ପୃଥିବୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ବରାହ ରୂପରେ ମୋତେ ଉଠାଇଥିବା ବେଳେ, ଆପଣଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରୁ ଏହି ପୁଅ ମୋ ଭିତରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ପୁଅକୁ ଆପଣ ମୋତେ ଦେଇଥିଲେ, ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ପୃଥିବୀରେ ଫେଙ୍ଗି ଦେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି କୁଣ୍ଡଳ ଦେଉଛି, ଦୟାକରି ଏହି ବଂଶକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରନ୍ତୁ। ଓ ଭଗବାନ, ମୋ ଭାର କମାଇବା ପାଇଁ ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ ଏହି ଜଗତରେ ଅଂଶ ରୂପେ ଆସିଛନ୍ତି, ଦୟାମୟ ମୁଖବଳ ଥିବା ନାଥ। ଆପଣ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂହାରକ, ଲୟକର୍ତ୍ତା, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ, ଆପଣ ହିଁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ; ଓ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁ ପ୍ରଶଂସା ଅଛି? ଆପଣ ବ୍ୟାପ୍ତ ଓ ବ୍ୟାପ୍ୟ, କର୍ତ୍ତା ଓ କର୍ମ, ଓ ଭଗବାନ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା; ଏପରି ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁ ପ୍ରଶଂସା ଅଛି? ଆପଣ ପରମାତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ଆତ୍ମା ଓ ଅବିନାଶୀ; ଓ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କ’ଣ? ଓ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ଦୟା କରନ୍ତୁ; ନରକ କରିଥିବା କିଛି କ୍ରିୟାକୁ ଅପରାଧ ଭାବେ ଗଣନା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଯେପରିକି ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ପୁଅ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ ହୋଇଛି।” ପରାଶର ମୁନି କହିଲେ, “ପୃଥିବୀଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଭଗବାନ, ଜୀବଗୁଡିକର ସ୍ୱାମୀ, ‘ତଥାସ୍ତୁ’ କହି, ନରକର ନିବାସରୁ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ନେଇଲେ। ମହାମୁନି, ମହିଳାମାନଙ୍କ ପୁରୀରେ ଭଗବାନ ଷୋଳେ ହଜାର ଠାରୁ ଅଧିକ କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଚାରି ଦନ୍ତ ଥିବା ଛଉ ହଜାର ହାତୀ ଓ କାମ୍ବୋଜ ଜାତିର ଏକେଇଶ ହଜାର ଘୋଡା ଦେଖିଲେ। ଗୋବିନ୍ଦ ତୁରନ୍ତ ନରକର ସେବକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ କନ୍ୟା, ହାତୀ ଓ ଘୋଡାମାନଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆଣିଲେ। ସେ ବରୁଣର ଛତା ଓ ମଣିପର୍ବତ ଦେଖିଲେ, ହରି ସେଗୁଡିକୁ ଗରୁଡ ଉପରେ ରଖିଲେ। ପରେ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ସତ୍ୟଭାମା ସହିତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ, ଆଦିତିଙ୍କ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ଦାନବଙ୍କୁ ନେଇ। ପରାଶର କହିଲେ, “ଗରୁଡ ବରୁଣର ଛତା, ମଣିପର୍ବତ ଓ ହୃଷୀକେଶ ସହିତ ତାଙ୍କ ଜନାନୀ ସହ ଅତି ସହଜରେ ଚାଲିଗଲେ। ହରି ଶ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶଂଖ ଫୁଙ୍ଗିଲେ; ଦେବତାମାନେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ କୃଷ୍ଣ ଦେବମାତାଙ୍କ ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଧଳା ମେଘର ପ୍ରାଚିର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଆଦିତିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଆଦିତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଇଲେ; ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନରକର ନାଶ ଖବର ଦେଲେ। ଏପରେ ପ୍ରମୋଦିତ ଦେବମାତା ଆଦିତି ଅଭିନିଃସ୍ତ ବୃଦ୍ଧି ସହ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଆଦିତି କହିଲେ, “ଓ ପଦ୍ମନୟନ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥିବା, ନିତ୍ୟାତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ଜୀବଗୁଡିକର ସ୍ୱାମୀ। ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଚାଳକ, ଗୁଣର ସ୍ୱଭାବ ଥିବା, ତିନି ଗୁଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଉପରେ, ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱରୂପ, ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା। ଧଳା, ଲମ୍ବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାରଣାରୁ ମୁକ୍ତ, ଜନ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ଘଟଣାର ସ୍ପର୍ଶରୁ ଅପରିଚ୍ଛନ୍ନ, ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟ ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ। ଆପଣ ହିଁ ସନ୍ଧ୍ୟା, ରାତି, ଦିନ, ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ, ପବନ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ତତ୍ତ୍ୱ, ଓ ଅଚ୍ୟୁତ। ଆପଣ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, କର୍ମକର୍ତ୍ତା, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ରୂପରେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କରିଥିବା। ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ଶିଦ୍ଧ, ସର୍ପ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ପିଶାଚ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ—ଗାଏ, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ, ପକ୍ଷୀ, ସର୍ପ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛ, ଜଣ୍ଡି, ଲତା ଓ ଘାସ—ସମସ୍ତ ଶରୀର, ବଡ, ମଝିର, ଛୋଟ ଓ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଯେଉଁ ରୂପରେ ଆତ୍ମା ନିବାସ କରେ—ଏହା ଆପଣଙ୍କ ମାୟା, ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ଅଜ୍ଞାତ ଥିବାରୁ ବଡ ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରେ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଅଜ୍ଞାନୀ ଜନେ ଅନ୍ୟାତ୍ମାକୁ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଭୁଲି ଯାନ୍ତି। ଜନମାନେ ଅପନା ନୁହେଁଥିବା ବସ୍ତୁକୁ ‘ଏହା ମୋର’ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରିଥିବା ଏବଂ ‘ମୁଁ’ ଓ ‘ମୋର’ ଭାବ ଉପଜିଥିବା ଏହା ଆପଣଙ୍କ ମାୟାର କ୍ରିୟା, ଏହି ଜଗତର ମାତୃକା। ଓ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଭକ୍ତିରେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆତ୍ମମୋକ୍ଷ ନିମିତ୍ତ ଏହି ମାୟାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପଶୁମାନେ ବି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାର ମହା ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଓ ଦୁଃଖ ନାଶ ଚାହନ୍ତି; ଓ ଭଗବାନ, ଏହି ମାୟା ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ହିଁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପୁଅ ଓ ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଜୟ ପାଇବାକୁ ପୂଜା କରିଥିଲି, ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ନୁହେଁ; ଏହି ମାୟାର ଖେଳ। ଅପାତ୍ର ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟ ଅତି ଅଳ୍ପ ଚାପି ଚାହିଲେ ବି ଏହା କଳ୍ପତରୁ ଠାରୁ ବଡ, କାରଣ ଏହା ତାଙ୍କ ଅପରାଧ ଓ ଦୋଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ତେଣୁ, ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଓ ଅବିନାଶୀ, ମାୟାର ଭ୍ରମକୁ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବିସ୍ତାର କରିଥିବା; ଜୀବଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଅଜ୍ଞାନକୁ ନାଶ କରନ୍ତୁ, ଯାହା ଜ୍ଞାନର ଉପସ୍ଥିତି ଅଟକାଇଥାଏ। ଆପଣଙ୍କ ଚକ୍ରଧାରୀ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର, ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର, ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ନନ୍ଦ ଗଦା ଓ ଶଂଖଧାରୀ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦେଖୁଛି, ଯାହା ଷ୍ଟୂଳ ଚିହ୍ନରେ ଚିହ୍ନିତ; ଆପଣଙ୍କ ପରମ ରୂପକୁ ଜାଣି ନାହିଁ—ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଓ ପରମେଶ୍ୱର।” ପରାଶର କହିଲେ, “ଏପରି ଦେବମାତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି ବିଷ୍ଣୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ, ହସି ଦେବମାତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ଓ ଦେବୀ, ଆପଣ ଆମ ମାତା; ଦୟା କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଆମକୁ ଏକ ବର ଦିଅନ୍ତୁ।’ ଆଦିତି କହିଲେ, ‘ତଥା, ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ। ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ, ମନୁଷ୍ୟରେ ଆପଣ ସତ୍ୟଲୋକରେ ଅଜୟ ରହିବେ।’ ପରାଶର କହିଲେ, “ତାପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦାମପତ୍ନୀ ସତ୍ୟଭାମା, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଆଦିତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବାରମ୍ବାର ଦୟା ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଆଦିତି କହିଲେ, ‘ମୋର କୃପାରେ, ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ କଦାପି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ବା ବିକୃତି ହେବ ନାହିଁ; ଆପଣଙ୍କ ରୂପ ସଦା ଯୁବା ଓ ଅଟୁଟ ରହିବ।