ଅକ୍ରୂର ଦ୍ୱିତୀୟଥର ପାଇଁ ଯମୁନା ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ମହାନାଗମାନେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଅକ୍ରୂର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ବୁଝିପାରିଲେ ଏବଂ ସେ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି, ଅଚ୍ୟୁତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ପରମ ପବିତ୍ର ସତ୍ତା, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ମହିମା, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଅନେକ ରୂପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଅବିନାଶୀ ସ୍ୱରୂପ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ହେ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଆପଣ ସତ୍ତ୍ୱ ରୂପୀ, ନିଜେ ହବି ହେଇଥିବା, ପ୍ରକୃତିର ଉପରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଅପରିମିତ ଲୋକନାଥ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା, ପ୍ରକୃତିର ଆତ୍ମା, ସେଇ ଆତ୍ମା ଓ ପରମାତ୍ମା ଆପଣ, ପଞ୍ଚଭୂତ ରୂପେ ଏକମାତ୍ର ଅଛନ୍ତି।" "ଦୟା କରନ୍ତୁ, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ନଶ୍ୱର ଓ ଅନଶ୍ୱର ଦୁଇଟିର ନାଥ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପରେ ଯେଉଁଠି ଆପଣଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ। ଆପଣଙ୍କ ରୂପ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ନାମ ବର୍ଣ୍ଣନାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ—ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଯେଉଁଠି ନାମ, ଜାତି, ପ୍ରଭୃତି ଧାରଣା ନାହିଁ, ସେଠି ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଅବିନାଶୀ, ନିର୍ମଳ ବ୍ରହ୍ମ ଅଛି—ସେଇ ଅଜନ୍ମା ଆପଣ।" "ବସ୍ତୁଗତ ଜ୍ଞାନ ମାନସିକ ଧାରଣା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ତେଣୁ କୃଷ୍ଣ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଅନନ୍ତ, ବିଷ୍ଣୁ ଭଳି ନାମରେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଆପଣଙ୍କ ଧାରଣାରେ ବିକାଶିତ, ଏକାମ୍ର ସ୍ୱରୂପ ଆପଣ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆପଣଙ୍କୁ ନିଜେ ଅଟୁଟ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଧାରଣ କରିଛି, କୌଣସି ଦ୍ୱିତୀୟ ନାହିଁ। ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଆର୍ୟମାନ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳର ନାଥ, ଧନର ନାଥ, ସମାପ୍ତିକାରୀ—ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ବିଭାଜିତ କରି, ଆପଣ ଏକାମ୍ର ଭାବେ ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।" "ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଆପଣ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଆପଣଙ୍କ ଗୁଣରେ ବ୍ୟାପିତ। ସେଇ ପରମ ଅବିନାଶୀ ରୂପକୁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବୋଲି କୁହାଯାଏ—ସେଇ ଜ୍ଞାନର ଆତ୍ମା, ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଉଭୟ।" "ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ, ସଙ୍କର୍ଷଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ, ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।" ଏଭଳି ଭାବେ ଅକ୍ରୂର ଜଳରେ ବସି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ମନୋହର ପୁଷ୍ପ ଓ ଧୂପ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଜଡବସ୍ତୁରୁ ମନ ହଟାଇ, ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ଥିତିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନରତ ରହିଲେ, ପରେ ଧ୍ୟାନରୁ ବାହାରିଲେ। ନିଜ କାମ ସଫଳ ହେଲା ବୋଲି ଭାବି, ଅକ୍ରୂର ଯମୁନାରୁ ବାହାରି ଗଡ଼ିରେ ଆସିଲେ। ସେଠି ସେ ଦେଖିଲେ, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ପୂର୍ବବତ୍ ଗଡ଼ିରେ ଦଢ଼ାଇଛନ୍ତି। ଅକ୍ରୂରଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରା ଚକ୍ଷୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ଯମୁନାରେ କିଛି ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖିଛ, ତାହା ପାଇଁ ତୁମ ଚକ୍ଷୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ତାଲିମାନ।" ଅକ୍ରୂର କହିଲେ, "ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଯେଉଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ ଜଳରେ ଦେଖିଲି, ଏଠି ମଧ୍ୟ ସେଇ ରୂପ ଦେଖୁଛି। ଆପଣଙ୍କ ପରମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସହ ଏକତା ଅନୁଭବ କରିଛି, ଯେଉଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସାର।" "ତେବେ ଏହାର ଆଉ କଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ? ଆମେ ଏବେ ମଥୁରାକୁ ଚଳିଯିବା, ହେ ମଧୁସୂଦନ। କଂସଙ୍କୁ ମୁଁ ଭୟ କରେ—ପର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦେଖି ଦୟା ଲାଗେ।" ଏଭଳି କହି, ଅକ୍ରୂର ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଚଲାଇ ମଥୁରା ନଗର ପହଞ୍ଚିଲେ, ସଂଧ୍ୟା ସମୟରେ। ମଥୁରା ଦେଖି, ସେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ଏକାକି ଗଡ଼ିରେ ଏଠାକୁ ଆଣିଛି। ଏବେ ଆପଣମାନେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବା ଉଚିତ, ମୋର ଘରକୁ ନୁହେଁ, କାରଣ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେଇ ବୃଦ୍ଧ କଂସ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ବାସିତ।" ଏହିପରି କହି, ଅକ୍ରୂର ମଥୁରା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ରାଜପଥରେ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦୁଇ ତରୁଣ ହସ୍ତୀ ସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରଙ୍କୁ ନରୀ-ପୁରୁଷମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାକି ତାକି ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ଖେଳିଖେଳି ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ। ଚାଲିବା କ୍ରମରେ, ଦୁଇ ଜଣ ଦୀପ୍ତିମାନ ମୁହଁରେ ଏକ ଧୋବି ଓ ଏକ ରଙ୍ଗରେଜ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। କଂସଙ୍କ ଧୋବି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଭିମାନରେ ତୀବ୍ର ଶବ୍ଦରେ ଦୁଃଖଦାୟକ କଥା କହିଲା। ତେବେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ହାତର ଚପେଟରେ ମାରି ମାଟିରେ ପତିତ କଲେ। ଏହା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ପୀତାମ୍ବର ଓ ନୀଳବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଆନନ୍ଦରେ ମାଲାକାରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ମାଲାକାର, ଚକ୍ଷୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ତାଲିମାନ ହୋଇ, ଚିନ୍ତା କଲେ—'ଏହି ଦୁଇଜଣ କିଏ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛନ୍ତି?' ସେ ଦେଖିଲେ, ଏହି ଦୁଇଜଣ ପୀତ ଓ ନୀଳବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ, ଏଠାରେ ଦେବତା ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଜଣ କମଳ ମୁହଁରେ ମାଲା ଚାହିଲେ, ମାଲାକାର ମାଥା ମାଟିକୁ ଛୁଇଁ ହାତ ଦ୍ୱାରା ନମସ୍କାର କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଦୟାଳୁ ପ୍ରଭୁମାନେ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋର ମଙ୍ଗଳ ହେବ।" ଏହିପରି କହି, ମାଲାକାର ଆନନ୍ଦରେ ସାରା ମୁହଁରେ ମାଲା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ପୁଷ୍ପ ଦେଲେ। ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରି, ମାଲାକାର ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେଙ୍କୁ ଗନ୍ଧମାଦନ ଓ ନିର୍ମଳ ପୁଷ୍ପ ଦେଲେ। ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣ ମାଲାକାରଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ—"ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ରଖିବ, ତୁମ ଭାଗ୍ୟ କେବେ ଛାଡ଼ିବ ନାହିଁ। ତୁମେ କେବେ ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ହରାଇବ ନାହାଁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଶ ଚାଲିବ, ତୁମର ଶାଖା କେବେ ନାଶ ହେବ ନାହିଁ। ବହୁ ଭୋଗ ଭୋଗି, ଶେଷରେ ମୋର କୃପାରେ ମୋର ସ୍ମୃତି ପାଇବ ଓ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।" "ଧର୍ମରେ ମନ ରଖ, ତୁମର ସନ୍ତାନମାନେ ସଦା ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛି, ତୁମ ବଞ୍ଶରେ କେବେ କୌଣସି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଦୋଷ ଆସିବ ନାହିଁ।" ଏଭଳି କୃଷ୍ଣ ମାଲାକାରଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି, ସେଠାରୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।