। ଆପଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ, ଓ ବିଶ୍ୱନାଥ; ଆପଣଙ୍କ ମହିମାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ବ୍ୟାପ୍ତ। ଏଠାରେ ଯାହା ଦେଖାଯାଉଛି, ତାହା ଆପଣଙ୍କର ଜ୍ଞାନସ୍ୱରୂପ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ମୂଢ଼, ସେମାନେ ବିଶ୍ୱକୁ ଅଲଗା ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି। ଅବିବେକୀମାନେ ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ପଦାର୍ଥ ଭାବେ ଦେଖି, ମୋହର ସ୍ରୋତରେ ଭାସି ଘୁରୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନୀ, ଶୁଦ୍ଧ ମନସ୍କ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଜ୍ଞାନମୟ ଭାବେ ଦେଖି, ଆପଣଙ୍କର ରୂପକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଦୟା କରନ୍ତୁ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଆତ୍ମା, ଏହି ଜଗତର ଉଦ୍ଧାର ନିମିତ୍ତେ; କମଳନୟନ, ଏହି ଚିହ୍ନିତ ରୂପରେ ଥିବା ଆପଣ ଧରିତ୍ରୀକୁ ଉପରେ ଉଠାନ୍ତୁ। ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ସତ୍ତ୍ୱରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭୂତପତି, ଆମ ପାଇଁ ଧରିତ୍ରୀକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ; ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ଅଭିଲାଷୀ। ଏହି ସୃଷ୍ଟିକାର୍ଯ୍ୟ ଯାହା ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଠାରୁ ହେଉ; ଆମେ ପ୍ରଣାମ କରୁଛୁ, ଆପଣ ଦୟା କରନ୍ତୁ, କମଳନୟନ। ପରାଶର ମୁନି କହନ୍ତି, ଏପରି ଭାବେ ସ୍ତୁତି ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ପରମାତ୍ମା, ଧରିତ୍ରୀକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଉଠାଇ ମହାଜଳରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ।