ଇନ୍ଦ୍ର ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଲେ, "ଯିଏ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବିନାଶକର୍ତ୍ତା ଓ ପାଳନକର୍ତ୍ତା, ସେଉଁଠାରେ ମୁଁ ପରାଜିତ ହେବାରେ କେଉଁସି ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ଯେଉଁଠାରୁ ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ ବିହୀନ ଭାବେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ସେଉଁଠାରେ ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ନିମିତ୍ତ, ସୃଷ୍ଟି, ପ୍ରଳୟ ଓ ପାଳନର କାରଣ। ଏପରି ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେବାରେ କେଉଁ ଲଜ୍ଜା ରହିଛି? ସେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅଜନ୍ମା, ଅଜର, ଅମୃତ ଓ ଅବିଧିତ ଭାବେ ଅବିରାମ ରହିଛନ୍ତି, ଯିଏ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଜଗତକୁ ଉପକାର କରନ୍ତି—ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବ?" ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି କେଶବ ହସି ଓ ଗଭୀର ଭାବରେ କହିଲେ, "ହେ ଦେବେଶ, ଆପଣ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା, ଆମେ ମାନବ। ଯଦି କିଛି ଅପରାଧ ହୋଇଥାଏ, ଦୟାକରି ମୋତେ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ। ଏହି ପାରିଜାତ ଗଛ ତାହାର ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଯିବାଯାଉ। ମୁଁ ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ ପାଇଁ ଏହା ନେଇଥିଲି। ଏହି ବଜ୍ରକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ, ଏହା ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର, ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ।" ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ନିଜେ କଣ ମୋତେ ଭ୍ରମିତ କରନ୍ତି? ଆମେ ଜାଣୁଁଛୁ ଆପଣ ଦେବତା, ଯଦିଓ ଆମେ ଆପଣଙ୍କର ସୂକ୍ଷ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ବୁଝିପାରୁନାହିଁ। ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଆଦିରୁ ସ୍ଥିତ, ଦାନବନାଶକ। ପାରିଜାତ ଗଛକୁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ନେଇଯିବାଯାଉ, କାରଣ ଆପଣ ମୃତ୍ୟୁଲୋକ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ପରେ ଏହା ଭୂମିରେ ରହିବ ନାହିଁ।" ତାପରେ ହରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ 'ତଥାସ୍ତୁ' କହି ଭୂମିକୁ ଅବତରିଲେ, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ସିଂହମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ଦ୍ୱାରକାର ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇ କେଶବ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କରିଲେ, ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାରକାବାସୀ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଗରୁଡ଼ରୁ ଅବତରି, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହିତ, ସେ ପାରିଜାତ ଗଛକୁ ଦ୍ୱାରକାର ଅଙ୍ଗନାରେ ରଖିଲେ। ସମସ୍ତ ମାନବ ଦେହଧାରୀ ଲୋକେ ଏହି ଗଛ ନିକଟକୁ ଆସି, ନିଜ ପୂର୍ବଜନ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରିଲେ; ସମସ୍ତେ ଆଦର ସହିତ ଏହି ଚମତ୍କାରୀ ଗଛକୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ କ୍ରୁଷ୍ଣଙ୍କ ସେବକମାନେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟ ଧନ-ଦୌଲତ ଆଣିଲେ; ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପତି ଓ ନାରକାସୁରଙ୍କ ନାରୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମିଳିଲେ। ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଏହି ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ନାରକାସୁର ଦ୍ୱାରା ସଂଗୃହୀତ ହୋଇଥିଲେ। ଏକ ସମୟରେ, ଗୋବିନ୍ଦ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ଧର୍ମାନୁସାରେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ସେମାନଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ସୋଳ ହଜାର ଏକ ଶତ ନାରୀ ପାଇଁ ମଧୁସୂଦନ ସେତେ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ କନ୍ୟା ଭାବିଲେ, ମଧୁସୂଦନ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିଛନ୍ତି। ରାତିରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜଗତ୍ସୃଷ୍ଟା କେଶବ ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୃହରେ ବିଶ୍ୱମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ ବିହାର କଲେ। ଏହିପରି, ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ—ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ହରିଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଭାନୁ ଓ ଭୈମାରିକ, ରୋହିଣୀଙ୍କୁ ଦୀପ୍ତି, ତାମ୍ରପକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ସାମ୍ବ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର, ନାଗଜିତିଙ୍କୁ ଭଦ୍ରବିନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟେ, ଶୈବ୍ୟାଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରାମଜିତ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ, ମାଦ୍ରୀ, ଲକ୍ଷ୍ମଣା, କାଳିନ୍ଦୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଭାର୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଅନେକ ପୁତ୍ର ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଭାର୍ୟାମାନଙ୍କୁ ମୋଟ ୮୦,୧୦୦ ପୁତ୍ର ହେଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ; ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଅନିରୁଦ୍ଧ, ତାଙ୍କୁ ଭାଜ୍ର। ଅନିରୁଦ୍ଧ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ, ବାଣାସୁରଙ୍କ କନ୍ୟା ଉଷାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ଏଠାରେ ହରି ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଚକ୍ରଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ବାଣାଙ୍କ ହଜାର ହସ୍ତ କାଟିଦେଲେ। ତେବେ, ମୈତ୍ରେୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କିପରି ଆରମ୍ଭ ହେଲା? ହରା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ମହିଳା ପାଇଁ କିପରି ବିରୋଧ ହେଲା? ହରି କିପରି ବାଣାଙ୍କ ହସ୍ତ ନାଶ କଲେ?" ପରାଶର କହିଲେ—ବାଣାଙ୍କ କନ୍ୟା ଉଷା, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କ ସହ ଖେଳୁଥିବା ଦେଖି, ଏପରି ସାଥୀ ପାଇଁ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷା କଲେ। ତାପରେ ଗୌରୀ, ସମସ୍ତ ହୃଦୟ ଜାଣିଥିବା, ଉଷାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏତେ ଆକାଂକ୍ଷା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏକ ସ୍୵ାମୀ ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ଉଷା ଚିନ୍ତା କଲେ, "କେବେ ଏହା ଘଟିବ? କିଏ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ହେବେ?" ପୁନି ପାର୍ବତୀ କହିଲେ, "ବୈଶାଖ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ଯିଏ ସ୍୵ପ୍ନରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ, ସେଇ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ହେବେ।" ଏହି ତିଥିରେ, ଭଗବତୀ ତଥା କହିଥିବା ପ୍ରକାର, ଏକ ପୁରୁଷ ଉଷାଙ୍କ ସ୍୵ପ୍ନରେ ଆସିଲେ, ଓ ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମହା ଭାବେ ପ୍ରେମରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସ୍୵ପ୍ନରୁ ଜାଗି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ୍ତା ଓ ଲଜ୍ଜା ବିନା ତାଙ୍କ ସଖୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ?" ବାଣାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ କୁମ୍ଭାଣ୍ଡଙ୍କ କନ୍ୟା ଚିତ୍ରଲେଶା ଉଷାଙ୍କ ସଖୀ ଥିଲେ; ସେ ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ କାହା ବିଷୟରେ କହୁଛ?" ଉଷା ଲଜ୍ଜାରେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଚିତ୍ରଲେଶା ତାଙ୍କ ଭରସା ଜିତି ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଲେ। ଏହା ବୁଝି, ଉଷା ଚିତ୍ରଲେଶାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଭଗବତୀ କହିଥିବା ପ୍ରକାର ଯେଉଁଉପାୟରେ ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିପାରିବେ, ସେହି କାମ କର।