ଅକୃର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ନେଇ ଯାହା କହିଥିଲେ, ସେପରେ ତିନି ତାଙ୍କ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରି, ସାନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ମଥୁରା ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ମଥୁରାକୁ ଦେଖି, ସେ ଯାଦବ ଅକୃର କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତି ସହିତ ତୁମ୍ଭମାନେକୁ ଏକା ଏଠାକୁ ନେଇଆସିଛି। ଏହିଠିକି, ତୁମେ ମୋ ଘରକୁ ନୁହେଁ, ବସୁଦେବଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବା ଉଚିତ; କାରଣ, କଂସ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ନିଷ୍କାସିତ କରିଛି।” ଏପରି କହି, ଅକୃର ମଥୁରା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ରାଜପଥ ଦେଇ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ଯୁବ ହାତୀମାନେ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ଭାବେ ଚାଲୁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ନର-ନାରୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ। ଏହିଭଳି ଚାଲିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ଜଗମଗାଉଥିବା ମୁହଁ ସହିତ ଏକ ଧୋବୀ ଓ ଏକ ବସ୍ତ୍ରରଙ୍ଗକାରୀକୁ ଦେଖି, ସୁନ୍ଦର ପୋଶାକ ଚାହିଲେ। କଂସଙ୍କ ଧୋବୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅହଂକାରରେ ଭରିଆ, ବଳରାମ ଓ କେଶବଙ୍କୁ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ ଅନେକ ଅପମାନଜନକ କଥା କହିଦେଲା। ତେବେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ହସ୍ତପାଟରେ ତାହାର ମୁଣ୍ଡକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇ ଦେଲେ। ଏପରେ, ଧୋବୀଙ୍କୁ ବଧ କରି, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ପୀତ ଓ ନୀଳବର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଆନନ୍ଦରେ ମାଳାକାରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ମାଳାକାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭାବିଲେ, “ଏହି ଦୁଇଜଣ କିଏ? କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛନ୍ତି?” ସେମାନେ ପୀତ ଓ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଉଥିବା ଦୁଇଜଣକୁ ଦେଖି, ସେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭାବିଲେ, “ଏମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଦେବତା, ଭୂମିରେ ଅବତରିଛନ୍ତି।” ସେମାନେ ଫୁଲ ଚାହିଲେ, ତେବେ ମାଳାକାର ମଣ୍ଡ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ, ହାତ ଦେଇ ସମର୍ପିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଦୟାଳୁ ପ୍ରଭୁମାନେ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋ ଉନ୍ନତି ହେବ।” ଏହିପରି କହି, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ଓ ଶୁଭ୍ର ଫୁଲ ଦେଲେ। ପୁନିପୁନି ନମ୍ର ହୋଇ, ମାଳାକାର ତାଙ୍କୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଗନ୍ଧରୁ ଭରିଥିବା ଫୁଲ ଦେଇଲେ। କୃଷ୍ଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ମାଳାକାରଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ—“ଭାଗ୍ୟ ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ ହେଉଅଛ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ଭକ୍ତି ରହିବ, ତୁମ ପାଖରୁ ଶ୍ରୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ। ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ଧନ କ୍ଷୟ ହେବ ନାହିଁ, ଏବଂ ତୁମ ଜୀବନରେ ତୁମ ବଂଶ କଦାଚିତ୍ ନଶ୍ଟ ହେବ ନାହିଁ। ତୁମେ ବହୁ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ମୋ ଦୟାରେ ମୋ ସ୍ମୃତି ଲାଭ କରି, ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ। ଧର୍ମରେ ତୁମ ମନ ଲଗି ରହୁ, ତୁମ ଉତ୍ତରପୁରୁଷମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଛି, ତୁମ ବଂଶରେ କୌଣସି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଦୋଷ ଆସିବ ନାହିଁ।” ଏପରି କହି, ବଳରାମ ସହିତ କୃଷ୍ଣ ମାଳାକାରଙ୍କ ଉପାସନା ନେଇ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ, ରାଜପଥରେ କୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ ଏକ ଯୁବତୀ, କୁବ୍ଜା, ଯିଏ ତେଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଭରା ପାତ୍ର ନେଇ ଆସୁଥିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ପଚାରିଲେ—“ଏହି ଚନ୍ଦନ କାହା ପାଇଁ ନେଉଛ? ମୋତେ ସଠିକ୍ କହ, କମଳନୟନେ।” କୁବ୍ଜା, ଯିଏ ହୃଦୟରେ ହରି ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେ ମଧୁର ଭାବେ କହିଲେ—“ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଜାଣନ୍ତୁ ନାହିଁ କି? ମୁଁ କଂସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଚନ୍ଦନ ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ ନିଯୁକ୍ତ, ମୋ ନାମ ତ୍ରିବକ୍ରା। କଂସ ତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚନ୍ଦନ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ; ମୁଁ ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ଧନର ମୁଖ୍ୟ ଭାଗୀ।” ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଏହି ଚନ୍ଦନ ଗନ୍ଧରୁ ଭରିଥିବା ଓ ଉତ୍ତମ; ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦେହ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଚନ୍ଦନ ଦିଅ।” କୁବ୍ଜା ସମ୍ମାନ ସହିତ “ନିଅ” ବୋଲି, ଦୁଇଝଣଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଚନ୍ଦନ ଦେଲେ। ତାପରେ, ଦୁଇ ମହାପୁରୁଷ ଭକ୍ତିର ଧୂଳିରେ ମେଳିଥିବା ଦେହ ସହିତ, ଏକ ଧଳା ଏବଂ ଏକ କଳା ମେଘ ପରି ଦେଖାଉଥିଲେ। ଶୌରି କୃଷ୍ଣ ଚତୁର ଭାବେ କୁବ୍ଜାଙ୍କ ଠୋଠକୁ ଧରି, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗୁଳିର ଛୁଆଁରେ ତାଙ୍କୁ ଉପରକୁ ଉଠେଇ, ତାଙ୍କୁ ସିଧା କରିଦେଲେ। ଏପରେ କୁବ୍ଜା ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦରୀ ହୋଇଗଲେ। ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେମରେ ଭରି, କୁବ୍ଜା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚୀର ଧରି କହିଲେ—“ମୋ ଘରକୁ ଆସ।” ଏପରି କୁହିବାରେ, କୃଷ୍ଣ ବଳରାମଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖି ହସି, କୁବ୍ଜାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୁଁ ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବି।” ଏପରି କହି, ହସିବା ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ କଲେ। ଏହିଭଳି ଦେହରେ ଭକ୍ତିର ଧୂଳି ଲଗାଇ, ନୀଳ ଓ ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦୁଇଝଣ ଶୋଭାମୟ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଧନୁର୍ ଶାଳାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପାଳା ଦେଖିଲେ, ରକ୍ଷକମାନେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଧନୁଷ୍ୟ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ। ଶୀଘ୍ର କୃଷ୍ଣ ଧନୁଷ୍ୟ ଧରି ତାହାକୁ ଧାରିଲେ। ଶକ୍ତି ସହିତ ଧାରିବା ସମୟରେ ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଓ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ହେଲା, ଯାହାରେ ସମଗ୍ର ମଥୁରା ଉପ୍ରେ ତାହାର ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ହେଲା। ଏପରେ, ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିବା ପରେ ରକ୍ଷକମାନେ ଦୁଇଝଣକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ସେମାନଙ୍କୁ ବଧ କରି ଧନୁଷ୍ୟଶାଳାରୁ ବାହାରିଗଲେ। ଏପରେ, ଅକୃର ଆସିଥିବା ଓ ମହାଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି ବୋଲି ଶୁଣି, କଂସ ଚାଣୂର ଓ ମୁଷ୍ଟିକକୁ କହିଲେ, “ଏହି ଗୋପବାଳକମାନେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଆସିଛନ୍ତି; ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ତୁମେ ମୁଁ ଆଜ୍ଞା ଦେଉଛି, ପାହାଡ଼ି ମଞ୍ଚରେ ସେମାନେକୁ ମାରିଦିଅ, କାରଣ ସେମାନେ ମୋ ଜୀବନକୁ ଆପଦରେ ପକାଇଛନ୍ତି।