ଦେବକୀ ଏବଂ ବସୁଦେବ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଏହିପରି କହିଲେ—"ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କର୍ତ୍ତା, ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ନଥିବା, ତଥାପି କେଉଁ ଭାଷା ଆପଣଙ୍କୁ ମାନବ ପୁତ୍ର ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରିପାରିବ? ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଯାହାଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେହି ଆପଣଙ୍କୁ ଆମ ପାଖରୁ ଜନ୍ମ ନେବାର କୌଣସି ତର୍କ ନାହିଁ, ଏହା କେବଳ ଆପଣଙ୍କ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ। ଯେଉଁଠାରେ ଚଳାଞ୍ଚଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ନିହିତ, ସେଇ କୋସ୍ମିକ ଗର୍ଭରେ ଥିବା ଆପଣ କିପରି ଆମ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇପାରିବେ?" "ଏହିପରି ଦେଖି, ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଆପଣ ଯେଉଁଠାରୁ ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଗଛପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଆପଣ ମୋର ପୁତ୍ର ନୁହଁନ୍ତି, ଏହା କେବଳ ଆପଣଙ୍କ ଅଂଶିକ ଅବତାର ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୋର ଦୃଷ୍ଟି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲା, ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ଭାବି ମୁଁ କଂସଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିଲି। ଏହି ଭୟ ଏବେ ଶେଷ, ଆମ ପରିବାର ଆପଣଙ୍କୁ ଗୋକୁଳକୁ ନେଇଗଲେ, ଆପଣ ବଡ଼ ହେଲେ, ଏବଂ ମୋର 'ମୋର' ଭାବ ଅବଶେଷ ରହିଲା ନାହିଁ।" "ରୁଦ୍ର, ମାରୁତ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବଂ ସାଧ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ବିନା କିଛି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଆପଣ ଏହି ଲୋକର ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି; ଏବେ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲୁ, ଭ୍ରମ ଦୂର ହେଲା।" ଏପରି ଭାବେ ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କର୍ମ ଦେଖି ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଯଦୁବଂଶର ଭ୍ରମ ପାଇଁ ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କର ବୈଷ୍ଣବୀ ମାୟା ପୁନର୍ବାର ବ୍ୟାପ୍ତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ମାତା! ପିତା! ବହୁଦିନ ଧରି ଆମେ ଆଶା କରୁଥିଲୁ, ଏବେ କଂସଙ୍କ ଭୟ ଶେଷ ହୋଇ, ଆମେ ଆପଣମାନେ ଓ ସଙ୍କର୍ଷଣଙ୍କୁ ଦେଖି ପାଇଲୁ।" "ଯେଉଁମାନେ ମାତା ପିତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ନକରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସେଇ ଅଂଶ ଜୀବନ ଅନ୍ୟାୟରେ ବ୍ୟୟ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଗୁରୁ, ଦେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହୁଏ। ତେଣୁ, ପିତା, କଂସଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ବଳରେ ଆମେ ଅସହାୟ ହୋଇଥିଲୁ, ଯେଉଁ ଅପରାଧ ହୋଇଛି, ଏହାକୁ ମାଫ କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରି କହି, କୃଷ୍ଣ ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ତାପରେ ଯଦୁବଂଶର ବୃଦ୍ଧମାନେ ଅନୁସାରେ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏବଂ ନାଗରିକମାନଙ୍କ ଆଦର ଲାଭ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ କଂସଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ମୃତଦେହ ଉପରେ ଦେଖି ଚାରିପାଖରେ ବସି, ବିଷାଦ ଓ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ। ହରି, ନିଜେ ଅଶୃନ୍ନୟନ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ବହୁ ପ୍ରକାର ଉପଦେଶ ଦେଇ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ତାପରେ ମଧୁସୂଦନ କଂସଙ୍କ ପିତା ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ବନ୍ଧନ ମୁକ୍ତ କରି, ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କଲେ। ଉଗ୍ରସେନ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଦୁମଧ୍ୟେ ରାଜା ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପିଣ୍ଡଦାନ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଲେ। କୃତଯୁଗ ଅନୁସାରେ ଏହି କ୍ରିୟା ଶେଷ ହେବା ପରେ, ହରି ସିଂହାସନରେ ବସି କହିଲେ, "ହେ ଭଗବାନ୍, ଯେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ନିର୍ଭୟ କରି ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ।" "ଏହି ଯଦୁବଂଶ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯୟାତିଙ୍କ ଶାପରେ ବଞ୍ଚିତ; ମୁଁ ସେବକ ଭାବେ ରହିଛି, ଦେବମାନେ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ଏହିପରି କହି, କୃଷ୍ଣ ବାୟୁଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଆସିଲେ। କେଶବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ବାୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହ, 'ବସବ, ତୁମର ଅହଂକାର ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ, ତୁମର ସୁଧର୍ମା ସଭା ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ଦିଅ।'" "ଏହି ଅତୁଳ୍ୟ ମଣି ସଦୃଶ ସୁଧର୍ମା ସଭା ରାଜାମାନେ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଯଦୁମାନେ ଏହି ସଭାରେ ବସନ୍ତୁ।" ବାୟୁ ଏହି ଆଦେଶ ନେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ସମସ୍ତ ଘଟଣା କହିଲେ। ପୁରନ୍ଦର (ଇନ୍ଦ୍ର) ସୁଧର୍ମା ସଭା ବାୟୁଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଯଦୁମାନେ ବାୟୁ ଆଣିଥିବା ଏହି ଦିବ୍ୟ ସଭାରେ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ମଣି ଥିଲା, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାରେ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଦୁ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିର ଧାରକ, ଚାରିପାଖରେ ଶିଷ୍ୟ ଓ ଗୁରୁ ପରମ୍ପରା ପ୍ରକାଶ କଲେ। ତାପରେ ବଳରାମ ଓ ଜନାର୍ଦନ ଅବନ୍ତୀ ନଗରର କାଶୀବାସୀ ସାନ୍ଦୀପନିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା ଶିଖିବାକୁ ଗଲେ। ଶିଷ୍ୟ ଭାବେ ଦୁଇଏ ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଶିଷ୍ୟଧର୍ମ ପାଳନ କଲେ। ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଏବଂ ତାହାର ସାରା ଗୁପ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ୬୪ ଦିନ ଓ ରାତିରେ ଶିଖିଲେ; ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା। ସାନ୍ଦୀପନି ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଏହା ମାନବୀୟ ଶକ୍ତି ଉପରେ ବୋଝି, ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଛନ୍ତି ଭାବିଲେ। ଶସ୍ତ୍ର ଶିଖି ଶେଷେ, ଦୁଇଏ କହିଲେ, "ଗୁରୁଦକ୍ଷିଣା ଭାବେ ଆପଣ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।" ଗୁରୁ ସେମାନଙ୍କ ଅଲୌକିକ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଭବ କରି, ପ୍ରଭାସ ନିକଟ ଲବଣ ସମୁଦ୍ରରେ ମୃତ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଫେରାଇ ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ। ତେଣୁ, ଶସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି, ଦୁଇଏ ମହାସାଗର ପାଖକୁ ଯାଇ, ମୂଲ୍ୟବାନ ଉପହାର ଦେଇ, କହିଲେ, "ସାନ୍ଦୀପନିଙ୍କ ପୁଅକୁ ମୁଁ ମାରିନି।" ସମୁଦ୍ର କହିଲେ, "ପଞ୍ଚଜନା ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଶଂଖ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ସେଇ ପୁଅକୁ ନେଇଯାଇଛି।" ଏହି ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦୁଷ୍ଟ ପଞ୍ଚଜନାକୁ ବଧ କଲେ ଓ ତାଙ୍କ ଅସ୍ଥିରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ନେଲେ। ଏହି ଶଂଖ ଶବ୍ଦରେ ଦାନବମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଯାଉଥିଲେ, ଦେବମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଯାଉଥିଲେ, ଅଧର୍ମ ନଶ୍ୱ ହୁଏ। ହରି, ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କରି, ବଳଦେବ ସହିତ ଯମନଗରକୁ ଗଲେ, ଯମଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଜିତିଲେ, ଓ ସେଇ ପୁଅକୁ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ଦେହରେ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେଲେ। ତାପରେ ବଳରାମ ଓ ଜନାର୍ଦନ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦ ଭରିତ ହୋଇ, ପୁନଃ ମଥୁରାକୁ ଫେରିଲେ, ଯେଉଁଠି ଉଗ୍ରସେନ ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମୈତ୍ରେୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଂସ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁଅ, ଅସ୍ତି ଓ ପ୍ରାପ୍ତିଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଥିଲେ; ଦୁଇଏଙ୍କ ପତିବିଧ୍ୱଂସୀ ହୋଇଥିଲେ ହରି।