ଏହି ସମୟରେ, ରୁକ୍ମି ଏକ ବିବାଦ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତା ତୁମେ ଘୋଷଣା କରିଥିଲ, ଏହା ସତ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏଥିରେ ସମ୍ମତି ଦେଇନଥିଲି; ଯଦି ଏଭଳି ଭାବେ ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେଲ, ତେବେ କିପରି ମୁଁ ବିଜୟୀ ହେଇପାରିଲିନି?" ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନି ଶୁଣିଗଲା, ଯାହା ବଳରାମଙ୍କର ମହାକ୍ରୋଧକୁ ଆଉ ଅଧିକ ବଢ଼ାଇଦେଲା। ସେଇ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର କହିଲା, "ଧର୍ମରେ ବଳଦ୍ୱାରା ବିଜୟ ହୋଇଛି; ରୁକ୍ମିଙ୍କର କଥା ମିଥ୍ୟା। କିଛି କହିବା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ।" ଏହା ଶୁଣି ବଳରାମଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହେଲା। ସେ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ରୁକ୍ମିଙ୍କୁ ଗାଞ୍ଜି, ତାହାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଚେସ୍ବୋର୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ପରେ, କଳିଙ୍ଗ ରାଜା ଭୟରେ କାପୁଥିବାବେଳେ, ବଳରାମ ତାଙ୍କୁ ଧରି, ଯେଉଁ ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ସେ ଖୋଲା ହସିଥିଲେ, ସେହି ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି କ୍ରୋଧରେ ବଳରାମ ଏକ ସୁନାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖମ୍ଭ ଉଠାଇ, ସେଠାରେ ଥିବା ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଆଘାତ କଲେ। ବଳରାମଙ୍କ ରୋଷ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ରାଜସଭା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଚିତ୍କାର କରି, ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ବଳଦ୍ୱାରା ରୁକ୍ମି ହତ୍ୟା ହେବାର ଖବର ମିଳିଲାବେଳେ, ମାଧୁସୂଦନ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ଭୟରୁ, କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରେ, ଦ୍ୱାରକାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବସିଥିବାବେଳେ, ତିନି ଲୋକରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ର, ମଦୋନ୍ମତ ଏୟରାବତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ଆସିଲେ। ସେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଇ, ଦାନବ ନାରକଙ୍କ ଅପକର୍ମ ବିଷୟରେ କହିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ମାଧୁସୂଦନ, ତୁମେ ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ବସି, ଦେବତାମାନେଙ୍କ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ଦୂର କରିଛ। ତୁମେ ଧେନୁକ, କେଶୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଛ। କଂସ, କୁଵଳୟପୀଡ଼, ପୁତନା ଓ ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ସଂସାରକୁ ଅଶାନ୍ତ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସଂହାର କରିଛ। ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ରହ, ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ପାଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।" "ଏହିପରି ହେଉଥିବାବେଳେ, ଜନାର୍ଦନ, ମୁଁ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ ନିମିତ୍ତେ ଆସିଛି; ଶୁଣି, ଏହା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ଏହି ଭୂତଳରେ ଜନ୍ମିଥିବା ନାରକ, ପ୍ରାଜ୍ୟୋତିଷପୁରର ନାଥ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ କ୍ଷତି ଦେଉଛନ୍ତି। ସେ ଦେବୀ, ସିଦ୍ଧ, ଅସୁର ଓ ରାଜାମାନେଙ୍କ ଅନେକ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଧରି ନିଜ ରାଜପାଳିସରେ ରଖିଛନ୍ତି। ସେ ଭାରୁଣଙ୍କର ଜଳଧାରା ଛତ୍ର, ମଣିମୟ ମନ୍ଦର ଶୃଙ୍ଗ ଓ ଆଦିତିଙ୍କ କୁଣ୍ଡଳ ଚୋରି କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଅସୁର ଏୟରାବତ ହାତୀକୁ ଚାହିଁ, ମୋର ମାତା ଦିତିଙ୍କ ଦିବ୍ୟ କଳୁଷକୁ ମଧ୍ୟ ଚୋରି କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଷ୍କର୍ମ ମୋତେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଇଛି; ଏହି ବିଷୟରେ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, ତୁମେ ନିଜେ ଚିନ୍ତା କର।" ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଦେବକୀନନ୍ଦନ ମିଶ୍ରୁ ହସିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ଉତ୍ତମାସନରୁ ଉଠିଲେ। ତାହା ପରେ ବିଚାର କରି, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସାଥିରେ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ବସାଇ, ପ୍ରାଜ୍ୟୋତିଷପୁରକୁ ଯାଇଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଏୟରାବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରହିଗଲେ। ପ୍ରାଜ୍ୟୋତିଷପୁର ସହରକୁ ଶତ ଯୋଜନା ଚାରିପାଖରେ ମୁରାଙ୍କ ଫନି ଦ୍ୱାରା ରେଜର୍ ଧାରା ଘେରି ରହିଥିଲା। ହରି ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ି, ସେଇ ଫନିକୁ କାଟିଦେଲେ। ତେବେ ମୁରା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ କେଶବ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ। ପରେ, ମୁରାଙ୍କ ସାତ ହଜାର ପୁଅ, ଚକ୍ରାଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ି, ପତଙ୍ଗମାନେ ପରି ନଶ୍ୱର ହେଲେ। ଏହାପରେ, ହୟଗ୍ରୀବ ଓ ପଞ୍ଚଜନ ଦାନବଙ୍କୁ ବି ହରି ସଂହାର କରି, ପ୍ରାଜ୍ୟୋତିଷପୁର ସହର ସମ୍ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ, ନାରକ ଏକ ବଡ଼ ସେନା ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଯେଉଁଠି ଗୋବିନ୍ଦ, ହଜାର-ହଜାର ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ। ପ୍ରଭଳ ଭୌମ ନାରକ ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଚକ୍ରଧାରୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ି, ଦୈତ୍ୟ ସେନାକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରିଦେଲେ। ଶେଷେ, ନାରକ ବିଧ୍ୱଂସ ହେଲେ। ତାପରେ, ଭୂଦେବୀ ଆଦିତିଙ୍କ କୁଣ୍ଡଳ ନେଇ, ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କ ସମ୍ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଯେବେ ଆପଣ ବରାହ ରୂପେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ଆପଣଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପୁଅ ମୋ ଗର୍ଭରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ପୁଅ ଆପଣ ଦେଇଥିଲେ, ଏବେ ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କଲେ; ଏହି କୁଣ୍ଡଳ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ତାଙ୍କ ବଂଶକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।" "ମୋ ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ, ଭଗବାନ, ଆପଣ ନିଜ ଅଂଶରେ ଏହି ଭୂମିରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି। ଆପଣ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂହାରକ, ଲୟକର୍ତ୍ତା, ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ; ଆପଣ ସଂସାର, ଅଚ୍ୟୁତ—ଆପଣଙ୍କୁ କଣ ପ୍ରଶଂସା କରିବି? ଆପଣ ବ୍ୟାପକ ଓ ବ୍ୟାପ୍ୟ, କର୍ତ୍ତା ଓ କାର୍ଯ୍ୟ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା—ଏପରି ଆପଣଙ୍କୁ କଣ ପ୍ରଶଂସା? ଆପଣ ପରମାତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଅବିନାଶୀ; ଯେପରି ହେଉ, ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଶଂସାର କଣ ଅର୍ଥ? ଦୟା କରନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା; ନାରକ ଯାହା କରିଥିଲେ, ତାହାକୁ ଅପରାଧ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, କାରଣ ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ପୁଅକୁ ଆପଣ ନିଜେ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ।" ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ: ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ "ତଥା" କହି, ନାରକଙ୍କ ନିବାସରୁ ମଣିମାଳା ନେଇଲେ। ତାପରେ, ସେ ରୂପସୀମାନେ ଥିବା ସହରରେ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଷୋଳ ହଜାର ଅଧିକ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସହରରେ ଚାରି ଦାନ୍ତ ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀ ଛଅ ହଜାର, ଏବଂ କାମ୍ବୋଜ ଦେଶର ଏକୋଇଶି ହଜାର ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।