ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କରିଉଠିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀହରି ସେହି ବଜ୍ରକୁ ଧରିନେଲେ; ତାଙ୍କର ହାତରେ ଚକ୍ର ରହିଲା, ଏବଂ ସେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଥମ୍ବି ରହିବାକୁ କହିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ହରାଇଯିବା ଓ ଜଖ୍ମି ଗରୁଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ଥିବା ଦେବେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସତ୍ୟଭାମା ଭଲିବୀର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ, ଯିଏ ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଶଚୀର ପତି ହୋଇ ଆପଣଙ୍କୁ ପଳାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଶଚୀ ସ୍ୱୟଂ ନିଜେ ପାରିଜାତ ମାଳା ପିନ୍ଧି ଆସିବେ। ଆପଣ ଯଦି ଆଗରୁ ପରି ଶଚୀକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ଦେବରାଜ୍ୟ କଣ ଅର୍ଥ ରହିଲା? ଏତେ ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରୟାସ ଚାଲିଲା, ଏବେ ଏଠି ଥାଉ; ଦେବମାନେ ଅଶାନ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ, ପାରିଜାତ ନେଇଯିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଅହଂକାର ଓ ଅତି ଗର୍ବ ଦ୍ୱାରା, ଶଚୀ ମୋତେ ଗୃହରେ ଯିବାବେଳେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, କୌଣସି ଆଦର ଦେଲେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜଣେ ନାରୀ ହେବାରୁ, ମୋ ମନ ଅସ୍ଥିର ଥିଲା, ଏବଂ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି; ଏହିକାରଣରୁ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆପଣଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲି। ଏହିପରି, ଅନ୍ୟେ ନେଇଥିବା ପାରିଜାତ ଉପରେ ଆଉ ଆଗ୍ରହ ରହିଲା ନାହିଁ। ସେ ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଗର୍ବିତ, କିନ୍ତୁ କେଉଁ ନାରୀ ନିଜ ପତିରେ ଗର୍ବ କରେନାହିଁ?” ଏପରି ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବରାଜ ମୁହଁ ଫେରାଇଲେ ଓ କହିଲେ, “ଏଠି ଆଉ ତୁମ ମିତ୍ରୀ ପ୍ରତି ଏପରି ଉପାଳମ୍ଭ ଥିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୋ ପାଇଁ ଏହା କୌଣସି ଲଜ୍ଜାର ବିଷୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଯିଏ ସମସ୍ତ ରୂପର ମୂଳ, ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର ଓ ପାଳନକାରୀ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହାରିବାରେ କୌଣସି ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ। ଏହା ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାଙ୍କରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତାଙ୍କ ବିନା କିଛି ନାହିଁ, ତେଣୁ ଏହି ଅଜନ୍ମା, ଅଜନ୍ମା ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କେଉଁ ମର୍ତ୍ୟ ଜିତିପାରିବ?” ଦେବରାଜଙ୍କ ଏପରି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, କେଶବ ହସିଲେ ଓ କହିଲେ, “ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା, ଆମେ ମର୍ତ୍ୟ ମାନବ; ଯଦି କୌଣସି ଅପରାଧ ହୋଇଥାଏ ମୋର, ଦୟାକରି ମାଫ କରନ୍ତୁ। ଏହି ପାରିଜାତକୁ ତାହାର ଯଥାଯଥ ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ; ମୁଁ କେବଳ ମୋର ଆବଦ୍ଧ କଥା ପାଇଁ ଏହା ନେଇଛି। ଏହି ବଜ୍ର ଆପଣଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର, ଏହା ନିଜେ ନେଇନିଅନ୍ତୁ।” ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ମର୍ତ୍ୟ ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହେଉଛି କି? ଆମେ ତୁମକୁ ଦେବତା ଭାବେ ଜାଣୁ, ଯଦିଓ ତୁମର ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ ଅମୂଳ୍ୟ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଆଦିରୁ ସ୍ଥିତି ନେଇଛ, ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ନାଶ କର, ଏହି ପାରିଜାତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ନେଉନ୍ତୁ; ତୁମେ ମର୍ତ୍ୟ ଲୋକରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ ପରେ ଏହା ଏଠାରେ ରହିବ ନାହିଁ।” ତାପରେ, ଦେବରାଜଙ୍କ “ତଥାସ୍ତୁ” କହିବା ପରେ, ହରି ଭୂମିକୁ ଅବତରିଲେ, ସିଦ୍ଧ, ଗାନ୍ଧର୍ବ ଓ ସିଂହମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଦ୍ୱାରକା ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ କୃଷ୍ଣ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ, ଯାହାରେ ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ଅନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଗରୁଡ଼ା ରୁ ଅବତରି, ସତ୍ୟଭାମା ସହିତ, ସେ ବିଶାଳ ପାରିଜାତ ଗଛକୁ ଦ୍ୱାରକାର ମଠରେ ରଖିଲେ। ଏହି ଗଛ ଦେଖିବାକୁ ଯେଉଁମାନେ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କଲେ; ମାନବ ଦେହରେ ବନ୍ଧିତ ସମସ୍ତେ ଆଦର ସହ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ତାହାକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ପରେ, ସେବକମାନେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧନ ଆଣିଲେ; କୃଷ୍ଣ ନାରକାସୁରଙ୍କର ମହିଳାମାନେ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଏହି ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ, ଯାହାକୁ ନାରକାସୁର ଏଠାଠୁ ସେଠା ଆଣିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସହ ବିବାହ କଲେ। ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହି ୧୬,୧୦୦ ଜଣେ ନାରୀଙ୍କୁ ଗୋବିନ୍ଦ ଏକା ସମୟରେ, ବିଭିନ୍ନ ଗୃହରେ ଧର୍ମାନୁସାରେ ବିବାହ କଲେ। ଶ୍ରୀମଧୁସୂଦନ ଏତେ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ଯେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କନ୍ୟା ଭାବିଲେ ଯେ, ମଧୁସୂଦନ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରିଛନ୍ତି। ରାତିରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟା କେଶବ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୃହର ଶୟନକକ୍ଷରେ ତାଙ୍କର ବିଶ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି ରହିଲେ। ପୁନଃ, ପରାଶର କହିଲେ: ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂର୍ବରୁ କୁହାଯାଇଛନ୍ତି; ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଭାନୁ ଓ ଭୈମରିକ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ରୋହିଣୀଙ୍କୁ ଦୀପ୍ତି, ତାମ୍ରପକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ; ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ସାମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ରମାନେ ଜନ୍ମିଲେ। ନାଗଜିତିଙ୍କୁ ଭଦ୍ରବିନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ, ଶୈବ୍ୟାଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରାମଜିତ ଓ ଅନ୍ୟ, ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ଗାତ୍ରବାନ୍ ଓ ଅନ୍ୟ, ଲକ୍ଷ୍ମଣାଙ୍କୁ ପୁତ୍ର, କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଶ୍ରୁତ ଓ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମିଲେ। ଅନ୍ୟ ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ, ଚକ୍ରଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ୮୦,୧୦୦ ପୁତ୍ର ଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନରୁ ଅନିରୁଦ୍ଧ, ତାଙ୍କରୁ ବଜ୍ର ଜନ୍ମିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ଅନିରୁଦ୍ଧ ବାଣଙ୍କ କନ୍ୟା ଉଷାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ଏଠି ହରି ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବାଣଙ୍କର ହଜାର ହସ୍ତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା କଟାଯିଲା। ତେବେ, ମୈତ୍ରେୟ ପଚାରିଲେ: “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କିପରି ହେଲା? କିପରି ଏକ ନାରୀ ପାଇଁ ହରା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା? କିପରି ହରି ବାଣଙ୍କ ହସ୍ତ ନାଶ କଲେ?