ଦେବତାମାନେ ହଜାର ହଜାର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ମଧୁସୂଦନ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଖେଳ ଭଳି ସହଜରେ କାଟିଦେଲେ। ଜଳପତି (ବରୁଣ) ଙ୍କ ନାଗପାଶକୁ ଧରି ଗରୁଡ଼ ତାହାକୁ ପକେଇ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେପରି ଜଣେ ଚିଡ଼ିଆ ଛୋଟ ସାପକୁ ଚିରିଦେଇଥାଏ। ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ମୁଷଳ ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗି, ଦେବକୀନନ୍ଦନ ତାହାକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଦେଲେ। ଶୌରି ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା କୁବେରଙ୍କ ପଳଙ୍କିକୁ ରେଣୁ କରିଦେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି, ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ କମାଇଦେଲେ। ଅଗ୍ନି ତୀରରେ ଶୀତଳ ହେଲେ, ବସୁମାନେ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ, ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଚକ୍ରରେ କଟାଗଲା, ସେମାନେ ଭୂମିରେ ପତିତ ହେଲେ। ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱ, ମାରୁତ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଯକ୍ଷମାନେ ଶାରଙ୍ଗଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ତୀରରେ ଆକାଶରେ କପାସର ପୋଖା ଭଳି ଉଡ଼ିଯାଇଲେ। ଏହିଠି ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କ ଚଞ୍ଚ, ପଖ ପ୍ରହାର ଓ ନଖରେ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ, ମଧୁସୂଦନ ଓ ଦେବେଶ୍ୱର ଏକାଉଁ ଅନେକ ଘାଉ ଦେଇଥିଲେ, ଯେପରି ମେଘ ଝରି ଝରି ବର୍ଷା କରେ। ଏଠି ଗରୁଡ଼ ଏଇରାବତ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ସବୁ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ବଜ୍ର ଉଠାଇଲେ, କୃଷ୍ଣ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଧରିଲେ। ଏହା ଦେଖି ତିନି ଲୋକ କମ୍ପିଉଠିଲା, କାରଣ ଦେବେଶ୍ୱର ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ବଜ୍ର ଓ ଚକ୍ର ଧରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ହରି ତାହାକୁ ଧରି ନେଲେ, ଏବଂ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ, ବଲିଲେ: "ଶକ୍ର, ଏଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଅ।" ଦେବେଶ୍ୱର ବଜ୍ରହୀନ ଓ ଆହତ ଗରୁଡ଼ାରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ସତ୍ୟଭାମା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଶଚୀପତି ହୋଇ ତୁମେ ପଳାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଶଚୀ ପାରିଜାତ ମାଳା ଧାରି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ। ଦେବତାର ଏମିତି କି ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱ, ଯଦି ତୁମେ ଶଚୀଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେ ପାରିଜାତ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଆସିବେ? ଏହି ସଂଘର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ, ଶକ୍ର, ଲଜ୍ଜିତ ହେବା ଦରକାର ନାହିଁ। ପାରିଜାତ ନେଇଯିଅ, ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ।" "ଅହଂକାର ଓ ଅତିମାନରେ ଶଚୀ ମୋତେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ନ କିଛି ଆଦର ଦେଲେ। ମୁଁ ଜନାନୀ ଭାବେ ମନ ଅସ୍ଥିର ଥିଲି, ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଚାହିଥିଲି, ତେଣୁ ଏହି ସଂଘର୍ଷରେ ଯୁକ୍ତ ହେଲି। ଏହିପରି, ଅନ୍ୟେ ନେଇଥିବା ପାରିଜାତ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ସେ ନିଜ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଗର୍ବିତ, କିନ୍ତୁ କେଉଁ ନାରୀ ନିଜ ସ୍ୱାମୀରେ ଗର୍ବିତ ନୁହେଁ?" ଏପରି ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଦେବରାଜ ଫେରିଗଲେ ଓ କହିଲେ: "ଏହି ଅପମାନ କଥା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ, ବନ୍ଧୁ ଉପରେ ଏଭଳି ଅଭିଯୋଗ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: "ଯିଏ ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର ଓ ସ୍ଥିତିର କାରଣ, ସମସ୍ତ ଆକାରର ଧାରୀ, ସେଠାରେ ପରାଜିତ ହେବାରେ ମୋତେ ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ। ଏଇ ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିପାରିବ ନାହିଁ, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଲୋକକୁ ଉପକାର କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କି ମାନବ ଜିତିପାରିବେ?" ଏପରି ଦେବରାଜଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି, କେଶବ ହସି କହିଲେ: "ତୁମେ ଦେବତାର ରାଜା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ମର୍ତ୍ୟ; ଯଦି କିଛି ଅପରାଧ ହୋଇଥିବା, ମୋତେ ମାଫ କର। ପାରିଜାତ ତାହାର ନିଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉ, ମୁଁ ମାତ୍ର ଶବ୍ଦ ରଖିବା ପାଇଁ ଏହା ନେଇଥିଲି। ଏହି ବଜ୍ର ତୁମ ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ, ଏହା ତୁମ ଅସ୍ତ୍ର, ନେଇଯାଅ।" ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: "ମୋତେ ମର୍ତ୍ୟ କହି ଭ୍ରମିତ କରୁନାହାଁ; ଆମେ ଜାଣିଛୁ ତୁମେ ଦିବ୍ୟ, ତୁମ ସ୍ୱରୂପ ଗୁପ୍ତ। ତୁମେ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଆଦିପୁରୁଷ, ଦାନବ ନାଶକ। ପାରିଜାତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯାଉ, ଏହା ମୃତ୍ୟୁ ଲୋକରେ ରହିବ ନାହିଁ ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ହରି "ତଥାସ୍ତୁ" କହି ଭୂମିକୁ ଅବତରିଲେ, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ସିଂହମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଦ୍ୱାରକା ପରିବେଶରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ, ଯାହାରେ ଦ୍ୱାରକାବାସୀ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଗରୁଡ଼ରୁ ଅବତରି, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହ ଏହି ପାରିଜାତ ଚୁଆଁ ଦ୍ୱାରକାର ଅଙ୍ଗନାରେ ରଖିଲେ। ଏହି ଚୁଆଁ ପାଖକୁ ଯେଉଁମାନେ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ପୂର୍ବଜନ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ; ମାନବ ଦେହରେ ବନ୍ଧିତ ସମସ୍ତେ ଆଦର ସହିତ ଏଠି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ଚୁଆଁକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହିପରି ସମୟରେ, ଦାସମାନେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଆଦି ଧନ-ଦୌଲତ ଆଣିଦେଲେ; କୃଷ୍ଣ ନାରକାସୁରଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ସେସବୁ କନ୍ୟାମାନେ, ଯାହାକୁ ନାରକାସୁର ସମ୍ପୃକ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସହ ବିବାହ କଲେ। ଏକତ୍ର ସମୟରେ, ଗୋବିନ୍ଦ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମାନୁସାରେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଗୃହରେ ସେମାନଙ୍କ ହାତ ଧରି ବିବାହ କଲେ। ଛଏ ହଜାର ଏକଶଏ କନ୍ୟା, ଏତେ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ଭଗବାନ ମଧୁସୂଦନ। ପ୍ରତ୍ୟେକ କନ୍ୟା ଭାବିଲେ ମଧୁସୂଦନ ନିଜେ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି ବିବାହ କରିଛନ୍ତି।