କଂସଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ, ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ନିର୍ବଳ ଓ ହତବ୍ୟଥା ହୋଇଥିଲେ । ଏହି ଅପରାଧଗୁଡିକୁ ମାନ୍ୟ କରିବାକୁ ଦୟା କରିବା ପାଇଁ, ତାଙ୍କର ଅନୁରୋଧ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଲେ । ଏପରେ, ସମ୍ମାନ ଓ ନମ୍ରତା ସହିତ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଯଦୁବଂଶୀ ବୃଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନୁକ୍ରମେ ସମ୍ମାନ କରିଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ ମଥୁରାର ନାଗରିକମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ । ଏହି ସମୟରେ, କଂସଙ୍କ ଜଣା ଜଣା ପତ୍ନୀମାନେ ତାଙ୍କ ହତ ଶ୍ବାମୀଙ୍କୁ ଘେରି ରୋଇବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ମାନେ, ଶୋକ ଓ ବିୟୋଗରେ ଅତିବ୍ୟଥା, ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ । ହରି, ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ଅଶ୍ରୁ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ପ୍ରକାରରେ ଶାନ୍ତି ଦେଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ବ ନାତିଁ ହରାଇ ଏହି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିଲେ । ତାପରେ, ମଧୁସୂଦନ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ବନ୍ଧନ ମୁକ୍ତ କରି ତାଙ୍କ ସ୍ୱୟଂ ରାଜ୍ୟରେ ରାଜା ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ କରିଦେଲେ । ଉଗ୍ରସେନ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଦୁବଂଶରେ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷିକ୍ତ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟ ହତମାନେ ଆଗରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ । ଏହି କୃତୟୁଗ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ହରି ରାଜାସନେ ବସି, କହିଲେ: “ହେ ଭଗବନ୍, କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି କି? ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ।” ଏହି ବଂଶ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ଯୟାତିଙ୍କ ଶାପରେ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛି; ମୁଁ ଦାସ ଭାବରେ ରହିଛି, ଦେବମାନେ ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତୁ—ଏଠି କିଛି ସଂକୋଚର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଏପରେ, କୃଷ୍ଣ ବାୟୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଲେ; ବାୟୁ ତୁରନ୍ତ ଆସିଲେ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କର, ହେ ଦୂତ।” “ଯାଅ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଅ: ‘ଅତି ଅଭିମାନ ପ୍ରୟାପ୍ତ, ହେ ବସବ! ସୁଧର୍ମା ସଭା ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ଦିଅ।’” କୃଷ୍ଣ କହିଲେ: “ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ମଣି, ସୁଧର୍ମା ନାମକ ସଭା, ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ଯଦୁମାନେ ଏଥିରେ ବସନ୍ତୁ।” ବାୟୁ ଏହି ଆଜ୍ଞା ନେଇ ଶଚୀପତିଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ; ପୁରନ୍ଦରା ବାୟୁଙ୍କୁ ସୁଧର୍ମା ସଭା ଦେଲେ । ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ, ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ବାୟୁ ଆଣିଥିବା ସୁଧର୍ମା ସଭାରେ ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଲେ । ଏହି ଦୁଇ ମହାନ ଯଦୁ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ବିବେକର ଅଧିକାରୀ, ଶିଷ୍ୟ ଓ ଗୁରୁ ପରମ୍ପରାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ ପ୍ରକାଶ କରିଲେ । ତାପରେ, ବଳଦେବ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ କାଶୀର ଅବନ୍ତି ନଗରରେ ରହୁଥିବା ସନ୍ଦୀପନିଙ୍କଠାରେ ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା ଶିଖିବାକୁ ଗଲେ । ଦୁଇଜଣ ଶିଷ୍ୟ ଭାବେ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି ଓ ଶିଷ୍ୟଧର୍ମ ପାଳନ କରି ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ ଦେଖାଇଲେ । ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଏବଂ ତାହାର ସାର ସଠିଏ ଦିନ ଓ ରାତିରେ ଶିଖିଲେ; ଏହା ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱିଜମାନେ ଅଦ୍ଭୁତ ମନେ କରିଲେ । ସନ୍ଦୀପନି ତାଙ୍କର ଅମାନବୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ବିଚାର କଲେ । ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖି ନେବା ପରେ, ଦୁଇ ଶିଷ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଆପଣ ଚାହିଁଥିବା ଶିଷ୍ୟଦକ୍ଷିଣା ଚୟନ କରନ୍ତୁ।” ସନ୍ଦୀପନି ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ପ୍ରଭାସାରେ ଲବଣ ସାଗରରେ ମୃତ ନିଜ ପୁଅକୁ ଫେରାଇ ଦେବା ଅନୁରୋଧ କଲେ । ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଲାଭ କରି, ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ନାୟକ ମହାସାଗରକୁ ଗଲେ, ମୂଲ୍ୟବାନ ଉପହାର ଦେଇ କହିଲେ: “ସନ୍ଦୀପନିଙ୍କ ପୁଅକୁ ମୁଁ ହତ କରି ନାହିଁ।” ସାଗର କହିଲେ: “ପଞ୍ଚଜନ ନାମକ ଦାନବ, ଶଙ୍ଖ ଆକାରରେ, ଜଳରେ ପୁଅକୁ ଧରିଛି; ହେ ଦାନବନିଶ୍ଚାର, ସେ ଏଠି ଅଛି।” ଏହି ଜାଣି, କୃଷ୍ଣ ଜଳରେ ବସି ପଞ୍ଚଜନକୁ ବଧ କରି, ତାଙ୍କ ହାଡ଼ରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶଙ୍ଖ ନେଲେ । ଏହି ଶଙ୍ଖର ଧ୍ୱନିରେ ଦାନବମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ, ଦେବମାନେ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ଅଧର୍ମ ନଶ୍ଟ ହେଲା । ହରି, ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଙ୍ଖ ଭରି, ବଳଦେବ ସହିତ ଯମନଗରକୁ ଗଲେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯମ, ବିବସ୍ବତଙ୍କ ପୁଅ, ତାଙ୍କୁ ବିଜୟ କଲେ । କୃଷ୍ଣ, ଶକ୍ତିରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଏହି ପୁଅକୁ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ଶରୀରରେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ । ଏପରେ, ରାମ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ଉଗ୍ରସେନ ଶାସିଥିବା ମଥୁରାକୁ ପୁନଃ ଫେରିଲେ । ମୈତ୍ରେୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଂସ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁଅ, ଅସ୍ତି ଓ ପ୍ରାପ୍ତିଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରିଥିଲେ; ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପତି ହରି ହତ କରିଥିଲେ । ତାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଗଧର ରାଜା ଜରାସନ୍ଧ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ்ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ସହିତ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଆସିଲେ । ମଥୁରାକୁ ପହଞ୍ଚି, ମଗଧ ନାଥ ତାହାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ତାଙ୍କ ସେନାର ଏକୋଣେଶ ଦଳ ସହିତ । ରାମ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଅତି କମ୍ ସେନା ସହିତ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାପତିମାନେ ସହିତ ସମରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ବଳ ଓ କୃଷ୍ଣ ପୁରାତନ ଅସ୍ତ୍ର ଲାଭ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ । ତୁରନ୍ତ, ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀର, ହରିଙ୍କ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁ, କୌମୋଦକୀ ଗଦା ଆକାଶରୁ ଅବତରିଲା । ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ହଳ ଓ ସୌନନ୍ଦ ମୁସଳ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ମନରେ ଆଶା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆକାଶରୁ ଆସିଲେ । ମଗଧର ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇ, ଦୁଇ ନାୟକ ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଯଦିଓ ଜରାସନ୍ଧ ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ରର, ସେ ଅଜୟ ରହିଲେ; କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରାଯାଇଛି ବୋଲି ମନେ କଲେ ନାହିଁ । ଏହି ପରେ ଜରାସନ୍ଧ ପୁନଃ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଆସିଲେ; କିନ୍ତୁ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ପରାଜିତ ହେଇ ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ । ଏପରି ଭାବରେ, ମଗଧର ରାଜା ଏଠି ଅଠାର ଯୁଦ୍ଧରେ, ଅତି ଅଭିମାନୀ ହୋଇ, ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ । ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଜରାସନ୍ଧ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରି, କିଛି ସେନା ସହିତ ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ । ହେ ବଳ, ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଯେତେବାର ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ଜୟ କରିଲେ, ସେ ସବୁ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଓ ମହିମା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା ।