ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ବାସୁଦେବ ଏକ ଦୂତଙ୍କୁ ମହାପୁରୁଷ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ଦୂତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏହି ଆଦେଶ ଦେଲେ—"ତୁମେ ତୁମ ଚକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୟାଗ କର, ଏବଂ ବାସୁଦେବ ନାମ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼। ଏହି ସବୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ତୁମ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ମୋ ପାଖକୁ ଆସି ଶରଣ ନିଅ।" ଏହିପରି ଅପମାନଜନକ କଥା ଶୁଣି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ହସି କହିଲେ, "ମୋର ଚିହ୍ନ, ଚକ୍ର—ମୁଁ ନିଜେ ରକ୍ଷା କରିବି। ଦୂତ, ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହ—ତୁମ ମିଥ୍ୟା ଦାବି ସବୁ ଚାରିଦିଗରେ ପ୍ରଚାରିତ ହୋଇଛି, ଏବେ ଯାହା ହେବା ଉଚିତ, ତୁମେ ତାହା କର।" "ମୁଁ ନିଜ ଚିହ୍ନ ସହିତ ତୁମ ସହରକୁ ଆସିବି, ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେଇଛ, ତାହା ପୂରଣ କରିବି। ଆସି, ତୁମ ଶରଣେ ଆସି, ଏପରି କରିବି ଯେ, ପୁନି ମୋର ଭୟ ତୁମେ କେବେ ମଧ୍ୟ ପାଇବେ ନାହିଁ।" ଦୂତ ଏହି ଉତ୍ତର ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ ହରି ସମସ୍ତ କଥା ମନେ ପକାଇ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସେହି ସହରକୁ ଗଲେ। ଏହି ସୂଚନା ମିଳିବା ସହିତ କାଶୀର ରାଜା ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ। ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ବାସୁଦେବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ବଡ଼ ସେନା ଓ କାଶୀ ରାଜାଙ୍କ ସେନା ସହିତ କେଶବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ। ହରି ଦୂରରୁ ଦେଖିଲେ—ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ରଥରେ ବସିଛନ୍ତି, ହାତରେ ଚକ୍ର ଓ ଗଦା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ, ଏବଂ ଏକ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ମାଳା, ହାତରେ ଶଂଖ, ରଥରେ ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଛି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଵଳ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଛାତିରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ୍, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ଏପରି ଗମ୍ଭୀର ଚେହେରା ଦେଖି, ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜଧାରୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହସିଲେ। ସେଠାରେ ଅନେକ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ତଳୱାର, ବାଣ, ଗଦା, ତ୍ରିଶୂଳ, ଶକ୍ତି, ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ବଡ଼ ସେନା ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁରୁ ମୁକ୍ତ ଅନେକ ବାଣ, ଏବଂ ଚକ୍ର ଓ ଗଦାର ଘାତରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସେହି ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ମାତ୍ର କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଏବେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, କାଶୀ ରାଜାଙ୍କ ସେନାକୁ ନଶ୍ଟ କରି, ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଦୂତ ମାଧ୍ୟମରେ ଯାହା କହିଥିଲ—ମୁଁ ମୋର ଚିହ୍ନ ତ୍ୟାଗ କରିବି, ଏବେ ତୁମ ପାଇଁ ତାହା କରୁଛି। ଏହି ଚକ୍ର ଏବେ ତୁମ ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ଏହି ଗଦା ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି, ଗରୁଡ଼ ତୁମ ଧ୍ୱଜରେ ଚଢ଼ିଯାଉ।" ଏପରି କହି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ି ଘାତ କଲେ, ଗଦା ଦେଇ ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କ ଧ୍ୱଜକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୁନିଆରେ ଦୁଃଖର ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଗଲା, କାଶୀର ପ୍ରଭଳ ରାଜା ତାଙ୍କ ମିତ୍ର ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଦଢ଼ି ଦେଇ, ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁରୁ ମୁକ୍ତ ବାଣରେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି, ସେହି ମୁଣ୍ଡକୁ କାଶୀ ସହରକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ। ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଓ କାଶୀ ରାଜାଙ୍କୁ ସେନାପତି ସହିତ ବଧ କରି, ଶୌରି ଆନନ୍ଦରେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ। କାଶୀ ସହରରେ ଏହି ମୁଣ୍ଡ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ଲୋକେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚିହ୍ନ କଲେ—"ଏହି କ'ଣ?" ବାସୁଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ପିତା ହତ ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପୁରୋହିତ ସହ ଶିବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଅବିମୁକ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ଶିବ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, "ବର ଚାହିଁ" କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଏକ କୃତ୍ୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ, ଯାହା ମୋର ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବଧ କରିବ।" ଶିବ "ତଥାସ୍ତୁ" କହିଲେ, ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନିରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଅଗ୍ନିସମ ମୁଖ, ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱାଳା ଚୁଳି ଥିବା କୃତ୍ୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି କୃତ୍ୟା "କୃଷ୍ଣ! କୃଷ୍ଣ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଚାଲିଗଲା। ଏହି ଭୟାନକ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦ୍ୱାରକାବାସୀ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜାଣିଲେ, ଏହି କୃତ୍ୟା କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଶିବଙ୍କ ପୂଜା କରି ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି। ତେଣୁ, "ଏହି ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳା କୃତ୍ୟାକୁ ତୁମର ଚକ୍ର ସୁଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ କର, ଏହି ଚକ୍ର ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ନାଶକୁ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ," ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀବ୍ର ଭାବେ ଏହି ଅଗ୍ନିମାଳାଧାରିଣୀ, ଜଟାରୁ ଅଗ୍ନି ଝରୁଥିବା କୃତ୍ୟାକୁ ଧାଡ଼ିଲା। ଚକ୍ର ଘାତରେ କୃତ୍ୟା ଛିତିଭୂତ ହେଲେ, ତଥାପି ତିନି ଅଧିକ ଗତିରେ କାଶୀ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଚକ୍ର ତାଙ୍କ ପଛୁକୁ ଧାଡ଼ିଲା। କୃତ୍ୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ କାଶୀ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚକ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଦମନ କଲା। ଏହି ସମୟରେ, କାଶୀର ସମସ୍ତ ସେନା ଓ ରାକ୍ଷସ ଶକ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ଚକ୍ରକୁ ଅଟକେଇବାକୁ ଆଗେଇଲେ। କିନ୍ତୁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ତାଙ୍କୁ ତାପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଳାଇଦେଲା, କୃତ୍ୟା ସହିତ ସମସ୍ତ କାଶୀ ସହରକୁ ମଧ୍ୟ ଧ୍ୱଂସ କଲା। ସହର, ରାଜା, ସେବକ, ନାଗରିକ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ, ଭଣ୍ଡାର—ସବୁ ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ ହେଲା, ଏହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଘର, ଦେଉଳ, ବାଡ଼ି, ଦେଉଳି, ସବୁ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଗଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ଧ୍ୱଂସ ସାଧନ କରି, ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହସ୍ତକୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଗଲା। ଏଠାରେ, ମୈତ୍ରେୟ କହିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ପୁନି ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରବଳ କର୍ମଗୁଡ଼ିକୁ; ଦୟାକରି ମୋତେ ସେସବୁ କଥା କହ।