ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣି ମହାମୁନି ପରାଶରଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକତା ଜନ୍ମିଲା, ତେଣୁ ସେ କହିଲେ— “ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ! ଏହି ହରିଙ୍କ ଚମତ୍କାର ଗଳ୍ପ ଆମେ ସବୁଠାରୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁଉଛୁ, ତୁମେ ଦୟାକରି ତାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କର।” ପରାଶର କହିଲେ— ବାଣାସୁରଙ୍କ କନ୍ୟା ଉଷା, ଯେଉଁଠି ପାର୍ବତୀ ଶିବଙ୍କ ସହ ଖେଳୁଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଉଷା ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଏକ ଉତ୍କଟ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଏକ ସଂଗୀ ଥାଏ। ତାହାଁପରେ, ହୃଦୟର ଗୁପ୍ତ କଥା ଜାଣିଥିବା ଗୌରୀ ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କନ୍ୟାଁକୁ କହିଲେ, “ଏପରି ତୀବ୍ର ଆକାଂକ୍ଷା ଚାଲିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏକ ସ୍ୱାମୀ ଲାଭ କରିବେ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଉଷା ଚିନ୍ତା କଲେ— “କେବେ ଏହି ଘଟିବ? କିଏ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ହେବେ?” ପୁନି ପାର୍ବତୀ କହିଲେ, “ବୈଶାଖ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଦ୍ଵାଦଶୀ ତିଥିରେ, ସ୍୵ପ୍ନରେ ଯିଏ ତୁମେ ସମ୍ନିଧିକୁ ଆସିବେ, ସେଇ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ହେବେ, ରାଜକୁମାରୀ।” ଏହି ଦିନ ଆସିଲା, ଠିକ୍ ଦେବୀ ଯେପରି କହିଥିଲେ, ଏକ ପୁରୁଷ ଉଷାଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଆସିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଭାଲପାଇବାର ଭାବ ଉପଜିଲା। ସ୍ୱପ୍ନରୁ ଜାଗି ଏହି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଅତି ଆଗ୍ରହ ଓ ନିର୍ଲଜ୍ଜ ଭାବରେ ସେ ତାଙ୍କ ସଖୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ— “ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ?” ବାଣାସୁରଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ କୁମ୍ଭାଣ୍ଡଙ୍କ କନ୍ୟା ଚିତ୍ରଲେଶା ଉଷାଙ୍କ ସଖୀ ଥିଲେ; ସେ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କାହା ବିଷୟରେ କହୁଛ?” ଉଷା ଲଜ୍ଜାରେ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଚିତ୍ରଲେଶା ତାଙ୍କ ଭରସା ଅର୍ଜନ କରି, ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ବୁଝି, ଉଷା ଚିତ୍ରଲେଶାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦେବୀ ଯେପରି କହିଛନ୍ତି, ସେଇ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୋତେ ମିଳେଇବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ଉପାୟ ହେଉ, ତାହିଁ କର।” ତାପରେ ଚିତ୍ରଲେଶା ଏକ କପଡ଼ା ଉପରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେଙ୍କ ଚିତ୍ର ଦେଖାଇଲେ। ଉଷା ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏହି ସୁନ୍ଦର ଭୂରୁ ଥିବା କନ୍ୟା ଲଜ୍ଜାରେ ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ୟତ୍ର ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର ଅନିରୁଦ୍ଧ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଉଷାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଭାବନାରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହେଲା ଓ ସମସ୍ତ ଲଜ୍ଜା ଦୂର ହେଲା। ସେ କହିଲେ, “ଏହି, ଏହି ସେଇ,” ଏବଂ ମନ ଯୋଗରେ ଲୀନ ହୋଇ, ସଖୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ଶୀଘ୍ର ଦ୍ୱାରକାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିପରେ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଖେଳ କରି କୃଷ୍ଣ, ଚକ୍ରଧାରୀ ମହାପୁରୁଷ, ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସହଜରେ ପରାଜିତ କଲେ। ସେ ଆଉ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ— ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଦିବ୍ୟ କ୍ରିୟାକୁ ବିଘ୍ନ କଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ବୈଶ୍ଵାମିତ୍ର କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ; କୃପାକରି କହ, କୃଷ୍ଣ ମାନବ ରୂପେ କିପରି ବାରାଣସୀକୁ ଦହନ କଲେ?” ପରାଶର କହିଲେ— ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଭାସୁଦେବ, ମୂଢ଼ତାରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ କଥାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରି, ନିଜକୁ ସେଇ ଭାସୁଦେବ ଅବତାର ବୋଲି ଧାରଣା କଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, “ମୁଁ ଭାସୁଦେବ ଭୂମିରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି,” ଏବଂ ନିଜ ସ୍ମୃତି ହରାଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କଲେ। ସେ ଏକ ଦୂତକୁ ମହାପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇ, କହିଲେ— “ତୁମେ ତୁମର ଚକ୍ର, ଶଂଖ, ଓ ଅନ୍ୟ ଚିହ୍ନ ସମସ୍ତ ଛାଡ଼, ଏହି ନାମ ମଧ୍ୟ ମୋର; ତୁମେ ଏହି ସବୁ ଛାଡ଼ି, ମୋ ପାଖକୁ ଆସି ଶରଣାଗତ ହୁଅ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଜନାର୍ଦନ ହସି କହିଲେ— “ମୁଁ ମୋର ଚକ୍ର ନିଜେ ସ୍ମରଣ କରି, ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରିବି। ଦୂତ! ତୁମେ ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହ— ତୁମର ମିଥ୍ୟା ଦାବି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣା ପଡ଼ିଛି, ଏବେ ଯାହା ଉଚିତ, ତାହିଁ କର। ମୁଁ ମୋର ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରି ତୁମ ସହରକୁ ଆସିବି, ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ପାଖରେ ମୋର ଚକ୍ର ନିକ୍ଷେପ କରିବି। ତୁମେ ଯେମିତି ମୋତେ ଆସିବାକୁ କହିଛ, ମୁଁ କାଲି ଦେରି ଛାଡ଼ି ତୁମେଠାରେ ଆସିବି। ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସି, ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି, ଯେଉଁପରେ ତୁମେ ଆଉ କେବେ ମୋଠାରୁ ଭୟ ପାଇବା ନାହିଁ।” ଦୂତ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଚାଲିଗଲା। ଏହାପରେ ହରି ଏହି କଥା ସ୍ମରଣ କରି, ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଶୀଘ୍ର ସେଇ ସହରକୁ ଗଲେ। କେଶବଙ୍କ ଆଗମନ ତୟାରି ଶୁଣି, କାଶୀର ରାଜା ସମସ୍ତ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ। ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଭାସୁଦେବ ବଡ଼ ସେନା ଓ କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ସେନା ସହିତ କେଶବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନେ ଆସିଲେ। ହରି ଦୂରରୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୂଷିତ ରଥରେ ବସିଛନ୍ତି, ହାତରେ ଚକ୍ର ଓ ଗଦା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ, ଏବଂ ହସ୍ତେ ପଦ୍ମ ଧରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ମାଳା, ହାତରେ ଶଂଖ, ଧ୍ୱଜରେ ଗରୁଡ଼ାଙ୍କ ଚିହ୍ନ, ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ। ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ଏପରି ଗମ୍ଭୀର ମୁଦ୍ରାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଗରୁଡ଼ା ଧ୍ୱଜୀ କୃଷ୍ଣ ହସିଲେ। ସେନା ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ତଳୱାର, ବାଣ, ଗଦା, ତ୍ରିଶୂଳ, ଶକ୍ତି, ଧନୁର୍ବାଣ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଶାରଙ୍ଗ ଧନୁରୁ ମୁକ୍ତ ବାଣ, ଗଦା ଓ ଚକ୍ରର ଘାତରେ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଏହିପରେ, କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ସେନାକୁ ବିନାଶ କରି, ଜନାର୍ଦନ ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କୁ କହିଲେ— “ତୁମେ ଦୂତ ମାଧ୍ୟମରେ ଯାହା କହିଥିଲ, ମୁଁ ଏହି ଚିହ୍ନ ଛାଡ଼ିଦେଉ, ଏହି ଚକ୍ର ଏବେ ତୁମ ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ଏହି ଗଦା ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି, ଗରୁଡ଼ା ତୁମ ଧ୍ୱଜା ଉପରେ ଯାଉ।" ଏପରି କହି, କୃଷ୍ଣ ଚକ୍ର ମାରିଲେ, ଗଦା ଘାତ କଲେ, ଗରୁଡ଼ା ତାଙ୍କ ଧ୍ୱଜାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ମଧ୍ୟେ ଶୋକ ଚିତ୍କାର ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, କାଶୀର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ନିଜ ମିତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।