ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ: ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ହରି ମୁସ୍କୁରାଇ ଉଠିଲେ ଓ ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷଟିକୁ ଗରୁଡ଼ାଙ୍କ ଉପରେ ରଖିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଉଦ୍ୟାନର ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଏହି ପାରିଜାତ ଚେତ୍ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରାଣୀ ଶଚୀଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଧନ; ଆପଣ ଏହାକୁ ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ବୃକ୍ଷ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ତାଙ୍କର ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳି ରାଣୀ ଶଚୀଙ୍କୁ ଦାନ କରିଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଅମୃତ ମନ୍ଥନ ସମୟରେ ଶଚୀଙ୍କ ଶୃଙ୍ଗାର ପାଇଁ ଏହି ବୃକ୍ଷ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ; ଏହି ବୃକ୍ଷ ନେଇଲେ କୌଣସି କଳ୍ୟାଣ ହେବନାହିଁ, ଆପଣ ଏହା ନେଇ ଲାଭିତ ହେବେ ନାହିଁ। ଦେବେନ୍ଦ୍ର ସଦା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କ ମୁହଁ ପ୍ରତି ଚାହିଁ ରହନ୍ତି; ସେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ବୃକ୍ଷ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ। କିଏ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଏହି ବୃକ୍ଷ ନେଇ ଚାଲିଯିବ? ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଏଥିପାଇଁ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବେ; ମାରୁତମାନେ ଶକ୍ରଙ୍କ ପଛରେ ଥିବେ, ଯାହାଙ୍କ ହାତରେ ବଜ୍ର ରହିଛି। ତେଣୁ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ବିରୋଧ ହେଉ ନାହିଁ; ଯେ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଦୁଃଖଦାୟକ, ତାହାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ନାହିଁ।” ଏପରି ଶୁଣି, ସତ୍ୟଭାମା ଭୟଙ୍କର ରାଗରେ କହିଲେ, “ଶଚୀଙ୍କ ଏହି ପାରିଜାତ ଉପରେ କ’ଣ ଅଧିକାର? କିମ୍ବା ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଧିକାର କ’ଣ? ଯଦି ଏହି ବୃକ୍ଷ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅମୃତ ମନ୍ଥନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ତେବେ କେବଳ ଦେବେନ୍ଦ୍ର କାହିଁକି ଏହାକୁ ରଖିଛନ୍ତି? ଯେପରି ଅମୃତ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଶ୍ରୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ସେପରି ଏହି ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ହିତ ପାଇଁ। ଶଚୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଅତି ଅହଂକାରକୁ ଦମନ କରନ୍ତି; ଏବେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ, ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବୃକ୍ଷ ନେବା ଦରକାର। ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଯାଇ ପୌଳୋମୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହ, ‘ସତ୍ୟଭାମା ଏଭଳି ଗର୍ବିତ ଓ ଦ୍ରଢ଼ ଶବ୍ଦ କହୁଛନ୍ତି।’ ଯଦି ତୁମେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ତେବେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ବାଧା ଦିଅ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ବୃକ୍ଷ ନେବାରୁ ରୋକିପାରିବେ। ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ଦେବେନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦେବୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ମୁଁ ଏକ ମାନବୀ ହୋଇ ତୁମ ହାତରୁ ପାରିଜାତ ନେଇଯିବି।” ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ: ଏପରି ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟାନର ରକ୍ଷକମାନେ ଶଚୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ। ଏହି ଶୁଣି, ଶଚୀ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଦେବେନ୍ଦ୍ର, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ହରିଙ୍କ ସହ ପାରିଜାତ ନିମନ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚଲିଆସିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଲୋହାର ଗଦା, ତଳୱାର, ମୁଶଳ, ବାଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଶକ୍ରଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ତା’ପରେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖି, ନାଗରାଜ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ, ଯାହାର ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଭରିଦେଲା, ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ତୀର ଝଡ଼ ଛାଡ଼ିଲେ। ତା’ପରେ, ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଆକାଶ ତୀରରେ ଭରିଯାଇଛି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଫିଙ୍ଗିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଛାଡ଼ିଥିବା ହଜାର ହଜାର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ମାଧୁସୂଦନ ସହଜରେ ଖେଳ କରି କାଟିଦେଲେ। ସେ ସମୁଦ୍ରପତିଙ୍କ ପାଶକୁ ଧରି ଦୂରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚଞ୍ଚୁ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଏକ ଛୋଟ ସର୍ପ ଭଳି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ମୁଶଳ ଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ଏହାକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ। ଶୌରି ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା କୁବେରଙ୍କ ପାଳଙ୍କିକୁ ରଜାତମାନ ଭଳି କୁଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି ତାଙ୍କ ତେଜ କମାଇଦେଲେ। ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଶିତଳ କରାଗଲା, ବସୁମାନେ ଦିଗ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ରୁଦ୍ରମାନେ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଶୂଳ ଭାଙ୍ଗି ଭୂମିକୁ ପତିତ ହେଲେ। ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱ, ମାରୁତ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଯକ୍ଷମାନେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କ ତୀରରେ ଆକାଶରେ କପାସ ଭଳି ଉଡ଼ିଯାଇଲେ। ଗରୁଡ଼ା ତାଙ୍କ ଚଞ୍ଚୁ, ପଖ ଓ ନଖ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଛିଁଡ଼ି, ଖାଇଦେଉଥିଲେ। ତା’ପରେ ମଧୁସୂଦନ ଓ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତିଏକ ଉପରେ ଶତଶଃ ଘାତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ମେଘ ଭଳି ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା। ସେହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଗରୁଡ଼ା ଏଇରାବତ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ତୀର, ଅସ୍ତ୍ର, ଶସ୍ତ୍ର ଶେଷ ହେଇଗଲା, ଦେବେନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ବଜ୍ର ଧରିଲେ, କୃଷ୍ଣ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଉଠାଇଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ତିନି ଲୋକ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ଦେବେନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ହରି ଏହାକୁ ଧରିଲେ; ସେ ସମୟରେ ସେ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ ଓ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିବାକୁ କହିଲେ। ଦେବେନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରହୀନ ହୋଇ, ଆହତ ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସତ୍ୟଭାମା ଏଭଳି କହିଲେ, “ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ତୁମେ ଶଚୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ହୋଇ, ଏଭଳି ପଳାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଶଚୀ ସ୍ୱୟଂ ପାରିଜାତ ମାଳା ପିନ୍ଧି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ। ଏହିପରି ଦେବତା ରାଜ୍ୟ କ’ଣ, ଯଦି ତୁମେ ଆଗରୁ ଶଚୀଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେ ପାରିଜାତ ମାଳା ପିନ୍ଧି ତୁମ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିବେ? ଶକ୍ର, ଏହି ବିରୋଧ ଚାଲିବାକୁ ଦିଅ ନାହିଁ; ଲଜ୍ଜା ମାନିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ପାରିଜାତ ନେଇଯାଉ, ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ। ଅହଂକାର, ଗର୍ବ ଓ ଅତି ଆତ୍ମସମ୍ମାନର ଦ୍ୱାରା ଶଚୀ ମୋତେ ଗୃହେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ ବେଳେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ମୋତେ କୌଣସି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଏକ ନାରୀ ହୋଇ ମୋର ମନ ଅସ୍ଥିର ଥିଲା, ମୁଁ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି; ଏହିପାଇଁ ଶକ୍ର, ମୁଁ ତୁମ ସହ ସଂଘର୍ଷ କଲି। ଏହିପରି, ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନିଯାଉଥିବା ପାରିଜାତ ପାଇଁ ଏବେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ।