ସେଇ ସମୟରେ, ଏକ ମାଳାକାର ଦୁଇଜଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ, ଏକ ହଳଦିଆ ଓ ଅନ୍ୟଜଣ ଗାଢ଼ ନୀଳ ଓଡ଼ଣା ପିନ୍ଧିଥିବା ଦୃଷ୍ଟିକୁ ପଡ଼ିଲେ। ସେ ମନେ କଲେ, “ଏମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଦେବତା, ଏ ଭୂମିକୁ ଅବତରିଛନ୍ତି।” ସେମାନେ ମାଳା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଦଳିଯାଇଥିବା ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ପରି ଖିଲିଯାଇଥିଲା। ମାଳାକାର ଭୂମିକୁ ମୁଣ୍ଡ ଛୁଇଁ, ହାତ ଦ୍ୱାରା ଶରୀରକୁ ସମର୍ଥନ ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ କହିଲେ, “ମୋ ଘରକୁ ଦୟାଳୁ ପ୍ରଭୁମାନେ ଆସିଛନ୍ତି; ଏହା ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟ, ଏହିଠାରେ ମୋର କଳ୍ୟାଣ ହେବ।” ଏପରି ଭାବେ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁରେ ମନରୁ ମାଳା ଦେଲେ—ସୁନ୍ଦର ଓ ଶୁଭ୍ର ମାଳା, ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ପୁଷ୍ପ ମଧ୍ୟ ଦାନ କଲେ। ପୁନି ପୁନି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର, ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ନିର୍ମଳ ପୁଷ୍ପ ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଭକ୍ତି ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଖୁସି ହୋଇ ମାଳାକାରଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ: “ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ମୋରେ ଭକ୍ତି ରଖିବ, ତୁମ ଉପରେ ଶ୍ରୀ ସଦା ରହିବ। ତୁମ ଶକ୍ତି କେବେ କମିବ ନାହିଁ, ଧନ କେବେ ହରାଇବ ନାହିଁ, ଏବଂ ତୁମ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ ବଂଶ କେବେ ନଷ୍ଟ ହେବ ନାହିଁ। ତୁମେ ବହୁ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ମୋର କୃପାରେ ମୋର ସ୍ମୃତିରେ ଲୀନ ହେଇ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବ। ତୁମ ମନ ଧର୍ମରେ ନିଶ୍ଚିତ ରହୁ, ତୁମ ବଂଶଜମାନେ ସଦା ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ ବଂଶରେ କେବେ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଦୋଷ ଆସିବ ନାହିଁ।” ଏପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, କୃଷ୍ଣ ବଳରାମଙ୍କ ସହିତ ମାଳାକାରଙ୍କ ଆଦର ନେଇ ଶେଉଁଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। ତାପରେ, ରାଜପଥରେ କୃଷ୍ଣ କୁବ୍ଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଯୌବନର ଉଜ୍ୱଳତାରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ହାତରେ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ଉଙ୍ଗୁର ନେଇ ଯାଉଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ପଚାରିଲେ: “ଏହି ଚନ୍ଦନ କାହା ପାଇଁ ନେଉଛ? ସତ କହ, ପଦ୍ମନୟନେ।” କୁବ୍ଜା, ହୃଦୟରେ ହରିଙ୍କୁ ଚାହିଁ, ଏବଂ ସେ ଦେଖି ଅତି ଆନନ୍ଦିତ, ମଧୁର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ: “ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଜାଣନ୍ତୁ ନାହିଁ କି? ମୁଁ କଂସଙ୍କ ନିଯୁକ୍ତ, ତିନିମୁହଁ ତ୍ରିବକ୍ରା ଭାବେ ପରିଚିତ, ଚନ୍ଦନ ତିଆରି କରିବାର କାମ ମୋତେ ଦିଆଯାଇଛି। କଂସ ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚନ୍ଦନ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ; ମୁଁ ତାଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ଧନର ସ୍ୱାଧିନ।” ତାପରେ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ: “ଏହି ଚନ୍ଦନ ଗନ୍ଧର ଓ ଉତ୍ତମ; ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଆମ ଦେହ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଚନ୍ଦନ ଦିଅ।” କୁବ୍ଜା ଆଦରସହିତ କହିଲେ, “ନିଅ,” ଏବଂ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଚନ୍ଦନ ଦେଲେ। ଏହିପରେ, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଭକ୍ତିର ଧୂଳିରେ ଲିପ୍ତ ଦେହରେ, ଏକ ଧଳା ଓ ଏକ କଳା, ମେଘ ଦ୍ୱୟ ପରି ଆକାଶରେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାପରେ, ସୌରି ଚିକିତ୍ସା କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ, କୁବ୍ଜାଙ୍କ ଠୋଢ଼କୁ ହାତର ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଧରି ଉପରକୁ ତୁଳିଲେ, ନିର୍ମଳ ଭାବେ ଶରୀରକୁ ସିଧା କରିଦେଲେ। ଏଭଳି, ସେ ସମସ୍ତ ମହିଳା ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଲାଭ କଲେ। ପ୍ରେମର ଭାବରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, କୁବ୍ଜା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚୀର ଧରି କହିଲେ, “ମୋ ଘରକୁ ଚଳ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସୌରି ବଳରାମଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ହସି, କୁବ୍ଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯିଏ ଏବେ ଏକାଠି ନୁହଁନ୍ତି ଓ ଉପେକ୍ଷିତ ନୁହଁନ୍ତି: “ମୁଁ ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବି।” ଏପରି କହି, ବଳରାମଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖି ଆଉ ଏକ ଭାରି ହସି କୁବ୍ଜାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଭକ୍ତିର ଧୂଳିରେ ଲିପ୍ତ ଦେହ, ନୀଳ ଓ ହଳଦିଆ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଳା ପିନ୍ଧି ଧନୁର୍ ମଣ୍ଡପକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପାଳିଦାରମାନେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଧନୁଷ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ପଚାରିବା ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ତୁରନ୍ତ ଧନୁଷ ଧରି ତାହାକୁ ଚାପିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଅତି ଶକ୍ତିରେ ଧନୁଷ ଚାପିବା ସମୟରେ ଧନୁଷ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ଏବଂ ତାହାର ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ସମଗ୍ର ମଥୁରାକୁ ଗଞ୍ଜାଇଲା। ଧନୁଷ ଭଙ୍ଗ ପରେ, ପାଳିଦାରମାନେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ସେମାନଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରି, ଧନୁର୍ ମଣ୍ଡପରୁ ବାହାରି ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅକୃରଙ୍କ ଆଗମନ ଓ ମହାଧନୁଷ ଭଙ୍ଗ ଶୁଣି, କଂସ ଚାଣୂର ଓ ମୁଷ୍ଟିକଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ: “ଏହି ଗୋପବାଳକମାନେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଆସିଛନ୍ତି; ତୁମେ ମୁଁଠ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, କାରଣ ସେମାନେ ମୋ ଜୀବନର ଭୟ।” “ଯଦି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରିପାରିବ, ମୁଁ ଖୁସି ହେବି ଓ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଦେଇବି; ନହେଲେ, ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଯେପରି ହେଉ, ସେମାନେ ମୋ ଶତ୍ରୁ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିନାଶ କର। ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ କିମ୍ବା ବିଶେଷ ପୁରସ୍କାର, କିମ୍ବା ସାଧାରଣ ଲାଭ ପାଇବ।” ଏପରି କହି, କଂସ ଧର୍ମଶାଳାର ହାତୀପାଳକୁ ଡାକି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଆଦେଶ କଲେ: “ଯୁଦ୍ଧ ମଣ୍ଡପର ଦ୍ୱାରରେ ହାତୀକୁ ଦଣ୍ଡାଇ ରଖ, କୁବଲୟାପୀଡ଼କୁ ସେଠାରେ ରଖିବା ଦରକାର, ଏବଂ ଗୋପବାଳକମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାର ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ ସେମାନେକୁ ହତ୍ୟା କର।” ଏପରି ଆଦେଶ ଦେଇ, ରାଜସଭାର ସମସ୍ତ ଆସନ ସଜାଯାଇଥିବା ଦେଖି, କଂସ, ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟରେ ଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଅପେକ୍ଷା କଲେ। ସମସ୍ତ ଆସନରେ ନାଗରିକମାନେ ବସିଲେ, ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ଅନୁଚର ସହିତ ରାଜାସନରେ ବସିଥିଲେ। ମଲ୍ଲମାନେ ଓ ଦର୍ଶକମାନେ ମଝିରେ ବସିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଂସ କରିଥିଲେ; ସେ ନିଜେ ଉଚ୍ଚ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ। ଆନ୍ତଃପୁର ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ମଞ୍ଚ, ପ୍ରମୁଖ ବେଶ୍ୟାମାନେ ଓ ନଗର ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ମଞ୍ଚ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ନନ୍ଦ, ଗୋପମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଲଗା ମଞ୍ଚରେ ବସିଥିଲେ; ଅକୃର ଓ ବସୁଦେବ ମଞ୍ଚର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିଲେ। ସେଇ ନଗର ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ଥିଲେ, ଯିଏ ଦେବକୀଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଏକାଗ୍ର କରି ରଖିଥିଲେ, ମନେ କରୁଥିଲେ, “ମୁଁ ମୋ ପୁଅକୁ ଦେଖିବି।