ଗୋବିନ୍ଦ ନରକାସୁରଙ୍କର ସେବକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁରନ୍ତ ସେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ହାତୀ, ଘୋଡାମାନେ ଦ୍ୱାରକା ନଗରକୁ ଆଣିବାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ତାପରେ, ବରୁଣଙ୍କର ଛତା ଓ ରତ୍ନପାହାଡ଼ ଦେଖି, ହରି ସେଗୁଡିକୁ ପକ୍ଷୀରାଜ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଉପରେ ରଖିଲେ। ଏହା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହିତ ଆଦିତିଙ୍କ ଅଂତର୍ଗତ କୁଣ୍ଡଳ ଏବଂ ଦାନବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି କୁଣ୍ଡଳ ନେଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଗଲେ। ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ଗରୁଡ଼ ବରୁଣଙ୍କର ଛତା, ରତ୍ନପାହାଡ଼ ଏବଂ ହୃଷୀକେଶ କୃଷ୍ଣ ଓ ତାଙ୍କର ଜନାନୀ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ସହଜରେ ନେଇ ଚାଲିଲେ। ହରି ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାରରେ ପହଞ୍ଚି, ନିଜ ଶଂଖ ତିରିଲେ; ଦେବତାମାନେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ନିକଟକୁ ନିଜ ହାତରେ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ନେଇ ଆସିଲେ। ଦେବମାନେ ଆଦର ପ୍ରଦାନ କରିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ଦେବମାତାଙ୍କ ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଧଳା ମେଘର ପ୍ରସ୍ତର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଆଦିତିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଆଦିତିଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ଉତ୍ତମ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଲେ; ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନରକାସୁରଙ୍କ ବିନାଶ ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ। ଏହାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଦୁନିଆର ମାତା ଆଦିତି, ନିଜ ଚିତ୍ତକୁ ହରିଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ଧରି, ବିନା ବିଚ୍ଛେଦ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଆଦିତି କହିଲେ: “ଓ ପଦ୍ମନୟନ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଭକ୍ତମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥିବା, ନିତ୍ୟ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ଜୀବମାନେଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗାଧିପତି। ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଚଳିଥାନ୍ତି, ତୁମର ଗୁଣର ସ୍ୱଭାବ, ତିନି ଗୁଣ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ତତ୍ତ୍ୱରେ ବସିଥିବା, ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା। ଶ୍ୱେତ, ଦୀର୍ଘ ଆଦି ଧାରଣାରୁ ମୁକ୍ତ, ଜନ୍ମ ଆଦିରୁ ଅସ୍ପର୍ଶ, ସ୍ୱପ୍ନ ଆଦିରୁ ମୁକ୍ତ। ତୁମେ ସାନ୍ଧ୍ୟା, ରାତି, ଦିନ, ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ, ପବନ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଏବଂ ପଞ୍ଚ ଭୂତ ଅଟୁଟ ଅଚ୍ୟୁତ। ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ନାଶର କର୍ତ୍ତା, କର୍ମ ଏବଂ କର୍ତ୍ତାମାନେଙ୍କର ଅଧିପତି; ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ନାମକ ତୁମର ନିଜ ରୂପ ଦ୍ୱାରା। ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ସିଦ୍ଧ, ନାଗ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ପିଶାଚ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ—ଗଂବା ଜନ୍ତୁ, ଜଙ୍ଗଲୀ ଜନ୍ତୁ, ପକ୍ଷୀ, ଚର୍ମ, ଅସଂଖ୍ୟ ଗଛ, ଜାଡ଼ି, ଲତା, ସମସ୍ତ ଘାସ—ବଡ଼, ମଧ୍ୟମ, ଛୋଟ ଦେହ ଏବଂ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଯେଉଁଠାରେ ଆତ୍ମା ବସିଛି, ସେ ସମସ୍ତ ତୁମର ମାୟା। ଏହି ତୁମର ମାୟା, ଯାହା ତାର ସତ୍ୟ ରୂପ ଅଜ୍ଞାତ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଭ୍ରମ କରେ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ଅସ୍ୱର୍ଗକୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଭାବି ବନ୍ଧି ରହିଥାନ୍ତି। ଲୋକମାନେ ଭାବନ୍ତି ‘ଏହା ମୋର’ ଯେଉଁ ଦିନ ତାଙ୍କର ନୁହେଁ, ଏବଂ ‘ମୁଁ’ ଏବଂ ‘ମୋର’ ଭାବନା ଉପଜେ—ଏହା, ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ମାୟାର କ୍ରିୟା, ଜଗତର ମାତା। ଏହି ମାୟାକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଭକ୍ତିସହିତ ତୁମକୁ ପୂଜା କରୁଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା ଆରମ୍ଭ କରି ସମସ୍ତ ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ, ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମହା ଅନ୍ଧକାର ଭ୍ରମରେ ଢାକା ରହିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରି ଇଛା ପୂରଣ ଓ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାକୁ ଚାହନ୍ତି; କିନ୍ତୁ, ଭଗବାନ, ଏହା ମଧ୍ୟ ତୁମର ମାୟା। ମୁଁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ନୁହେଁ, ପୁତ୍ର ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ଜୟ ପାଇଁ ତୁମକୁ ପୂଜା କରିଥିଲି; ଏହି ମାୟାର ଖେଳ। ଅପାତ୍ର ଲୋକଙ୍କର ଅତି ଅପେକ୍ଷା ଗୁଡ଼ିକି, ଏକ ତୁକୁ ଗୋପନ କପଡ଼ ଅପେକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା ହେଲେ, ଏହା କାମନାପୂରଣ ବୃକ୍ଷ ଠାରୁ ଅଧିକ, କାରଣ ଏହା ତାଙ୍କର ଦୋଷ ଓ ଅପରାଧରୁ ଉପଜିଥାଏ। ଏହିପରି, ଅବିନାଶୀ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମର ମାୟାର ଭ୍ରମ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉପରେ ଛାଇଛି, ଦୟା କର; ଜୀବମାନେଙ୍କର ନାଥ, ଅଜ୍ଞାନକୁ ନାଶ କର, ଯାହା ଜ୍ଞାନର ଅସ୍ତିତ୍ୱ। ତୁମେ ଚକ୍ରଧାରୀ; ଶାରଙ୍ଗଧନୁ ଧାରୀ; ବିଷ୍ଣୁ, ନନ୍ଦ ଗଦା ଓ ଶଂଖ ଧାରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ମୁଁ ତୁମର ଏହି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପ ଦେଖୁଛି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ ଜାଣିନାହିଁ; ଦୟା କର, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭଗବାନ। ଏପରି ସ୍ତୁତି ପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ହସି ଦେବମାତାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଓ ଦେବୀ, ତୁମେ ଆମ ମାତା; ଦୟା କର, ଆମକୁ ଏକ ଭିକ୍ଷା ଦିଅ।” ଆଦିତି କହିଲେ: “ଯେପରି ତୁମ ଇଚ୍ଛା, ତେପରି ହେଉ। ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଠାରୁ, ମାନବ ମଧ୍ୟରେ, ତୁମେ ସତ୍ୟର ଲୋକରେ ଅଜୟ ହେବେ।” ଏପରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଜନାନୀ ସତ୍ୟଭାମା ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଆଦିତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦୟାର ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଆଦିତି କହିଲେ: “ମୋ ଦୟାରେ, ମନୋହରିଣୀ, ତୁମେ କଦାଚିତ ବୃଦ୍ଧା ହେବେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ବିକୃତି ଆସିବ ନାହିଁ; ତୁମର ରୂପ ସଦା ଯୁବା ଓ ଅଚଳ ରହିବ।” ଏହା ପରେ, ଆଦିତିଙ୍କର ଅନୁମତି ପାଇ ଦେବତାମାନେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଉଚିତ ଆଦରରେ ପୂଜା କଲେ। ଶଚୀ, ସତ୍ୟଭାମାକୁ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବି, ପାରିଜାତ ଫୁଲ ଦେଲେ ନାହିଁ, ନିଜେ ସେ ଫୁଲ ଧରି ସଜିଲେ। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ ନନ୍ଦନ ଆଦି ଦେଖିଲେ। ସେ ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ମଧୁର ସୁଗନ୍ଧ, ଫୁଲର ଗୁଛ, ନିତ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, କପିଳ ରଙ୍ଗର କିଶୋର ପତ୍ରରେ ଶୋଭିତ। କେଶବ, କେଶି ବଧକ, ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଅମୃତ ମନ୍ଥନ ସମୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ଏହାର ଚାଲି ଶୁଦ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ବୃକ୍ଷ ସମସ୍ତ ବୃକ୍ଷର ରାଜା ଏବଂ ଅପୂର୍ବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲା; ଦେଖି, ସତ୍ୟଭାମା ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ: “କୃଷ୍ଣ, ଏହି ବୃକ୍ଷ କିଏ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆଣି ନାହିଁ?” “ଯଦି ତୁମ ଉଚ୍ଚାରଣ ସତ୍ୟ, ଏବଂ ତୁମେ ମୋତେ ଏତେ ପ୍ରିୟ, ତେଉଁଠି ଏହି ବୃକ୍ଷ ମୋ ଦେଉଳ ଅଳଂକାର ହେଉ।” “ନ ଜାମ୍ବବତୀ, ନ ରୁକ୍ମିଣୀ, ମୋତେ ତୁମେ ଏତେ ପ୍ରିୟ କହିଥିଲା, କୃଷ୍ଣ, ଏହି ଭଲପାଇବାର ଶବ୍ଦ ତୁମେ ଅନେକ ଥର କହିଛ; ଯଦି ଏହା ଏକାକି ଉଚ୍ଚାରଣ ନୁହେଁ ଏବଂ ସତ୍ୟ, ତେଉଁଠି ଏହି ପାରିଜାତ ମୋ ଘରର ଅଳଂକାର ହେଉ।