ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କର ବିବାହ ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ, କଳିଙ୍ଗ ରାଜା ନେତୃତ୍ୱରେ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ରୁକ୍ମିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଇ କହିଲେ, “ହଳାୟୁଧ କୌଡ଼ା ଖେଳରେ ଅନଉପରି ଅଛନ୍ତି, ତଥାପି ଏହି ଖେଳରେ ତାଙ୍କର ଦୂର୍ବଳତା ଅଛି; ଏହି ମହାନ କୌଡ଼ା ଖେଳରେ ଆମେ କାହିଁକି ତାଙ୍କୁ ହରାଇପାରିବି ନାହିଁ?” ରୁକ୍ମି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ; ତାପରେ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଭାରେ କୌଡ଼ା ଖେଳ ଆରମ୍ଭ କରିଲେ। ପ୍ରଥମ ଚାଲରେ ବଳରାମ ଏକ ହଜାର ସୁନା ମୁଦ୍ରାରେ ରୁକ୍ମିଙ୍କୁ ହରାଇଲେ; ଦ୍ୱିତୀୟ ଚାଲରେ ରୁକ୍ମି ପୁଣି ଏକ ହଜାର ସୁନା ମୁଦ୍ରା ଜିତିଲେ। ତୃତୀୟ ଚାଲରେ, ଦଶ ହଜାର ସୁନା ମୁଦ୍ରା ରଖି, ବଳଭଦ୍ର ଏହା ଜିତିଲେ, ଯଦିଓ ରୁକ୍ମି କୌଡ଼ା ଖେଳରେ ପ୍ରମୁଖ ଥିଲେ। ଏହା ପରେ, କଳିଙ୍ଗର ମୂଢ଼ ରାଜା ଜୋରରେ ହସିଲେ, ଦାନ୍ତ ଦେଖାଇ, ଏବଂ ରୁକ୍ମି ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ହୋଇ କହିଲେ, “ଏହି ବଳଦେବ କୌଡ଼ା ଖେଳରେ ଦକ୍ଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋତେ ହରାଇଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ଧ କରିଛି, ସେ ନିଜକୁ ମହା ଦକ୍ଷ ଭାବିଥିଲେ।” କଳିଙ୍ଗର ରାଜା ଦାନ୍ତ ଦେଖାଇ ମୁହଁ ଖୋଲି ହସୁଥିବା ଦେଖି, ଏବଂ ରୁକ୍ମିଙ୍କର କଠୋର କଥା ଶୁଣି, ବଳଦେବ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ରୁକ୍ମି କୌଡ଼ା ଉଠାଇ ତାହାକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ବଳଦେବ ତାଙ୍କୁ ହରାଇ ଜୋରରେ ଘୋଷଣା କଲେ, “ମୁଁ ଜିତିଛି!” ରୁକ୍ମି ମଧ୍ୟ ଚିତ୍କାର କଲେ, “ନାହିଁ, ମୁଁ ଜିତିଛି!” ଏଭଳି ଦୁଇଜଣ ଏକାପେକା ଦାବି କରିବାରେ, ରୁକ୍ମି କହିଲେ, “ଏହି ଖେଳ ତୁମେ ଘୋଷଣା କରିଥିଲା, ଏହା ଠିକ୍, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏହାକୁ ମାନିନଥିଲି; ଯଦି ତୁମେ ଏଭଳି ଜିତିଛ, ତେବେ କିପରି ମୁଁ ହରିଛି?” ତାପରେ ଆକାଶରୁ ଏକ ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା, ଯାହା ବଳଦେବଙ୍କ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧକୁ ବଢ଼ାଇଲା। ସେଠାରେ ଘୋଷିତ ହେଲା, “ବଳଦେବ ଧର୍ମପାଥରେ ଜିତିଛନ୍ତି; ରୁକ୍ମିଙ୍କ କଥା ଅସତ୍ୟ। କିଛି କହିବା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ।” ବଳଦେବ, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହୋଇ, ତିନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଚେସ୍ବୋର୍ଡ ନେଇ ରୁକ୍ମିଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। କଳିଙ୍ଗର ରାଜା ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେବା ସମୟରେ, ବଳଦେବ ତାଙ୍କୁ ଧରି, ତାଙ୍କ ଦାନ୍ତକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ—ଏହି ଦାନ୍ତ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ହସିଥିଲେ। ତାପରେ ବଳଦେବ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସୁନା ଖମ୍ଭ ଉଠାଇ, ତାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଥିବା ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସଭାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କରି ପଳାଇଗଲେ। ରୁକ୍ମିଙ୍କୁ ବଳଦେବ ହତ୍ୟା କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ମଧୁସୂଦନ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ବଳଦେବଙ୍କ ଭୟରେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଘଟଣା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ, ତିନି ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ର, ମତ୍ତ ଏଇରାବତ ହାତୀରେ ବସି, ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦ୍ୱାରକାରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ହରିଙ୍କୁ ମିଳି, ଦୈତ୍ୟ ନାରକଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ ଦୁଷ୍କର୍ମ ବିଷୟରେ କହିଲେ। “ମଧୁସୂଦନ, ଯଦିଓ ତୁମେ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଛ, ଦେବମାନେଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରି ଶାନ୍ତି ଦେଇଛ। ତୁମେ ଧେନୁକ, କେଶୀ, ଏବଂ ଏହିପରି ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ନିଅସ୍ତ କରିଛ। କଂସ, କୁବଳୟାପୀଡ଼, ପୁତନା—ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ତୁମେ ନିଅସ୍ତ କରିଛ। ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ରକ୍ଷା ସ୍ରୋତ ହେବା ସହିତ, ଦେବମାନେ ନିଜ ହୋମ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ପାଇ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି କାରଣରେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ମୁଁ ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ ଆସିଛି; ଏହା ଶୁଣି, ତୁମେ ଏହାକୁ ସମାଧାନ କରିବାରେ ଚେଷ୍ଟା କର। ଏହି ଭୂ-ଜନ୍ମ ନାରକ, ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷପୁରର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କରୁଛନ୍ତି। ଦୈତ୍ୟ ଦେବ, ସିଦ୍ଧ, ଅସୁର, ରାଜାମାନେଙ୍କର ମହିଳାମାନେଙ୍କୁ ଚାଲି ନିଜ ରାଜପାଳୀରେ ରଖିଛନ୍ତି। ତିନି ବରୁଣଙ୍କର ଜଳ ଛାଡ଼ୁଥିବା ଛତା, ମଣ୍ଡରା ପର୍ବତର ମଣିମୟ ଶିଖର, ଏବଂ ଅଦିତିଙ୍କର କୁଣ୍ଡଳ ଚୋରି କରିଛନ୍ତି। ଏଇରାବତ ହାତୀକୁ ଚାହିଁ, ଦିତିଙ୍କର ଦିବ୍ୟ କଳା ଓ ଅମୃତ ଝରିଥିବା ବସ୍ତୁକୁ ମଧ୍ୟ ନିଅସ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ଏହିପରି ଜଣାଇଛି; ଏହାର ସମାଧାନ କିପରି କରିବେ, ତୁମେ ଭାବିବା।" ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ହସି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହାତ ଧରି, ନିଜ ଉତ୍ତମ ଆସନରୁ ଉଠିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଭାବି, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ସହ ନେଇ, ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷପୁର ନଗରକୁ ଯାଇଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଏଇରାବତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ; ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାବାସୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷପୁରକୁ ଯାଇଲେ। ଓ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷପୁର ନଗରକୁ ଏକ ଶତ ଯୋଜନ ପରିଧିରେ, ମୁରଙ୍କ ଫାନ୍ଦ ଓ ରେଜର୍ କ୍ଷୋଭ ଦେଇ ଚାରିପାଖରେ ଘେରା ଦିଆଯାଇଥିଲା। ହରି ଏହି ଫାନ୍ଦକୁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦେଇ କାଟିଦେଲେ; ତାପରେ ମୁର ଉଠି, କେଶବ ତାଙ୍କୁ ନିଅସ୍ତ କରିଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ମୁରଙ୍କ ସାତ ହଜାର ପୁଅ, ଚକ୍ରର ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ି, ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ପ୍ରାଣୀପରି ନିଅସ୍ତ ହେଲେ। ଅସୁର ହୟଗ୍ରୀବ ଓ ପଞ୍ଚଜନକୁ ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା କରି, କୃଷ୍ଣ ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷପୁର ନଗରକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ, ନାରକ ଏକ ବଡ଼ ସେନା ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଗୋବିନ୍ଦ, କୃଷ୍ଣ, ହଜାର ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୌମ ନାରକ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରିଲେ, ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଚକ୍ର ଫିଙ୍ଗି ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କର ଦଳକୁ ଦୁଇ ଭାଗରେ ଭାଗିଦେଲେ। ନାରକ ନିଅସ୍ତ ହେବା ପରେ, ଭୂଦେବୀ ଅଦିତିଙ୍କର କୁଣ୍ଡଳ ନେଇ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ନାଥଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସି, କିଛି କଥା କହିଲେ।