ଚିତ୍ରଲେଶା ଏକ ଚିତ୍ର ଉପରେ ମୁଖ୍ୟ ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ମାନବଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ। ପରେ ସେ ଗନ୍ଧର୍ବ, ସର୍ପ, ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କୁ ଅପସାରଣ କରି, ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ଉପରେ ନଜର ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏହି ସୁନ୍ଦର ଭୌହଯୁକ୍ତା ଯୁବତୀ ଲଜ୍ଜାରେ ଅନ୍ୟଦିଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଲଜ୍ଜାର ଚାହାଣି ଦେଇ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଭାବରେ ଫୁଲିଗଲା, ଲଜ୍ଜା ହରାଇଗଲା। ସେ କହିଲେ, "ଏହି ହେଉଛି, ଏହି ହେଉଛି," ଏବଂ ଯୋଗ ଭାବରେ ମନ ଲଗାଇ ଜଣେ ସହେଲୀକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ ଶୀଘ୍ର ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯାଇଗଲେ। ଏଥିରେ, ଚକ୍ରଧାରୀ ମହା ଚୋର ମାନବ ରୂପ ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଖେଳରେ ସହଜରେ ଅଜୟ କରିଦେଲେ। ସେ ଅନ୍ୟ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ, ଯଜ୍ନ କରୁଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦିବ୍ୟ କ୍ରିୟାକଳାପକୁ ବିଘ୍ନିତ କରିଦେଲେ। ଏହା ବିଷୟରେ ଜିଜ୍ଞାସା ଦେଖି, ପରାଶର ମୁନି କହିଲେ, "ଏହି ମାନବ ଅବତାରରେ କୃଷ୍ଣ କିପରି ବାରାଣସୀକୁ ଦହନ କରିଥିଲେ, ଏହି କଥା ଶୁଣ।" ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଵାସୁଦେବ ଅଜ୍ଞାନରେ ମୁହଁ ଦେଇ, ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଜେକୁ ସତ୍ୟ ଵାସୁଦେବ ଅବତାର ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରି ନେଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, "ମୁଁ ଵାସୁଦେବ ଭୂମିରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି," ଏବଂ ନିଜ ମନ ଭୁଲି ଯାଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଦେଇ ନିଜକୁ ଶୋଭିତ କରିଲେ। ସେ ଏକ ଦୂତକୁ ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ, ଦାବି କଲେ ଯେ କୃଷ୍ଣ ନିଜର ଚକ୍ର, ଅନ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଓ ନାମ ତ୍ୟାଗ କରି ନିଜ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ପୌଣ୍ଡ୍ରକ କହିଲେ, "ଅଜ୍ଞାନୀ, ଵାସୁଦେବଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଓ ନାମ ତ୍ୟାଗ କର, ତୁମ ଜୀବନ ପାଇଁ, ଏବଂ ମୋର ପାଖକୁ ଆସି ନମସ୍କାର କର।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ହସିଲେ ଓ ଦୂତକୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ନିଜର ଚକ୍ର ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରି ରକ୍ଷା କରିବି।" ସେ କହିଲେ, "ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଯାଇ କହ, ତୁମ ଭ୍ରମ ଖୋଲିଗଲା, ଏବେ ଯାହା ଉଚିତ ତାହା କର।" "ମୁଁ ତୁମ ନଗରକୁ ନିଜ ଚିହ୍ନ ନେଇ ଆସିବି, ଏବଂ ଚକ୍ର ତୁମପରି ଫିଙ୍ଗିବି, ନିଶ୍ଚିତ।" "ତୁମ ଆଗ୍ରହ ଅନୁସାରେ ମୁଁ ଆସିବି, ଆଗାମୀକାଲି ବିଲମ୍ବ ବିନା।" "ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସି, ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି, ଯେପରି ତୁମେ ପୁନଃ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭୟ କରିବାକୁ ପଡିବ ନାହିଁ।" ଦୂତ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଚାଲିଗଲା, ହରି ମନେ ପକାଇ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଶୀଘ୍ର ତାହା ନଗରକୁ ଗଲେ। କେଶବଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, କାଶୀର ରାଜା ସମସ୍ତ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ। ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଵାସୁଦେବ ଏକ ବିଶାଳ ସେନା ଓ କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ସେନା ସହିତ କେଶବଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କଲେ। ହରି ଦୂରରୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଏକ ଶୋଭାମୟ ରଥରେ ବସିଛନ୍ତି, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧରିଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ, ହାତରେ ପଦ୍ମ। ଗଳାରେ ମାଳା, ଶଂଖ ଧରିଛନ୍ତି, ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନ ତାଙ୍କର ପତାକାରେ, ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଚମକୁଛି। ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ, ପିତାମ୍ବର ପରିଧାନ; ଗରୁଡ଼ ପତାକାଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ହସିଲେ। ସେ ଏହି ସେନା ସହିତ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ତଳୱାର, ବଣ୍ଡା, ଗଦା, ତ୍ରିଶୂଳ, ଶୂଳ, ଧନୁଷ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁରୁ ତୀର ମାରି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ବିଦିର୍ଣ୍ଣ କରିଲେ, ଗଦା ଓ ଚକ୍ରର ଘାତରେ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଜନାର୍ଦ୍ଦନ କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ସେନାକୁ ମାରି, ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଦୂତ ମାଧ୍ୟମରେ ଯାହା କହିଥିଲ, ମୁଁ ଏବେ ପୂରଣ କରୁଛି।" "ଏହି ଚକ୍ର ଏବେ ତ୍ୟାଗ କରୁଛି, ଏହି ଗଦା ତୁମପାଇଁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି; ଗରୁଡ଼ ତୁମ ପତାକାରେ ଚଢ଼ିବ।" ଏହିପରି କହି, କୃଷ୍ଣ ଚକ୍ର ଫିଙ୍ଗି ଘାତ କଲେ, ଗଦା ଦେଇ ପୌଣ୍ଡ୍ରକକୁ ମାରିଲେ, ଗରୁଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କର ପତାକାକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିଶ୍ୱରେ ଶୋକ ଚିତ୍କାର ହେଲା, କାଶୀର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ନିଜ ମିତ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମାନରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁରୁ ତୀର ମାରି, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡକୁ କାଶୀ ନଗରକୁ ଫିଙ୍ଗି ଦେଲେ, ଯାହା ଦେଖି ଲୋକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଓ କାଶୀର ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ସାଥିକୁ ମାରି, ଶୌରି ଦ୍ୱାରକାକୁ ପୁନଃ ଫେରିଲେ, ମନେ ଶ୍ରୀର ଲାଭ ଭାବରେ ଆନନ୍ଦିତ। କାଶୀ ନଗରରେ ପତିତ ମୁଣ୍ଡ ଦେଖି, ଲୋକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲେ, "ଏହି କ'ଣ?" ଵାସୁଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ହତ ଜାଣି, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୁରୋହିତ ସହିତ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଅବିମୁକ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀରେ, ଶଙ୍କର ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ପୁତ୍ରକୁ କହିଲେ, "ବର ଚୟନ କର।" ସେ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଏକ ମାୟାବୀ ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ, ଯାହା ମୋର ପିତାଙ୍କୁ ହତ କରିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମାରିପାରିବ।" "ଏହିପରି ହେବ," କହିବା ସହିତ, ଦକ୍ଷିଣ ଅଗ୍ନିରୁ ଏକ ବିଶାଳ ମାୟାବୀ ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ତାଙ୍କର ମୁଁ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଭଳି, କେଶ ଦୀପ୍ତ, ରୋଷରେ ତାଙ୍କ କ୍ରିତ୍ୟା "କୃଷ୍ଣ! କୃଷ୍ଣ!" କହି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଲୋକ ଭୟରେ ଚକିତ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ଶରଣକୁ ଦୌଡ଼ି ଗଲେ। ଏହି ବିଶାଳ କୃତ୍ୟା କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଶିବଙ୍କ ବୃଷ ଚିହ୍ନ ଦେଇ ପୂଜା କରି ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ, ଏହି କଥା ଚକ୍ରଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ଜାଣିଥିଲେ।