ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ମହାରାଜ କଂସଙ୍କ ରଙ୍ଗଶାଳାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ର ଚାଲୁଥିବା ସମୟରେ ଚାଣୂର ନାଚୁଥିଲେ, ମୁଷ୍ଟିକ ତାଙ୍କ ହାତ ଦୁଇଟିକୁ ଝଟକା ଦେଇ ଦୃଢ଼ତା ଦେଖାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୁଇ ନାୟକ—ବଳଭଦ୍ର ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଗାଁର ଗୋପାଳ ଭଳି ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ହାଲୁକା ହସି ସହିତ ରଙ୍ଗଶାଳାର ଦ୍ୱାର ଦିଗରେ ଆସିଲେ। ଏପରେ, ମହାଉତର ଉତ୍ସାହରେ କୁବଳୟାପୀଡ଼ ହାତୀ ଦୁଇ ଗୋପାଳ ଝିଅଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗକୁ ଆସିଲା। ରଙ୍ଗଶାଳା ମଧ୍ୟରେ ବିପୁଳ କୋଳାହଳ ହେଲା, ଏବଂ ନିଜ ଭାଇକୁ ଦେଖି ବଳଦେବ କହିଲେ, "ଏହି ହାତୀ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ ଆଗକୁ ଆସିଛି, ଏହାକୁ ନିଶ୍ଚୟ ମାରିବା ଦରକାର।" ଏପରେ ବଳଦେବଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ମାଧବ—ଶତ୍ରୁ ନାଶକ—ସିଂହ ଭଳି ଦହାଡ଼ ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ ନିଜ ହାତରେ ହାତୀର ସୁଣ୍ଡକୁ ଧରି, ଏରାବତ ଭଳି ଶକ୍ତିରେ ଘୁମେଇ ଦେଲେ। ଶିଶୁ ଭଳି ଖେଳ କରୁଥିବା ଭାବରେ, କୃଷ୍ଣ ହାତୀର ଦାନ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଖେଳ କରିଲେ। ଏପରେ, ତାଙ୍କ ଡାହାଣ ହାତରେ ବାମ ଦାନ୍ତକୁ ଖେଚି ନେଇ, ମହାଉତକୁ ମାରିଦେଲେ—ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଶତ ଖଣ୍ଡ ହେଇଗଲା। ସେଇ ସମୟରେ ବଳଭଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଡାହାଣ ଦାନ୍ତକୁ ଖେଚି ନେଇ, ରୂଷ୍ଟ ହୋଇ ପାସରେ ଥିବା ହାତୀ ଚାଳକଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ। ଏପରେ ରୋହିଣୀନନ୍ଦନ ବଳଭଦ୍ର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଲାଫି ଡାହାଣ ପାଦରେ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡକୁ ମାରିଦେଲେ। ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ଖେଳ ଭଳି ଏହି ଘାତରେ, ହାତୀ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲା—ଏକ ପର୍ବତ ଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଘାତରେ ଭାଗିଯିବା ପର୍ବତରେ। କୁବଳୟାପୀଡ଼ ହାତୀକୁ ମାରି, ହାତୀର ରକ୍ତ ଓ ମଦରେ ଲପଟିଥିବା ଦେହରେ, ଦୁଇ ନାୟକ ଦାନ୍ତ ଧରି, ସିଂହ ଭଳି ମାନ୍ୟତା ଓ ଗର୍ବରେ ଚାଲି, ମହାରଙ୍ଗଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଥିରେ ଜନସମୂହ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ—"ଏହି କୃଷ୍ଣ, ଏହି ବଳଭଦ୍ର!" ଲୋକେ କହିଲେ, "ଏହି ସେ ଯିଏ ଭୟଙ୍କର ପୁତନାକୁ ମାରିଥିଲେ, ଗଡ଼ିକୁ ଫେଙ୍ଗିଥିଲେ, ଦୁଇ ଅର୍ଜୁନ ବୃକ୍ଷକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ। ଏହି ସେ ଶିଶୁ ଯିଏ କାଳିୟ ନାଗକୁ ଦମନ କରି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, ଏବଂ ସପ୍ତ ରାତି ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ଉଠାଇଥିଲେ। ଅରିଷ୍ଟ, ଧେନୁକ, କେଶୀ ଭଳି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଏହି ଉଚ୍ଚଆତ୍ମା ସହଜରେ ନିପାତ କରିଥିଲେ—ଦେଖ, ଏହି ଅଚ୍ୟୁତ। ଏଠି ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଇ ବଳଭଦ୍ର ଆଗକୁ ଚାଲିବାରେ, ନାରୀମନ୍ଦିର ଓ ନାରୀମନ୍ଦିରର ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛନ୍ତି।" "ଏହି ସେ ଯିଏ ପୁରାଣ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଦକ୍ଷ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଥିତ, ଯିଏ ଯାଦବ ବଂଶକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ। ନିଶ୍ଚୟ, ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ସ, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବାକୁ ଅବତରିଛନ୍ତି।" ଏପରେ ଲୋକେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିବରଣୀ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଦେବକୀଙ୍କ ନିବେଦିତ ଅନୁଭୂତିରେ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ହସୁଥିଲା। ବସୁଦେବ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ, ତାଙ୍କ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ମାନେ ଯେପରି ଦୂର ହୋଇଗଲା। ରାଜପାଳି ଅନ୍ତଃପୁରର ନାରୀମାନ୍ୟତା ଅପରିମିତ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ନଗର ନାରୀମାନ୍ୟତା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ବନ୍ଦ କରିପାରିନାହାନ୍ତି। ମହିଳାମାନେ କହୁଥିଲେ, "ମିତ୍ରୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖ, ଲାଲ ଆଖି, ହାତୀ ସହ ଯୁଦ୍ଧର ପରିଶ୍ରମରେ ଘମ ତିଆରେ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଶରତ କମଳ ଭଳି, ଜଳରେ ତିଆର, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ—ଏହି ଜନ୍ମରେ ଆମର ଚକ୍ଷୁ ସଫଳ ହେଉ।" "ପ୍ରିୟ, ଦେଖ ଏହି ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନିତ ଶିଶୁର ମହାତ୍ୱ, ତାଙ୍କ ଛାତି ଓ ଦୁଇ ଭୁଜା, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ। ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ଦେହ ଦୁଧ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ କମଳ ତଣ୍ଡ ଭଳି ଧଳା, ନୀଳବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି—ତାଙ୍କୁ ଦେଖ।" "ବଳଭଦ୍ର ମୁଷ୍ଟିକ ଓ ଚାଣୂର ସହ ଖେଳୁଛନ୍ତି—ହରିଙ୍କ ହସ ଦେଖ। ମିତ୍ରୀ, ଦେଖ—ହରି ଚାଣୂର ସହ ପାହାଡ଼ି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସୁଛନ୍ତି; କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ—ଏହି ଦୁଇ ନାୟକଙ୍କୁ ବଡ଼ମାନେ ଅନୁମତି ଦେଇଛନ୍ତି କି?" "ହରିଙ୍କ ନରମ ଦେହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁବାବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦେମନ୍ ଚାଣୂର ବଜ୍ର ଭଳି ଦୃଢ଼ ଦେହ ସହ କିପରି ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ?" "ଏହି ଦୁଇଜଣ ଯୁବା ଭଳି ତୀବ୍ର ଶୋଭା ଦେଉଛନ୍ତି, ଚାଣୂର ଓ ମୁଷ୍ଟିକ ଭଳି ଦେମନ୍ ମଲ୍ଲମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ଼।" "ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ବିଚାରକମାନେ ନିରବ ରହିବା ଏକ ବଡ଼ ଅପରାଧ—ଏକ ଶିଶୁ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।" ଏପରେ ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ—"ଏପରି ନଗର ମଧ୍ୟରେ ଚାଳିଥିବା କଥାରେ, ଭୂମିକୁ ମୁଡ଼ି, ଶ୍ରୀହରି ନିଜ କମର ଶୁଦ୍ଧ କରି, ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଲାଫି ପଡ଼ିଲେ। ବଳଭଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଭୂମିକୁ ଘାତ କରି, ଲାଫି ଚାଲିଲେ—ପ୍ରତି ପଦେ ଭୂମି ଭାଙ୍ଗି ଯିବା ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲା।" ଏହିପରି କୃଷ୍ଣ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ଚାଣୂର ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ମୁଷ୍ଟିକ ମଲ୍ଲ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ହରି ଚାଣୂର ସହ ମୁଷ୍ଟି ଘାତ, ପାହାଡ଼ି ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଧାରଣାରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ତୀବ୍ର, ନିରସ୍ତ୍ର, ଭୟଙ୍କର, ଶକ୍ତି ଓ ଜୀବନ୍ତତା ଦେଖାଉଥିଲା। ଏପରି ଚାଣୂର ଏବଂ ହରିଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବା ସମୟରେ, ଗୋପାଳ ଓ ନଗରବାସୀମାନେ ନିଶ୍ୱାସ ରୋକି ଫଳାଫଳ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।