ଅକ୍ରୂର ଯମୁନା ଜଳରେ ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ରୂପୀ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଏହି ଜଗତ୍ର ଅଜନ୍ମା, ଅବିନାଶୀ, ସତ୍ୟ ଏବଂ ଅସତ୍ୟର ଆତ୍ମା, ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରିତ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେ ବାସୁଦେବ, ସଙ୍କର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଏବଂ ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କୁ ମଧୁର କାନ୍ଥରେ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଅକ୍ରୂର ଯମୁନା ଜଳରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୁଷ୍ପ ଓ ଧୂପ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହରେ ଉପାସନା କଲେ। ସେ ନିଜ ମନକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆକର୍ଷିତ କରି, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ, ଏବଂ ପରେ ଧ୍ୟାନ ଶେଷ କଲେ। ନିଜ କାମ୍ୟ ସାଧନ ହେବାକୁ ବୁଝି, ସେ ଯମୁନା ଜଳରୁ ବାହାରି ଚରିଅଟ୍କୁ ଆସିଲେ। ଅକ୍ରୂର ଦେଖିଲେ ରାମ ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ଚରିଅଟ୍ରେ ପୂର୍ବବତ୍ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ତାଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରିତ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଦେଖି କୃଷ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଅକ୍ରୂର, ତୁମେ ଯମୁନା ଜଳରେ କିଛି ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖିଛ? ତୁମ ଚକ୍ଷୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ବିସ୍ତୃତ।” ତେଣୁ ଅକ୍ରୂର କହିଲେ, “ଅଚ୍ୟୁତ, ଯେଉଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ ଜଳରେ ଦେଖିଲି, ସେଇ ରୂପକୁ ଏଠି ମଧ୍ୟ ଦେଖୁଛି। ତୁମ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତିରେ, ମୁଁ ତୁମେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ହୋଇଛି—ଏହି ବିଶ୍ୱର ତତ୍ତ୍ୱସ୍ୱରୂପ ତୁମେ।” ଏହାପରେ ଅକ୍ରୂର କହିଲେ, “ଏହାର ଅର୍ଥ କ’ଣ? ଚଳ, ମଧୁସୂଦନ, ଆମେ ମଥୁରାକୁ ଯିବା। କଂସଙ୍କୁ ମୁଁ ଭୟ କରେ—ଅନ୍ୟର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ବଞ୍ଚୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ଦୁଃଖଦ।” ଏଭଳି କହି, ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଘୋଡ଼ା ଚଲାଇ ମଥୁରା ନଗରକୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ମଥୁରା ଦେଖି, ଅକ୍ରୂର କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ବହୁ ପ୍ରୟାସରେ ତୁମ୍ମାନେଙ୍କୁ ଏକାକି ରଥରେ ନେଇ ଆସିଛି। ଏବେ ତୁମେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଅ—ମୋ ଘରକୁ ନୁହେଁ, କାରଣ ତୁମ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ନେଇ ସେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠକୁ କଂସ ବାହାର କରିଦେଇଛନ୍ତି।” ଏହିପରି କହି, ଅକ୍ରୂର ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ରାଜପଥରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଏହି ଦୁଇଁ ଶୂରବୀର, ତରୁଣ ହାତୀ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମାନବ ଓ ନାରୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସୁଖ ପାଇଲେ। ଏହି ଦୁଇଁ ମୁଖମଣ୍ଡଳରେ ଅଲୋକିକ ଚମକ ନେଇ, ଖେଳନ୍ତିଆ ଚାଳରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ଏକ ଧୋବୀ ଓ ଏକ ରଙ୍ଗାଇଆକୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ୍ର ଓ ରଙ୍ଗିନ ବସ୍ତ୍ର ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। କଂସଙ୍କ ଧୋବୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅହଂକାରରେ ଭରି, ରାମ ଓ କେଶବଙ୍କୁ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ ତିରସ୍କାର କଲେ। ତେବେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ତଳେଇ ଦେଇ ସେଇ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଦେଲେ। ଏପରେ, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ହଲା ଓ ନୀଳ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ପ୍ରସନ୍ନ ହୃଦୟରେ ମାଳାକାରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ମାଳାକାର, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଏହି ଦୁଇଁ କିଏ? କୋଉଠୁ ଆସିଛନ୍ତି? ସେ ଦେଖିଲେ ଏହି ଦୁଇଁ ହଲା ଓ ନୀଳ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ଏମିତି ଭାବିଲେ—ଏମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଦେବତା, ପୃଥିବୀରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଅନୁରୋଧରେ, ମାଳାକାର ମାଥା ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ, ହାତ ଦେଇ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନମସ୍କାର କରି, କହିଲେ—“ଦୟାଳୁ ପ୍ରଭୁମାନେ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋର ଉନ୍ନତି ହେବ।” ଏହାପରେ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଅନେକ ଶୋଭାବନ୍ତ ମାଳା ଓ ଫୁଲ ଦେଲେ, ପୁନଃପୁନଃ ନତମସ୍ତକ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ମାଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଦେଉଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ମାଳାକାରକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ—“ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ରଖିବ, ତୁମର ଶ୍ରୀ କେବେ ଛାଡ଼ିବେ ନାହିଁ। ତୁମର ଶକ୍ତି କିମ୍ବା ଧନର କ୍ଷୟ ହେବ ନାହିଁ, ଏବଂ ତୁମ ଜୀବନ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ, ତୁମ ବଂଶ ପ୍ରସ୍ତାରିତ ହେବ। ଏହି ଜଗତରେ ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ମୋର କୃପାରେ ମତ୍ସ୍ମୃତି ଲାଭ କରି ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ। ତୁମ ମନ ଧର୍ମରେ ଲଗିଥାଉ, ତୁମ ବଂଶର ସମସ୍ତ ପିଢ଼ି ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛି, ତୁମ ବଂଶରେ କେବେ କୌଣସି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଦୋଷ ଆସିବ ନାହିଁ।” ଏଭଳି କହି, ବଳରାମ ସହ କୃଷ୍ଣ ମାଳାକାରଙ୍କ ଆଦର ପାଇ ତାଠାରୁ ବାହାରିଗଲେ। ପରେ, ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଛନ୍ତି—ରାଜପଥରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ ଯୁବତୀ କୁବ୍ଜା, ତିନି ଭାଗରେ ବାଙ୍କା, ହାତରେ ଉତ୍ତମ ଚନ୍ଦନ ଓ ଉଙ୍ଗୁର ନେଇ ଆସୁଛନ୍ତି। କୃଷ୍ଣ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ପଚାରିଲେ—“ଏହି ଚନ୍ଦନ କାହାପାଇଁ ନେଉଛ? ରାଜନୟନୀ, ସତ କହ।” କୁବ୍ଜା, ହୃଦୟରେ ହରିପ୍ରେମରେ ଭରି, ମଧୁର ସ୍ୱରେ କହିଲେ—“ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଜାଣନାହଁ? ମୁଁ କଂସଙ୍କ ନିଯୁକ୍ତ, ତିନି ଭାଗରେ ବାଙ୍କା ହୋଇ ଚନ୍ଦନ ତିଆରି କରେ। କଂସଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଚନ୍ଦନ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହିଁ ନାହିଁ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ପ୍ରିୟା ଓ ଧନର ଅଧିକାରୀ।” ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ—“ଏହି ଚନ୍ଦନ ସୁଗନ୍ଧିତ ଏବଂ ଉତ୍ତମ, ରୂପବତୀ, ଆମ ଦୁଇଁ ଦେହ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଚନ୍ଦନ ଦିଅ।” କୁବ୍ଜା ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ କହିଲେ—“ନିଅ,” ଏବଂ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଚନ୍ଦନ ଦେଲେ। ତା’ପରେ, ଏହି ଦୁଇଁ ସ୍ଥାନ୍ଧ୍ୟ ଅତି ପ୍ରଭାଶାଳୀ ଦେହରେ, ଧୂଳିରେ ଲପେଟା ହୋଇ, ଏକ ଧଳା ଏବଂ ଏକ କଳା ମେଘ ପରି ଆକାଶରେ ଚମକୁଥିଲେ। ପରେ, ଶୌରି କୃଷ୍ଣ ଚିକିତ୍ସା କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇ, କୁବ୍ଜାଙ୍କ ଠୋଡ଼କୁ ଧରି, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ମୃଦୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇଲେ। ଏଭଳି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ମଥୁରା ପ୍ରବେଶ, ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଏବଂ ଭକ୍ତିର ମହିମା ଉଜାଗର ହେଲା।