ଦେବତାମାତା ଅଦିତି ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜି ଆମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ଓ ଦୁଃଖ ନିବୃତ୍ତି ଚାହୁଁଛୁ, କିନ୍ତୁ ଏହି ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ମାୟାର ଖେଳ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ପୁଅ ଓ ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ବିଜୟ ପାଇଁ ପୂଜିଥିଲି, ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ନୁହେଁ—ଏହି ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ମାୟାର ଲୀଳା। ଯଦି ଅଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଛୋଟ ଗୋଟିଏ ବସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛା ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ତେବେ ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଦୋଷ ଓ ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଇଚ୍ଛା ଉତ୍ପନ୍ନ—ଏହି ଅମୂଲ୍ୟ ଚିନ୍ତାମଣି ଚେହେରାରୁ ଅଧିକ। ଏହିପରି, ହେ ଅବିନାଶୀ, ଆପଣ ଯେଉଁ ମାୟା ରୂପୀ ମୋହ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ରେ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି, ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଏ ଅଜ୍ଞାନର ନାଶ କରନ୍ତୁ, ଯାହା ଜ୍ଞାନକୁ ଲୁଚାଇ ଦିଏ। ହେ ଚକ୍ରଧାରୀ, ହେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ୱୀ, ହେ ନନ୍ଦଗଦା ଓ ଶଂଖଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦେଖୁଛି, କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କ ପରମ ରୂପକୁ ଜାଣେ ନାହିଁ—ଦୟା କରନ୍ତୁ, ପରମେଶ୍ୱର। ଏପରି ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ସମାନ ଅଭିଭାସ୍ୟ ହସି କହିଲେ, “ହେ ଦେବୀ, ଆପଣ ଆମର ମାତା; ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଆମକୁ ଏକ ଵର ଦିଅନ୍ତୁ।” ତାହାଉପରେ ଅଦିତି କହିଲେ, “ଯେପରି ଆପଣ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ହେଉ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ସତ୍ୟଲୋକରେ ଅଜୟ ହେବେ।” ପରେ ଶ୍ରୀପରାଶର କହିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସତ୍ୟଭାମା ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଦିତିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ତାଙ୍କ ଦୟା ଅନୁରୋଧ କଲେ। ତାହାଉପରେ ଅଦିତି ଦୟା କରି କହିଲେ, “ମୋର ଅନୁଗ୍ରହରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ କେବେ ବୃଦ୍ଧ ଓ କୁରୂପ ହେବୁନାହିଁ, ତୁମର ରୂପ ସଦା ଯୁବାନ ଓ ଅଚଳ ରହିବ।” ଏହାପରେ ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଦିତିଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ ବିଡମ୍ବନା ସହିତ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ବିଧିବତ୍ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଣୀ ଶଚୀ, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ମାନବୀ ଭାବି, ପାରିଜାତ ଫୁଲ ଦେଲେନି; ସେ ନିଜେ ଏହି ଫୁଲ ଧରି ସୁଶୋଭିତ ହେଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହ ନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ପାରିଜାତ ଗଛ ଦେଖିଲେ—ସୁଗନ୍ଧିତ, ଗୁଛାଗୁଛି ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କପିଳାବର୍ଣ୍ଣ କିଶଳୟରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ପାରିଜାତ ଗଛ ଅମୃତ ମନ୍ଥନ ସମୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ତାହାର ଛାଲି ଶୁଦ୍ଧ ସୁନା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଛ ଦେଖି ସତ୍ୟଭାମା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “କୃଷ୍ଣ, ଏହି ଗଛ କାହିଁକି ଦ୍ୱାରକାକୁ ନେଯାଉନାହିଁ?” ସେ କହିଲେ, “ଯଦି ଆପଣଙ୍କ କଥା ସତ୍ୟ ଓ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ତେବେ ଏହି ପାରିଜାତ ଗଛ ମୋ ଦ୍ୱାରକା ଅଙ୍ଗନାକୁ ନେଇ ଶୋଭା ଦିଅନ୍ତୁ। ଜାମ୍ବବତୀ କିମ୍ବା ରୁକ୍ମିଣୀ ମଧ୍ୟ ଆପଣ ପରି ପ୍ରିୟ ନୁହଁନ୍ତି, ଆପଣ ବାରମ୍ବାର ଏହି କଥା କହିଛନ୍ତି। ଯଦି ଏହା ସତ୍ୟ, ତେବେ ଏହି ପାରିଜାତ ମୋ ଘରର ଅଳଙ୍କାର ହେଉ। ଏହି ପାରିଜାତ ଫୁଲ ମୁଁ ଚୂଡ଼ାରେ ପିନ୍ଧି, ମୋ ସହଭାଗିନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେବାକୁ ଚାହେଁ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ହରି ହସିଲେ ଓ ପାରିଜାତ ଗଛକୁ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ରଖିଲେ। ତେବେ ଉଦ୍ୟାନର ରକ୍ଷକମାନେ ଆସି କହିଲେ, “ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଏହି ପାରିଜାତ ଇନ୍ଦ୍ରରାଜଙ୍କ ରାଣୀ ଶଚୀଙ୍କର ଅତି ପ୍ରିୟ; ଆପଣ ଏହା ନେଉନ୍ତୁ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହା ଦେବତାମାନେ ମନ୍ଥନ କରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ପୁନି ଶଚୀଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଗଛ ଶଚୀଙ୍କ ଶୃଙ୍ଗାର ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଏହା ଆପଣଙ୍କ ଭଲ ହେବନାହିଁ; ଏହା ନେଇ ଆପଣ ସୁଖୀ ହେବେନାହିଁ। ଦେବରାଜ ସଦା ତାଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଆଣିଥିଲେ। ନିଜ ଭଲ ଚାହୁଁଥିବା କିଏ ଏହି ଗଛ ନେଇ ଯିବେ? ନିଶ୍ଚୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏହା ପାଇଁ ପ୍ରତିକାର କରିବେ; ମାରୁତମାନେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିବେ। ଏହିପରି, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ହେଉନାହିଁ; ଯାହାର ଫଳ ଦୁଃଖଦାୟକ, ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କୁଶଳମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ନାହିଁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସତ୍ୟଭାମା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ଶଚୀ କିଏ, ପାରିଜାତ କିଏ, ଶକ୍ର କିଏ? ଯଦି ଏହି ଗଛ ଅମୃତ ମନ୍ଥନରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଉପକାର ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତେବେ କେବଳ ବସବ କାହିଁକି ଏହାକୁ ରଖିଛନ୍ତି? ଯେପରି ଅମୃତ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଶ୍ରୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ଏହି ପାରିଜାତ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କର। ନିଜ ପତିଙ୍କ ଅତି ଅହଂକାର ପାଇଁ, ଶଚୀ ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇଛନ୍ତି; ଏବେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ, ଶକ୍ତିବଳେ ଏହି ଗଛକୁ ନେଇବା ଦରକାର। ତୁମେ ଯାଅ, ମୋ କଥା ପୌଳୋମୀଙ୍କୁ (ଶଚୀ) କହିଦିଅ: 'ସତ୍ୟଭାମା ଏହି ଅଭିମାନୀ କଥା କହୁଛନ୍ତି।' ଯଦି ତୁମେ ତୁମ ପତିଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ତୁମ ପତି ତୁମ ଅଧୀନ, ତେବେ ମୋ ପତିଙ୍କୁ ଏହି ଗଛ ନେବାରୁ ଅଟକାଅ। ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମ ପତି ଦେବରାଜ ଶକ୍ର; ତଥାପି ତୁମେ ଦେବୀ ଓ ମୁଁ ମାନବୀ, ମୁଁ ଏହି ପାରିଜାତ ତୁମଠାରୁ ନେଇଯିବି।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଉଦ୍ୟାନର ରକ୍ଷକମାନେ ଶଚୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ। ଶୁଣି ଶଚୀ ଦେବରାଜଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ପାରିଜାତ ପାଇଁ ହରିଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯାଇଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଲୋହା ଗଦା, ତଳୱାର, ମୁସଳ, ବଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଆଦି ନେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ତେବେ ଗୋବିନ୍ଦ, ନାଗରାଜ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ବିଦିଗନ୍ତରେ ଗଞ୍ଜି ଉଠିଲା। ତାପରେ ହଜାର ହଜାର ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଆକାଶ ତୀରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ।