ରୁକ୍ମିଣୀ, ଶୁଧ୍ଧ ଓ ନିର୍ମଳ, ସ୍ନେହ ଭରା କଣ୍ଠରେ, ଅଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁ ଆଖିରେ ରଖି, କହିଲେ: "ମୋ ପୁଅ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି। ଯଦି ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଏହି ବୟସରେ ବଞ୍ଚି ରହିଛନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କ ମାଆ ନିଶ୍ଚୟ ଧନ୍ୟ, ଏବଂ ତୁମେ, ମୋ ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କୁ ଅଲଙ୍କୃତ କରିଛ। କିମ୍ବା, ଯେପରି ମୋର ସ୍ନେହ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗଭୀର, ଏବଂ ତୁମ ରୂପ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସଦୃଶ, ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଛି, ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ହରିଙ୍କର ସନ୍ତାନ।" ଏହି ସମୟରେ, ନାରଦ ମୁନି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଆସି, ଆନନ୍ଦରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ, ଯିଏ ଗୃହାନ୍ତରେ ଚାଲିଉଠୁଥିଲେ—"ଓ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟିବଳା, ଏହି ହେଉଛି ତୁମ ପୁଅ, ଯିଏ ଶମ୍ଭରକୁ ବଧ କରି ପୁନଃ ଫେରିଛନ୍ତି; ଜନ୍ମ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଅଂଗଣୁ ରୁ ନିଅଯାଇଥିଲା। ଏହି ମାୟାବତୀ ତୁମ ପୁଅଙ୍କର ଧର୍ମପତ୍ନୀ, ସେ ଶମ୍ଭରଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ନୁହେଁ। ଏହାର କାରଣ ଶୁଣ। ଯେତେବେଳେ ମନ୍ମଥ ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ସେ, ତାଙ୍କ ପୁନଃଜନ୍ମ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ, ମାୟା ଧାରଣ କରି ଶମ୍ଭରକୁ ମୋହିତ କଲେ। ଭୋଗ ଓ ସୁଖରେ, ସେ ତାଙ୍କର ମାୟାମୟ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ; ଏହି ମଦଭରା ଚକ୍ଷୁବାଳା ସେଇ ମହିଳା। ତୁମ ପୁଅ କାମଦେବଙ୍କ ଅଂଶ, ଏବଂ ଏହି ପ୍ରିୟା ରତି ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ; ସନ୍ଦେହ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା ତୁମ ବହୁଁ।" ଏହା ଶୁଣି ରୁକ୍ମିଣୀ ଏବଂ କେଶବ, ସହର ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚାର କଲେ: "ଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଶ୍ରେଷ୍ଠ!" ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ପୁଅ ସହ ପୁନଃ ମିଳିତ ଦେଖି, ଅଦ୍ଭୁତ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ। ଏହିପରି ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଥିଲେ: ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ସୁଦେଷ୍ଣ, ଚାରୁଦେଵ, ପ୍ରବଳ ସୁଷେଣ, ଚାରୁଗୁପ୍ତ, ଭଦ୍ରଚାରୁ; ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁଅମାନେ ହେଉଛନ୍ତି: ଚାରୁବିନ୍ଦ, ସୁଚାରୁ, ଚାରୁ, ପ୍ରବଳ ଚାରୁବର୍ଯ୍ୟ; ଏବଂ ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲେ ଚାରୁମତୀ। କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଅନେକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ: କାଳିନ୍ଦୀ, ମିତ୍ରବିନ୍ଦା, ନଗ୍ନଜିତଙ୍କ ଝିଅ ସତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ। ଏହିପରି ଦେବୀ ଜାମ୍ବବତୀ, ରୂପାନ୍ତର ଶୀଳା ରୋହିଣୀ, ମଦ୍ରାର ରାଜକୁମାରୀ, ସୁଶୀଳା, ଶିଳାଭନ୍ଦନା ଥିଲେ। ସତ୍ୟଭାମା, ସତ୍ରଜିତଙ୍କ ଝିଅ, ହସ୍ତିନୀ ହସିଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣା ଏବଂ ଚକ୍ରଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ୧୬,୦୦୦ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ବିରତାର ପରାକାଷ୍ଠା, ତାଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବରରେ ରୁକ୍ମିଙ୍କ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଝିଅଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ; ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ଦେଲେ, ଯିଏ ହରିଙ୍କ ଅଂଶ। ସେଇ ଝିଅଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ହେଲା ଅନିରୁଦ୍ଧ, ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାକ୍ରମର ଧାରୀ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଓ ବୀରତାର ସାଗର। ତାଙ୍କ ପାଇଁ କେଶବ ରୁକ୍ମିଙ୍କ ନାତିଝିଅଙ୍କୁ ଚାହିଲେ; ଯଦିଓ ରୁକ୍ମି ସୌରି ସହ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କଲେ, ତଥାପି ସେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଝିଅର ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏହି ବିବାହରେ, ବଳରାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଯାଦବମାନେ, ହରି ସହିତ, ରୁକ୍ମିଙ୍କ ନଗର ଭୋଜକଟାକୁ ଗଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ବିବାହ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲାପରେ, କଳିଙ୍ଗ ରାଜା ନେତୃତ୍ୱରେ ରାଜାମାନେ ରୁକ୍ମିଙ୍କୁ କହିଲେ: "ହଳାୟୁଧ କ୍ରୀଡାରେ ଅପଟୁ, ତାଙ୍କର ଏହାପ୍ରତି ଦୌର୍ବଳ୍ୟ ଅଛି; ଏତେବେଳେ ଆମେ ଏହି ବଡ଼ ଦ୍ୟୁତକ୍ରୀଡାରେ ତାଙ୍କୁ କାହିଁକି ହରାଇବା ନାହିଁ?" ରୁକ୍ମି ଏହାକୁ ମନ୍ଜୁର କଲେ ଓ ରାଜାମାନେ ସହ ବଳରାମଙ୍କ ସହ ଦ୍ୟୁତସଭା ରେ ବସିଲେ। ପ୍ରଥମ ବେଟରେ, ବଳା ଏକ ହଜାର ସୁଵର୍ଣ୍ଣମୁଦ୍ରା ହାରିଲେ; ଦ୍ୱିତୀୟ ବେଟରେ ରୁକ୍ମି ପୁଣି ଜିତିଲେ। ତୃତୀୟ ବେଟରେ, ଦଶ ହଜାର ସୁଵର୍ଣ୍ଣମୁଦ୍ରା ଉପରେ ବେଟ ହେଲା, ବଳଭଦ୍ର ଏହିଥର ଜିତିଲେ, ଯଦିଓ ରୁକ୍ମି ଦ୍ୟୁତରେ ପ୍ରଥମ। ଏବେ, କଳିଙ୍ଗ ରାଜା ଅବିବେକରେ ଜୋରରେ ହସିଲେ, ଦାନ୍ତ ଦେଖେଇ, ରୁକ୍ମି ମଦମସ୍ତ ହୋଇ କହିଲେ: "ଏହି ବଳଦେବ ଦ୍ୟୁତରେ ପ୍ରବୀଣ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ହରାଇଲି; ସେ ଦ୍ୟୁତ ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ନିଜକୁ ପ୍ରଧାନ ଭାବିଥିଲେ।" କଳିଙ୍ଗ ରାଜାଙ୍କୁ ଦାନ୍ତ ଦେଖାଉଥିବା ଦେଖି ଓ ରୁକ୍ମିଙ୍କ କଠୋର କଥା ଶୁଣି, ବଳଦେବ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ରୁକ୍ମି ପୁଣି ଦ୍ୟୁତ ଉଠାଇ ଛାଡ଼ିଲେ। ବଳଦେବ ତାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରି, "ମୁଁ ଜିତିଛି!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ; ରୁକ୍ମି ମଧ୍ୟ, "ନା, ମୁଁ ଜିତିଛି!" ବୋଲି ଏହାକୁ ବିରୋଧ କଲେ। ଏହି ବିବାଦ ତୁମେ ଘୋଷଣା କରିଥିଲ; ମୁଁ ମନ୍ଜୁର କରିନଥିଲି; ତୁମେ ଏପରି ଜିତିଛ, ତେବେ ମୁଁ କିପରି ହାରିଲି? ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ଏକ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା, ଯାହା ବଳଦେବଙ୍କ କ୍ରୋଧକୁ ବଢ଼ାଇଲା। "ବଳା ଧର୍ମପଥରେ ଜିତିଛନ୍ତି; ରୁକ୍ମିଙ୍କ କଥା ମିଥ୍ୟା। କିଛି କହିବା ଛାଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ।" ବଳଦେବ, ରକ୍ତାକ୍ଷି, ବିକ୍ରୋଧରେ ଉଠି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଦ୍ୟୁତଫଳକ ଦ୍ୱାରା ରୁକ୍ମିଙ୍କୁ ଘାତ କଲେ। ତାପରେ, କ୍ରୋଧିତ ବଳଦେବ କଳିଙ୍ଗ ରାଜାଙ୍କୁ ଧରି, ତାଙ୍କ ଭୟଭୀତ ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ—ଯେଉଁଥିରେ ସେ ହସିଥିଲେ। ପଛରେ, ବଳଦେବ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତମ୍ଭ ନେଇ, ସେପଟର ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ରାଜସଭା ବଳଦେବଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଚିତ୍କାର କରି ପଳାଇଗଲେ। ରୁକ୍ମି ବଳଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ମଧୁସୂଦନ ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ବଳଦେବଙ୍କୁ ଭୟ କରି, କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, ମୈତ୍ରେୟ। ଏହିପରି, ଦ୍ୱାରକାରେ କୃଷ୍ଣ ବସିଥିବା ବେଳେ, ତିନି ଲୋକର ଇନ୍ଦ୍ର, ମଦୋନ୍ମତ ଏଇରାବତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ଆସିଲେ। ସେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଇ, ଦାନବ ନାରକଙ୍କ ଦୁଷ୍କର୍ମ ବିଷୟରେ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ।