ଏହି ସମୟରେ, କେଶବ ତାଙ୍କ ପାଦରେ କୁବ୍ଜାକୁ ସିଧା କରିଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀରର ଭଙ୍ଗିମାକୁ ସଠିକ କରି ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର କରିଦେଲେ—ଏପରେ କୁବ୍ଜା ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲେ। ପ୍ରେମର ଭାରରେ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ, କୁବ୍ଜା ହସିବା ଭାବରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର ପୋଶାକ ଧରି କହିଲେ, “ମୋ ଘରକୁ ଆସ।" ଏପରେ, କୁବ୍ଜାଙ୍କ ଏହି ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଶୁଣି, ଶୌରି କୃଷ୍ଣ ରାମଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ହସିଲେ ଏବଂ ଏବେ ଅସ୍ତ ବିକୃତ ନୁହେଁ, ସୁନ୍ଦର କୁବ୍ଜାକୁ କହିଲେ। ହରି ହସି କୁବ୍ଜାକୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବି,” ଏବଂ ରାମଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଜୋରେ ହସି, କୁବ୍ଜାକୁ ଦିଆଯାଇଲେ। ଏହାପରେ, ନୀଳ ଏବଂ ପୀତ ଶୂନ୍ୟା ଶ୍ରୀବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଭକ୍ତିର ଧୂଳିରେ ଲିପ୍ତ ଦୁଇ ଭାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ବଣ ଶାଳାକୁ ଯାଇଲେ। ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତାମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ବଣ ଶାଳାର ମହାଧନୁ ନେଇ। କୃଷ୍ଣ ସତ୍ବରେ ଧନୁକୁ ନେଇ, ତାହାକୁ ତାର କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଶକ୍ତିରେ ଧନୁକୁ ତାର କରିବା ସମୟରେ, ଧନୁ ଭଙ୍ଗିଗଲା; ଏହି ଭଙ୍ଗିର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ମଥୁରାକୁ ମୁହଁରେ ଭରିଦେଲା। ଧନୁ ଭଙ୍ଗିବା ପରେ, ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତାମାନେ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଦୁଇ ଭାଇ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ଦଳକୁ ହତ୍ୟା କରି, ବଣ ଶାଳା ଛାଡି ଚାଲିଗଲେ। ଏପରେ, ଅକୃରାଙ୍କ ଆଗମନ ଏବଂ ମହାଧନୁ ଭଙ୍ଗିବା ଖବର ଶୁଣି, କଂସ ଚାଣୂର ଏବଂ ମୁଷ୍ଟିକାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଗୋପବାଳକମାନେ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଛନ୍ତି; ତମେ ମୁଷ୍ଟିଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେକୁ ମାରିଦିଅ, କାରଣ ସେମାନେ ମୋ ପ୍ରାଣକୁ ହାନି କରିଛନ୍ତି।" "ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବ, ମୁଁ ଖୁସି ହେବି ଏବଂ ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ଯେକୌଣସି ଇଛା ପୂରଣ କରିଦେବି; ନାହିଁ ହେଲେ, ଏହି ଦୁଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।" "ସଠିକ କିମ୍ବା ଅସଠିକ ଉପାୟରେ, ଏହି ଦୁଇ ମୋ ଶତ୍ରୁ, ତୁମେ ମାରିଦିଅ; ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁରେ, ତୁମେ କି ଯଶ, କି ଏକ ସାଧାରଣ ପୁରସ୍କାର ପାଇବ।" ଏପରେ, ଚାଣୂର ଏବଂ ମୁଷ୍ଟିକାଙ୍କୁ ଏହିପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, କଂସ ହାତୀପାଳକୁ ଡାକି ଉଚ୍ଚ ସ୍ବରରେ ଆଦେଶ ଦେଲେ—"ହାତୀକୁ ମୁଷ୍ଟିଯୁଦ୍ଧ ମଣ୍ଡପର ଦ୍ୱାରରେ ଦଣ୍ଡାଇ ରଖ।" "କୁବଳୟାପୀଡ଼କୁ ସେଠାରେ ରଖିବା ଦରକାର, ଏବଂ ଗୋପବାଳକମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ଦ୍ୱାରରେ ଆସିଲେ, ସେମାନେକୁ ମାରିଦିଅ।" ଏହିପରି ଆଦେଶ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଆସନ ଦେଖି, ମୃତ୍ୟୁ ସମୀପରେ ଥିବା କଂସ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏହାପରେ, ସମସ୍ତ ଆସନରେ ନଗରବାସୀ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ରାଜାମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ରାଜାସନରେ ବସିଲେ। ଚାଣୂର ଏବଂ ମୁଷ୍ଟିକାଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କ ଦଳ ଏବଂ ଦର୍ଶକମାନେ ମଣ୍ଡପର ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହେଲେ; କଂସ ଉଚ୍ଚ ମଞ୍ଚରେ ଦଣ୍ଡାଇ ରହିଲେ। ଅନ୍ତ:ପୁର ନାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଞ୍ଚ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବେଶ୍ୟାମାନେ, ନଗର ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ମଞ୍ଚ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହେଲା। ନନ୍ଦ, ଗୋପମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଭିନ୍ନ ମଞ୍ଚରେ ବସିଲେ; ଅକୃରା ଏବଂ ବସୁଦେବ ମଞ୍ଚର ସୀମାରେ ଦଣ୍ଡାଇ ଥିଲେ। ନଗର ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଜଣେ ଥିଲେ, ଦେବକୀଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ, ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁହଁକୁ ଦୃଢ଼ କରି, "ମୁଁ ମୋ ପୁଅକୁ ଦେଖିବି," ବିଚାର କରୁଥିଲେ। ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ବଜୁଥିଲା, ଚାଣୂର ଉଡ଼ିବା ଭାବରେ ଯୁଦ୍ଧ ମଣ୍ଡପରେ ରହିଥିଲେ, ଦର୍ଶକ ଦଳ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ମୁଷ୍ଟିକା ତାଙ୍କର ହାତ ଚପଟି ମାରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୁଇ ମହାବୀର—ବଳଭଦ୍ର ଏବଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ—ସ୍ୱଳ୍ପ ହସି ଦେଖି, ଗୋପବାଳକ ଭାବରେ, ଏଉଁ ଦୁଇ ଶିଶୁ ଆଖଡ଼ା ଦ୍ୱାରରେ ଆସିଲେ। ଏହିପରେ, କୁବଳୟାପୀଡ଼, ମୁଖ୍ୟ ହାତୀପାଳକ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତେଜିତ, ଦୁଇ ଗୋପବାଳକମାନେକୁ ମାରିବାକୁ ତେଜରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ମଣ୍ଡପ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ ହେଲା; ଏ ସମୟରେ, ବଳଦେବ ତାଙ୍କର ଭାଇକୁ ଦେଖି କହିଲେ—“ଏହି ହାତୀ, ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତେଜିତ, ମୃତ୍ୟୁ ଦେବା ଦରକାର।” ଏପରେ, ବଳଦେବଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଇ, କୃଷ୍ଣ, ଶତ୍ରୁନାଶକ, ଦିଅଁ ଦେଇ ଦ୍ୱିନ୍ଦ ଦେଇ, ସିଂହ ଭାବରେ ଗର୍ଜନ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡକୁ ହାତରେ ଧରି, ଏରାବତଙ୍କ ସମାନ ଶକ୍ତିରେ, ତାହାକୁ ଘୁମାଇଲେ। ଶିଶୁ ଖେଳର ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାୟକ କୃଷ୍ଣ ହାତୀର ଦୁଇ ଦାନ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଖେଳ କଲେ। ଏପରେ, ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତରେ ହାତୀର ବାମ ଦାନ୍ତ ଉଖି କରି, ମହାଉତକୁ ମାରିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଏକ ସଂଖ୍ୟା ଖଣ୍ଡରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ବଳଭଦ୍ର ମଧ୍ୟ ହାତୀର ଡାହାଣ ଦାନ୍ତ ଉଖି କରି, କ୍ରୋଧରେ ନିକଟର ହାତୀପାଳକମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ। ଏପରେ, ରୋହିଣୀପୁତ୍ର ବଳଭଦ୍ର ତେଜରେ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡକୁ ଡାହାଣ ପାଦରେ ମାରିଦେଲେ। ଏଭଳି କ୍ରୀଡାରେ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇ, ହାତୀ ବଜ୍ର ଆଘାତ ପାଇଥିବା ପାହାଡ଼ର ପରି ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ହାତୀପାଳକଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, କୁବଳୟାପୀଡ଼କୁ ହତ୍ୟା କରି, ରକ୍ତ ଏବଂ ହାତୀ ରସରେ ଲିପ୍ତ ଶରୀର, ଦୁଇ ଭାଇ ହାତୀର ଦୁଇ ଦାନ୍ତ ନେଇ— ମୃଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇ ସିଂହ ପରି, ହସି ଦେଖି, ବଳଭଦ୍ର ଏବଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ମହା ଆଖଡ଼ାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମଣ୍ଡପରେ ବଡ଼ ଚିତ୍କାର ହେଲା; ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ—"ଏହି କୃଷ୍ଣ, ଏହି ବଳଭଦ୍ର!" "ଏହି ହେଉଛି ସେ, ଯିଏ ଭୟଙ୍କର, ଶିଶୁହତ୍ୟାକାରୀ ପୁତନାକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ; ଯିଏ ଗଡ଼ିକୁ ଚାଲିଦେଇଥିଲେ, ଦୁଇ ଅର୍ଜୁନ ବୃକ୍ଷକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ।" "ଏହି ଛୋଟ ଶିଶୁ କାଳିୟ ସର୍ପକୁ ଦମନ କରି, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଚଡ଼ିଥିଲେ; ଯିଏ ସପ୍ତ ରାତି ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ଉଠାଇ ଧରିଥିଲେ।" "ଅରିଷ୍ଟ, ଧେନୁକା, କେଶୀ—ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ—ସେ ଅତି ସହଜରେ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ; ଦେଖ, ଏହି ଅଚ୍ୟୁତ।" "ଏଉଁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଇ ବଳଭଦ୍ର, ଆଗକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ନାରୀମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଏବଂ ହୃଦୟର ଆନନ୍ଦ।" "ଏହି ଅତିଶୟ ବିଦ୍ୱାନ ପୁରାଣ ଅର୍ଥରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏହି ଗୋପବାଳକ, ଯଦୁବଂଶକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ, ଯେଉଁ ଏବେ ଅବନତ।