ଏହି ଘଟଣାରେ, ଶଚୀଦେବୀ ତାଙ୍କର ପତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅତ୍ୟଧିକ ଗର୍ବ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଏବେ ଧৈର୍ୟ ରଖିବାର କଥା ନୁହେଁ, ଶକ୍ତିବଳେ ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷକୁ ନେଇଯିବା ଉଚିତ।" ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କର ଦୂତମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ପୌଳୋମୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହ—'ସତ୍ୟଭାମା ଏହି ଅଭିମାନ ଓ ସାହସ ଭରା କଥା କହୁଛନ୍ତି।'" ସତ୍ୟଭାମା ଏହିପରି ଚ୍ୟାଳେଞ୍ଜ ଦେଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ତୁମ ପତିଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଯଦି ସେ ତୁମ ଆଧୀନ, ତେବେ ମୋ ପତିଙ୍କୁ ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ ନେଇଯିବାରୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମ ପତି ସ୍ବୟଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର, ତଥାପି ତୁମେ ଦେବୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଏକ ମର୍ତ୍ୟ ନାରୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷକୁ ତୁମଠାରୁ ନେଇଯିବି।" ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ, ଏପରି ଉପଦେଶ ମିଳିବା ପରେ ଦୂତମାନେ ଯାଇ ଶଚୀଙ୍କୁ ସେହି କଥା କହିଲେ। ଶଚୀ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ, ଯିଏ ଚକ୍ରଧାରୀ ଭାବରେ ଦେବସେନା ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ତଳବାର, ଗଦା, ଶୁଳ, ଓ ଅନେକ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଗୋବିନ୍ଦ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ଦେଖି, ନାଗରାଜ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କଲେ। ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କରି, ଦିଗ୍ବଳୟକୁ ଗଞ୍ଜାଇ ଦେଲେ ଏବଂ ହଜାର-ହଜାର ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ତୀର ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଆକାଶ ତୀରରେ ଭରିଯାଇଥିବା ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ବି ଅନେକ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଯେତେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ମାଧବ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଖେଳ-ମଜାରେ ସହଜରେ କାଟିଦେଲେ। ଜଳପତିଙ୍କ ନାଗପାଶକୁ ଧରି ସେ ଫେଲିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଚିଞ୍ଚିରେ ସେ ଏହାକୁ ଗୁଡ଼ିଗୁଡ଼ି କରିଦେଲେ। ଯମର ଦଣ୍ଡକୁ ଗଦା ଘାତରେ ଭାଙ୍ଗି ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ। ବିଶାଳ ଶୌରି ଚକ୍ରରେ କୁବେରଙ୍କ ପାଳଙ୍କୁ ଧୂଳି କରିଦେଲେ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି ତାଙ୍କ ତେଜ କମାଇଦେଲେ। ଅଗ୍ନିକୁ ତୀରରେ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ, ବସୁମାନେ ଭୟରେ ଦିଗ୍ବଳୟକୁ ପଳାଇଗଲେ, ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ଶୁଳର ଫଳ ଚକ୍ରରେ କଟିଦେଲେ, ତେଁମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱ, ମାରୁତ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷମାନେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କ ତୀରରେ ଆକାଶରେ ତୁଲାପୋକା ପରି ଉଡ଼ିଯାଇଯାଉଥିଲେ। ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କର ଚିଞ୍ଚି, ପଖ ଓ ନଖରେ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଚିରି, ଖାଇଯାଉଥିଲେ। ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା, ମଧୁସୂଦନ ଓ ଦେବେଶ୍ଵର ଏକାଉପରେ ଏକ ଶତାଧିକ ଘାତ କରୁଥିଲେ, ମେଘ ଝରା ପରି ଆସୁଥିଲା। ଗରୁଡ଼ ଏଇରାବତ ହାତୀ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଜନାର୍ଦନ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ତୀର, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଶେଷ ହୋଇଗଲା, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ପକାଇଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଧରିଲେ। ସେହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ, କାରଣ ଦେବେଶ୍ଵର ଓ ଜନାର୍ଦନ ବଜ୍ର ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟବାନ ହରି ଏହାକୁ ଧରିଲେ; ସେ ସମୟରେ ସେ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିବାକୁ କହିଲେ। ଦେବେଶ୍ଵର ବଜ୍ରହୀନ ଓ ଆହତ ଗରୁଡ଼ରେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ସତ୍ୟଭାମା ଭାଗିବାକୁ ଯାଉଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଏହା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଶଚୀଙ୍କ ପତି ହୋଇ ତୁମେ ଭାଗୁଛ। ଶଚୀ ସ୍ୱୟଂ ପାରିଜାତ ମାଳା ପିନ୍ଧି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ।" ସେ ଆଉ କହିଲେ, "ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଏପରି ରାଜ୍ୟ କଣ, ଯଦି ପୂର୍ବପରି ଶଚୀକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ବରଂ ସେ ପାରିଜାତ ମାଳାର ତେଜରେ ଆସିବାକୁ ଦେଖିବେ? ଏହି ସଂଘର୍ଷ ଚାଲିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାପ୍ତ ହେଲା, ଶକ୍ର, ଲଜ୍ଜିତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ପାରିଜାତ ନେଯାଉ, ଦେବମାନେ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରୁନ୍।" ସତ୍ୟଭାମା ଆଉ କହିଲେ, "ଅଭିମାନ ଓ ଅତି ଆତ୍ମଗର୍ବ ଦ୍ୱାରା, ଶଚୀ ମୋତେ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ ବେଳେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ନ କୌଣସି ଆଦର ଦେଲେ। ମୁଁ ଜଣେ ନାରୀ ହୋଇ, ମୋ ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲି, ଏହିଠାରୁ ଏହି ବିରୋଧ ହେଲା। ଏବେ ଅନ୍ୟେ ନେଇଥିବା ପାରିଜାତ ପାଇଁ ଆଉ ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ସେ ସ୍ୱରୂପରେ ଅଭିମାନିନୀ, କିନ୍ତୁ କେଉଁ ନାରୀ ନିଜ ପତିରେ ଗର୍ବ ନକରନ୍ତି?" ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ, ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଦେବେଶ୍ଵର ପଛକୁ ଫେରିଲେ ଓ କହିଲେ, "ବନ୍ଧୁ ଉପରେ ଏପରି ଅପମାନ ଶବ୍ଦ ଚାଲିବା ପ୍ରୟାପ୍ତ।" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ମୋତେ ଲଜ୍ଜା ଲାଗୁନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଯିଏ ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର ଓ ପାଳନକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଅବିସ୍ତାରିତ, ସେଠି ହାରିବାରେ କଣ ଲଜ୍ଜା? ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ତାଙ୍କଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତାଙ୍କ ବିନା କିଛି ନାହିଁ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର ଓ ପାଳନ ନିମିତ୍ତ। ସେ ଅଜନ୍ମା, ଅଜରା, ଶାଶ୍ୱତ, ଅପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଓ ଅଲ୍ପ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଅଗୋଚର; ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଲୋକମଙ୍ଗଳ କରନ୍ତି। ଏମିତି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବେ କି?" ଏପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶ୍ରେୟସ୍କର ବକ୍ତବ୍ୟ ଶୁଣି, କେଶବ ହସି କହିଲେ, "ତୁମେ ଦେବତାମାନେ ରାଜା, ଆମେ ମର୍ତ୍ୟ, ମୋ ଦ୍ୱାରା କିଛି ଅପରାଧ ହୋଇଥିଲେ ମୋତେ କ୍ଷମା କର। ଏହି ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉ, ମୁଁ ଏହାକୁ କେବଳ ମୋ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ ପାଇଁ ନେଇଥିଲି। ଏହି ବଜ୍ର ତୁମ ଅସ୍ତ୍ର, ଏହା ତୁମେ ନେଉ, ଏହା ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ 'ମୁଁ ମର୍ତ୍ୟ' କହି ମୋତେ ମୂହିଁ କରୁଛନ୍ତି କି? ଆମେ ଜାଣିଛୁ ଆପଣ ଦିବ୍ୟ, ତଥାପି ଆପଣଙ୍କ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପକୁ ବୁଝିପାରୁନାହିଁ। ଆପଣ ଜଗତ ରକ୍ଷକ, ଆଦିକାଳରୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଦାନବ ନାଶକ। ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯାଉ, କୃଷ୍ଣ, ଆପଣ ଏହି ମର୍ତ୍ୟ ଲୋକ ଛାଡ଼ିଲେ ପରେ ଏହା ଏଠାରେ ରହିବ ନାହିଁ।" ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ, ଗର୍ବ, ମୌଳିକ ଶକ୍ତି ଓ କ୍ଷମାର ଗାଥା ସେଠି ଶେଷ ହେଲା।