ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ: ଆଦିତିଙ୍କର ଅନୁମତି ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶଚୀ ଦେବୀ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ମାନବୀ ବୋଲି ଭାବି, ପାରିଜାତ ଫୁଲ ତାଙ୍କୁ ଦେଲେନି; ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ସେ ନିଜେ ଏହି ଫୁଲ ଧରି ଅଳଙ୍କାର କଲେ। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ସତ୍ୟଭାମା ଏକାସାଥି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆକର୍ଷଣୀୟ ଉଦ୍ୟାନଗୁଡ଼ିକୁ—ନନ୍ଦନ ଆଦି—ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ କୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ ସୁଗନ୍ଧିତ, ଦଳର ଗୁଛି ଭରିଥିବା, ଶୋଭାମୟ, ତରୁଣ କପିଳ ରଙ୍ଗର ପତ୍ର ଥିବା ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ। ଏହି ବୃକ୍ଷ ମହାମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ କେଶବଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିଲା—ଯେଉଁ ବୃକ୍ଷ ଅମୃତ ମନ୍ଥନ ସମୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଯାହାର ଚାମ୍ପା ଶୁଧ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଇ ସମସ୍ତ ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ ଏହି ଅପୂର୍ବ ବୃକ୍ଷକୁ ଦେଖି, ସତ୍ୟଭାମା ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "କୃଷ୍ଣ, ଏହି ବୃକ୍ଷକୁ ଦ୍ୱାରକାକୁ କାହିଁକି ନେଉନ୍ତି ନାହିଁ?" ସେ କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ସତ୍ୟସନ୍ଧ, ଯଦି ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରିୟତମା, ତେବେ ଏହି ବୃକ୍ଷକୁ ମୋ ଅଙ୍ଗନାର ଶୋଭା ପାଇଁ ନେଇଯିଅ।" ସତ୍ୟଭାମା ଆଉ କହିଲେ: "ତୁମେ ବହୁବାର କହିଛ, ଯେ, ଜାମ୍ବବତୀ କିମ୍ବା ରୁକ୍ମିଣୀ ମୋତେ ତୁମେ ଯେତେ ପ୍ରିୟ କର, ତାହାରୁ କମ୍। ଯଦି ଏହା ସତ୍ୟ, ତେବେ ଏହି ପାରିଜାତ ମୋ ଘରର ଅଳଙ୍କାର ହେଉ।" ସେଉଁଠି ଥମିଲେ ନାହିଁ, "ମୁଁ ମୋ କେଶ ମଧ୍ୟରେ ପାରିଜାତ ଫୁଲ ଧରି, ମୋ ସହପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଦେଖାଉଛି।" ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହରି ମୁସ୍କୁରାଇଲେ ଏବଂ ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷକୁ ଗରୁଡ଼ାଙ୍କ ଉପରେ ରଖିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଉଦ୍ୟାନର ରକ୍ଷକମାନେ କହିଲେ: "ଗୋବିନ୍ଦ, ଏହି ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ ଶଚୀ, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ସମ୍ପତ୍ତି; ଏହାକୁ ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ବୃକ୍ଷ ଦେବରାଜ ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟଶାଳି ରାଣୀ ଶଚୀକୁ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ବୃକ୍ଷ ଦେବତାମାନେ ଅମୃତ ମନ୍ଥନ ସମୟରେ ଶଚୀଙ୍କ ଅଳଙ୍କାର ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ଏହି ବୃକ୍ଷ ନେଇଲେ ଭଲ ହେବ ନାହିଁ; ତୁମେ ଏହା ନେଇ ଉନ୍ନତି ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।" "ଦେବରାଜ ସର୍ବଦା ଶଚୀଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ରହନ୍ତି; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଏହା ଅଧିଗ୍ରହଣ କଲେ। କିଏ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁ, ଏହି ବୃକ୍ଷକୁ ନେଇଯିବ?" "ନିଶ୍ଚୟ, କୃଷ୍ଣ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଅନ୍ୟାୟ ପାଇଁ ପ୍ରତିକାର ଚେଷ୍ଟା କରିବେ; ମାରୁତମାନେ ଶକ୍ରଙ୍କ ସହିତ ବଜ୍ରଧାରୀ ହାତ ଉଠାଇ ଆସିବେ। ତେଣୁ, ଅଚ୍ୟୁତ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ବିରୋଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯାହାର ଫଳ ତୀବ୍ର, ଏମିତି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ନାହିଁ।" ଏମିତି କଥା ଶୁଣି, ସତ୍ୟଭାମା ବଡ଼ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ: "ଶଚୀ କିଏ ପାରିଜାତ ପାଇଁ? କିଏ ଶକ୍ର, ଦେବରାଜ? ଯଦି ଏହି ବୃକ୍ଷ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅମୃତ ମନ୍ଥନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ତେବେ କେବଳ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଖରେ କାହିଁକି ରହିବ? ଯେପରି ଅମୃତ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ସେପରି ଏହି ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କର।" "ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କର ଅତି ଅହଂକାର ଦ୍ୱାରା ଶଚୀ ତାଙ୍କୁ ରୋକନ୍ତି; ଏବେ ଧୈର୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ, ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବୃକ୍ଷକୁ ନେଇଯିବା ଦରକାର। ଯାଅ, ଏହି କଥା ପୌଲୋମୀ ଶଚୀଙ୍କୁ ଶୁଣାଅ: 'ସତ୍ୟଭାମା ଏମିତି ଅହଂକାର ଓ ନିର୍ଭୟତାର ସହିତ କହୁଛନ୍ତି।'" "ଯଦି ତୁମେ ତୁମ ପତିଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଯଦି ତୁମ ପତି ତୁମ ଆଧୀନ, ତେବେ ମୋ ପତିଙ୍କୁ ଏହି ବୃକ୍ଷ ନେଉଥିବାରୁ ରୋକ। ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମ ପତି ଦେବରାଜ ଶକ୍ର; ତଥାପି, ତୁମେ ଦେବୀ ହେଉଛ, ମୁଁ ମାନବୀ ହେଉଛି, ତଥାପି ଏହି ପାରିଜାତ ତୁମ ପାଖରୁ ନେଇଯିବି।" ପରାଶର କହିଲେ: ଏମିତି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଇଁ, ଉଦ୍ୟାନର ରକ୍ଷକମାନେ ଶଚୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣାଇଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଶଚୀ ଦେବୀ ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ। ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଓ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ ପାଇଁ ହରିଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଇଷ୍ଟ ଲୋହାର ଗଦା, ତଳୱାର, ମୁଷଳ, ଶୂଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଶସ୍ତ୍ର-ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ବଜ୍ରଧାରୀ ଶକ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଗୋବିନ୍ଦ, ଦେବସଭା ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଦେଖି, ସର୍ପରାଜ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ, ଏହି ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଆକାଶକୁ ପୂରଣ କରିଦେଲା। ଏହାପରେ, ହଜାର-ହଜାର ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ତାଲେ, ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଲେ ଦିଗ ଓ ଆକାଶ ଶତାଧିକ ତୀରରେ ଭରିଯାଇଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ଦେବମାଧବ କୃଷ୍ଣ ଦେବତାମାନେ ଛାଡ଼ିଥିବା ହଜାର-ହଜାର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରକୁ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ସହଜରେ କାଟିଦେଲେ। ସେ ବାରୁଣୀ ପାଶ ଧରି ଫେଲିଦେଲେ; ଗରୁଡ଼ା ତାଙ୍କ ଚଞ୍ଚୁରେ ଏହାକୁ ସାପ-ଶିଶୁ ଭଳି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡକୁ ଗଦାର ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗି, କୃଷ୍ଣ ତାହାକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଦେଲେ। ଶୌରି ତାଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା କୁବେରଙ୍କ ପଳଙ୍କିକୁ ଧୂଳି କରିଦେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି ତାଙ୍କ ତେଜସ୍କୁ କମାଇଦେଲେ। ଅଗ୍ନି ତୀରରେ ଶିତଳ ହେଲେ, ବସୁମାନେ ଦିଗେ ଦିଗେ ପଳାଇଗଲେ, ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଚକ୍ରରେ କାଟି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱ, ମାରୁତ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷମାନେ ଶାରଙ୍ଗଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ତୀରରେ ଆକାଶରେ କପାହ ଫୁଲ ଭଳି ଉଡ଼ିଗଲେ। ଗରୁଡ଼ା ତାଙ୍କ ଚଞ୍ଚୁ, ପଖ, ଓ ତଳନାଳରେ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଛିଁଡ଼ି, ଖାଇଦେଲେ। ତାପରେ, ମଧୁସୂଦନ ଓ ଦେବରାଜ ଏକାପରି ଏକ ଶତ-ଶତ ଆଘାତ ଚାଲିଦେଲେ, ମେଘମାଳା ଭଳି ଝରଣା ପଡ଼ିବା ପରି। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ, ଗରୁଡ଼ା ଏୟରାବତ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଜନାର୍ଦନ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।