ଏକ ସମୟରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରତ୍ନମୟ ସଭା ଗୃହ, ଯାହାକୁ 'ସୁଧର୍ମା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ରାଜାମାନେ ପାଇଁ ଯଥୋଚିତ୍। ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଏହି ସଭା ଗୃହରେ ବସନ୍ତୁ।" ତାଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ, ବାୟୁ ଯାଇ ସମସ୍ତ କଥା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ପୁରନ୍ଦର, ଅର୍ଥାତ୍ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେହି 'ସୁଧର୍ମା' ସଭା ଗୃହ ବାୟୁଙ୍କୁ ଦେଲେ। ବାୟୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ସଭା ଗୃହ ନେଇ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ରତ୍ନ ଥିଲା। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ରକ୍ଷା ଛତ୍ର ତଳେ, ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ସଭାର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଲେ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଦୁ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିର ଧାରକ, ଶିଷ୍ୟ ଓ ଗୁରୁ ପରମ୍ପରାକୁ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକାଶ କରିଲେ। ଏହାପରେ, ବଳରାମ ଓ ଜନାର୍ଦନ, ଅର୍ଥାତ୍ ବଳଦେବ ଓ କୃଷ୍ଣ, ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଅବନ୍ତୀ ନଗରୀର କାଶୀବାସୀ ସାଣ୍ଡୀପନିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ତେଁଁମାନେ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ଗୁରୁପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ଶିଷ୍ୟଧର୍ମ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଲେ। ଚଉଷଠି ଦିନ ଓ ରାତି ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଶିଖିଲେ, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଘଟଣା ଥିଲା। ସାଣ୍ଡୀପନି ଏହି ଦୁଇ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ କ୍ରିୟାକଳାପ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବିଲେ। ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା ଶିଖି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, "ଗୁରୁଦକ୍ଷିଣା ପାଇଁ ଆପଣ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, କହନ୍ତୁ।" ସାଣ୍ଡୀପନି ତାଙ୍କର ଅଲୌକିକ କ୍ରିୟା ଦେଖି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଗୁରୁ ଗୁରୁଦକ୍ଷିଣା ଭାବେ ପ୍ରଭାସ ନଗରୀ ସମୁଦ୍ରରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ତେଁଁମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ଗଲେ, ଦାନ ଦେଇ କହିଲେ, "ସାଣ୍ଡୀପନିଙ୍କ ପୁଅକୁ ମୁଁ ହତ୍ୟା କରିନାହିଁ।" ସମୁଦ୍ର କହିଲା, "ଏଠାରେ ପଞ୍ଚଜନା ନାମକ ଏକ ଦାନବ, ଯିଏ ଶଂଖ ରୂପେ ଅଛି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଧରିଛି।" ଏହା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି ପଞ୍ଚଜନାଙ୍କୁ ବଧ କରିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅସ୍ଥିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶଂଖ ନେଇଲେ। ଏହି ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖର ଧ୍ୱନିରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି କ୍ଷୀଣ ହୁଏ, ଦେବମାନଙ୍କ ତେଜ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ ଓ ଅଧର୍ମ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ତାପରେ ହରି, ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କରି, ବଳଦେବ ସହିତ ଯମପୁରୀକୁ ଗଲେ। ସେଉଁଠି ଯମ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଜୟ କରି, ସାଣ୍ଡୀପନିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ପୁନଃ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ଦେହରେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ଶାସନାଧୀନ ମଥୁରାକୁ ପୁନଃ ଫେରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କମ୍ସ, ଯିଏ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁଅ, ଅସ୍ତି ଓ ପ୍ରାପ୍ତିଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ହରି ତାଙ୍କର ପତି ହନ୍ତା ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ମଗଧର ରାଜା ଜରାସନ୍ଧ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରମାନେ ସହିତ ଯଦୁମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବା ପାଇଁ କ୍ରୋଧରେ ମଥୁରାକୁ ଆସିଲେ। ସେଉଁଠି ଚବିଶି ତିନି ଦଳ ସେନା ସହିତ ମଥୁରାକୁ ଅଘାତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ଅତି କମ୍ ସଂଖ୍ୟକ ସାଥୀ ସହ ବାହାରି ମହାସେନା ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ତାପରେ, ଦୁଇ ଭାଇ ପ୍ରାଚୀନ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଅକ୍ଷୟ ତୀରଧାନ, ହରିଙ୍କ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ୍, କୌମୋଦକୀ ଗଦା ଆକାଶରୁ ଅବତରିଲା। ବଳରାମଙ୍କ ହଳ ଓ ସୌନନ୍ଦ ମୁଷଳ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ମଗଧରାଜ ଓ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ପରାଜିତ କରି, ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଯଦିଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଜରାସନ୍ଧ ବଞ୍ଚି ରହିଲେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ପରାଜିତ ମନେ କଲେ ନାହିଁ। ପୁନର୍ବାର ଜରାସନ୍ଧ ତାଙ୍କ ସେନା ସହ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନି ପରାଜିତ ହେଇ ଯାଇଥିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ଅଠର ଯୁଦ୍ଧରେ ମଗଧର ରାଜା ଜରାସନ୍ଧ ଯଦୁବଂଶୀଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଯଦୁମାନେ ପ୍ରତିବାରି ତାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କଲେ। ସେଉଁଠି ଜରାସନ୍ଧ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅଧିକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କେବଳ କିଛି ସେନା ସହ ଏକ ପରେ ଏକ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛୁଆଉଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଯଦୁମାନେ ଯେପରି ଜୟ ପାଇଲେ, ତାହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଓ ମହିମା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା। ଏହା ହେଉଛି ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଲୀଳା, ଯିଏ ମନ ମାତ୍ରରେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ କରନ୍ତି, ତେବେ ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ଏପରି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ତଥାପି, ମାନବ ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା, ଦୁର୍ବଳଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ, ସମ୍ମିଳନ, ଦାନ, ଭେଦ, ଦଣ୍ଡ ଓ ପ୍ରତ୍ୟାହାର ଆଦି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି। ଏପରି ମାନବ ଚର୍ୟା ଅନୁସରଣ କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଲୀଳା ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଘଟିଥାଏ। ଏପରି ଘଟଣା ପରେ, ଏକ ସମୟରେ ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ନାମକ ଜ୍ଞାନୀ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରଭୁ ହରି ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତା ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯାଅ, ମୋର କୃପାରେ ଅବିରୋଧ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ଉପଭୋଗ କର। ଏଠାରେ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ମୋର କୃପାରେ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ସହ ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେବ, ଏବଂ ପରେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିବ।" ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ଅବ୍ୟୟ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଗୁହା ମୁଖରୁ ବାହାରିଲେ ଓ ଅଳ୍ପାହାର କରୁଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ଦେଖିଲେ। ସେଉଁଠି କଳିଯୁଗ ଆସିଯାଇଛି ବୋଲି ବୁଝି, ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ନର ଓ ନାରାୟଣ ବସନ୍ତି।