ଏହି ଉତ୍କଳ ଶୃତିରେ, ଏକ ଦିନ ନାରଦ ଋଷି ମেঘମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚି ଦଉଡ଼ି ଦେଖିଲେ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା କେଶୀ ନିହତ ହେଉଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା। ନାରଦ ଭାବିଲେ, “ବହୁତ ଭଲ, ବହୁତ ଭଲ, ଜଗତର ନାଥ! ତୁମର ଲୀଳା ମାତ୍ରରେ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଏହି କେଶୀ, ଯେଉଁଥିରେ ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖ ପାଇଥିଲେ, ସେ ତୁମେ ନିହତ କରିଛ।" ନାରଦ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବା ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ। ମଧୁ ନିହନ୍ତା, ତୁମେ ଏହି ଅବତାରରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ତାହା ମୋର ମନକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ସନ୍ତୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛ। ଏହି କେଶୀ ଘୋଡାକୁ ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ଏହାକୁ ନିହତ କରିଛ।" ନାରଦ ଆଉ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କେଶୀକୁ ନିହତ କରିଥିବାରୁ, ଜନାର୍ଦନ, ତୁମେ 'କେଶବ' ନାମରେ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ମୁଁ ଏବେ ଯାଉଛି, କାଂସ ପାଖରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେବାବେଳେ ପୁନି ଆସିବି; ଆଗାମୀକାଲି ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବି, କେଶୀ ନିହନ୍ତା।" ନାରଦ ଅନ୍ୟ ଏକ ଭବିଷ୍ୟତ କଥା କହିଲେ, “ଉଗ୍ରସେନପୁତ୍ର କାଂସ ତାଙ୍କ ସଂଗୀମାନେ ସହିତ ନିହତ ହେବାପରେ, ଭୂମିର ଭାର ହେବ ଉଲ୍ଲାସିତ, ତୁମେ ଏହି ଲୋକର ଉଦ୍ଧାରକ ହେବ।" “ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ହେବ, ତୁମେ ତାହାର ନେତୃତ୍ୱ କରିବ; ମୁଁ ତାହା ଦେଖିବାକୁ ଆସିବି।" “ଏବେ ମୁଁ ଯାଉଛି, ଗୋବିନ୍ଦ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି। ସବୁ ତୁମେ ଜାଣିଛ; ଶୁଭ ହେଉ, ମୁଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରୁଛି।" ନାରଦ ଯାଇଯିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ଗୋପମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଗୋକୁଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିର ଏକମାତ୍ର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ହେଇ। ଏହି ସମୟରେ, ଅକୃରା ଏକା ଏକ ତୀବ୍ର ରଥରେ ଗୋକୁଳ, ନନ୍ଦଙ୍କ ଗାଁକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଅକୃରା ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୋ ପରି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଆଉ କିଏ? ମୁଁ ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିବି, ଯିଏ ନିଜ ଅଂଶରେ ଅବତରିଛନ୍ତି।" “ଆଜି ମୋ ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା, ଆଜି ମୋ ରାତି ଶୁଭ ହେଲା; କାରଣ ମୁଁ ମୁହଁ ଦେଖିବି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ, ଯିଏଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି।" “ଆଜି ମୋ ଚକ୍ଷୁ ସାର୍ଥକ, ଆଜି ମୋ ଶବ୍ଦ ସାର୍ଥକ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରେ ମୋ ଆଲୋଚନା ହେବ।" “ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୁହଁ, ଯିଏଙ୍କ ପଦ୍ମ ଚକ୍ଷୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାପ ଦୂର ହେଉଛି, ମୁଁ ତାହା ଦେଖିବି।" “ଯିଏଙ୍କୁ ବେଦ ଓ ବେଦଙ୍ଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ସେ ଶ୍ରୀମୟ ଚେହେରା ମୁଁ ଦେଖିବି।" “ଯିଏ ବଳିଦାନରେ ପୁରୁଷ, ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ଲୋକନାଥ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବି।" “ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି କେଶବଙ୍କୁ ଶତ-ଯଜ୍ଞ କରି ପୂଜିଥିଲେ, ଅମରମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ପାଇଥିଲେ; ମୁଁ ଏହି ଆଦିହୀନ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିବି।" “ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନୀ, ବସୁ, ଆଦିତ୍ୟ, ମାରୁତ ଆଦି ତାଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱ ସ୍ୱରୂପ ଜାଣିନାହାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ହରି ମୋତେ ସ୍ପର୍ଶ କରିବେ।" “ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ କୁ ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ସମସ୍ତକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘିଥିବା; ସେ ମୋ ସହ କଥା ହେବେ।" “ଯିଏ ମାଛ, କୁମିର, ବରା, ଘୋଡା, ସିଂହ ଓ ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରିଛି, ଅଜନ୍ମା; ଆଜି ସେ ମୋ ସହ କଥା ହେବେ।" “ଲୋକନାଥ ଏବେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ମଣିଷ ରୂପ ଧରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଦେହ ନେଇଛନ୍ତି, ତଥାପି ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ।" “ଅନନ୍ତ ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଜଗତ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଅବତରିଛନ୍ତି; ସେ ମୋତେ ‘ଅକୃରା’ ବୋଲି ଡାକିବେ।" “ପିତା, ପୁତ୍ର, ବନ୍ଧୁ, ଭାଇ, ମା, ସ୍ଵଜନ ଆଦିର ମାୟା ଜଗତରେ ଜିତିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ମୁଁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରୁଛି।" “ଯିଏଙ୍କ ଉପରେ ମନ ରଖିଲେ, ଅଗ୍ରାହ୍ୟ ଅଜ୍ଞାନ ପାର ହେଇଯାଏ—ସେ ଅପରିମିତ ଯୋଗୀ, ଜ୍ଞାନର ନିଜ ରୂପ; ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।" “ଯିଏ ବଳିଦାନରେ ପୁରୁଷ, ସାତ୍ୱତମାନେ ଭାବେ ଵାସୁଦେବ, ବେଦାନ୍ତ ଜାଣିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ—ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।" “ଯିଏ ଏହି ଜଗତର ଆଧାର, ସତ୍ ଅସତ୍ ତାଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଛି—ସେ ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ।" “ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ମିଳେ, ସେ ନିତ୍ୟ, ଅଜନ୍ମା ପୁରୁଷ, ହରି—ମୁଁ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ପାଇଁ ଶରଣ ନେଉଛି।" ଏପରି ଭାବନା ଓ ଭକ୍ତିରେ ନମ୍ର ମନ ନେଇ ଅକୃରା ଗୋକୁଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନ ଆରମ୍ଭ କରୁଥିଲା। ସେଠାରେ ଅକୃରା ଦେଖିଲେ କୃଷ୍ଣ ଗାଈ ମଧ୍ୟରେ, ଛୋଟ ଛୋଟ ବଛାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତାଙ୍କ ରଙ୍ଗ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ନୀଳ ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଅସ୍ପଷ୍ଟ, ଚେଷ୍ଟ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ, ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ତଳକୁ ଝାଡ଼ିଛି, ପ୍ରସ୍ତୁତ ଚେଷ୍ଟ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଫାଟି ଆସିଛି। ତାଙ୍କ ପଦ୍ମମୁଖରେ ମନୋହର ହାସ୍ୟ, ତାଙ୍କ ପାଦ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଲାଲ ନଖ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ। ତାଙ୍କ ଶରୀର ପୀତବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ, ଜଙ୍ଗଲ ଫୁଲରେ ଭୂଷିତ, ହାତରେ ନୀଳ ଲତା, ଏକ ଶ୍ୱେତ ପଦ୍ମ ଭୂଷଣ ଭାବେ। ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ହଁସ, ଚମ୍ପା ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଶ୍ୱେତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ନୀଳ ଦୁପଟ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ; ସେଠାରେ ବଳଭଦ୍ର, ଯଦୁମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦେଖିଲେ। ଉଚ୍ଚ ବାହୁ ଏବଂ ମନୋହର ପଦ୍ମମୁଖ, ମେଘମାନଙ୍କ ମାଳାରେ ଘିରିଥିଲେ, ପରି ଅନ୍ୟ ଏକ କୈଲାସ ପର୍ବତ। ଏହି ଦୁଇ ଭାଇକୁ ଦେଖି ଅକୃରାଙ୍କ ହୃଦୟ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ପଦ୍ମ ପରି ଉଦୟ ହେଲା; ସରା ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ଅତି ଭାବାପ୍ଲୁତ ହେଲେ। ଅକୃରା ଭାବିଲେ, “ଏହି ତାଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ୟୋତି, ଏହି ଉତ୍ତମ ତଥ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଅଂଶ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ।" “ଏହି ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସାର୍ଥକ ହେଲା; ମୋ ଶରୀର ମଧ୍ୟ ଶ୍ରୀମୟଙ୍କ କୃପାରେ ତାଙ୍କ ଅଂଗ ସ୍ପର୍ଶର ଫଳ ପାଉ।" “ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ, ଅନନ୍ତ ରୂପ ମୋ ପିଠରେ ତାଙ୍କ ପଦ୍ମହସ୍ତ ସ୍ପର୍ଶ କରିବେ କି? ଯାହାର ମାନ୍ୟ ସ୍ପର୍ଶରେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୋଇ ଅକ୍ଷୟ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ।