ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ—ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି କଂସ ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ଡାକି ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶୂରବୀର ଯଦୁବଂଶୀ ଅକୃରୁରଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମେ ମୋ ଆଦେଶ ଅନୁସରଣ କର। ରଥାରୁଢ଼ ହୋଇ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଯାଅ। ସେଠାରେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଏବେ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ଏହି ଦୁଇଜଣ ମୋ ସଂହାର କରିବା ପାଇଁ ନିୟତ। ମୋ ମହାଧନୁର୍ୟ୍ୟ ଉତ୍ସବ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତାରିଖରେ ହେବ; ସେଠାକୁ ତୁମେ ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଆଣି Wrestling କରାଅ। ମୋ ଦୁଇ କୁଶଳୀ ପହଳାନି, ଚାଣୂର ଓ ମୁଷ୍ଟିକ, ସେମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ, ଏହା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦେଖିବ। ମୋର ପ୍ରଧାନ ହସ୍ତି କୁବଲୟାପୀଡ଼, ଯେଉଁଥିରେ ମହାଉତ ଚଢ଼ିଛି, ସେହି ଦୁଇ ବସୁଦେବପୁତ୍ରଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଏଯାଉଁ ସମୟରେ ଶିଶୁ, ହତ୍ୟା କରିଦେବ। ଏହା ପରେ ବସୁଦେବ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ନନ୍ଦଗୋପଙ୍କୁ ମୁଁ ମାରିଦେବି, ତାପରେ ତାଙ୍କର ପିତା, ଅତ୍ୟନ୍ତ କୁଟିଲ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସଂହାର କରିଦେବି। ପରେ ମୁଁ ସେସବୁ ଗୋପମାନଙ୍କ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଓ ଗାଁଠୁ ଛିନି ନେବି, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁତା ରଖନ୍ତି। ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଯଦୁମାନେ ମୋ ଶତ୍ରୁ, ଏହିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଏକ କରି ନାଶ କରିବି। ତାପରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଯଦୁବଂଶକୁ ନିର୍ମଳ କରି ଶାସନ କରିବି; ଏହିପାଇଁ, ଏ ଶୂରବୀର, ମୋ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଚାଲିଯାଅ। ଯେପରି ମହିଷ ପାଇଁ ଘୃତ ଓ ଦଧି ଆଣାଯାଏ, ସେପରି ତୁମେ ତୁମ ଲୋକମାନେକୁ ଶୀଘ୍ର ଗୋପମାନେକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଅ।" ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ—ଏପରି ଆଦେଶ ପାଇ ଅକୃରୁର, ମହାଭାଗବତ ଓ ଦ୍ୱିଜ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ କାରଣ ସେ ପରେଦିନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇବେ। ରାଜାଙ୍କୁ "ଯଥାସ୍ତୁ" କହି ସେ ତାଙ୍କର ଶୋଭାମୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ମଧୁପ୍ରିୟ ମଥୁରା ନଗର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କଂସଙ୍କ ଦୂତ ଭାବେ ପ୍ରବଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କେଶୀ, ଯେଉଁଥି ଦାନବ ଘୋଡ଼ା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ କାମନା କରିବାକୁ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା। ସେ ତାଙ୍କର ଖୁରରେ ଭୂମିକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରି, ପୁଛର ଚାଳରେ ମେଘମାନେକୁ ଉଡ଼ାଇ, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥରେ ଅତି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଗୋପମାନେ ଉପରେ ଝପଟିଲା। ତାଙ୍କର ହିନ୍ହାଡ଼ି ସ୍ୱରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଗୋପ, ଘୋଡ଼ାର ରକ୍ଷକ ଓ ଗୋପୀମାନେ ‘ଗୋବିନ୍ଦ, ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର’ ବୋଲି ଆର୍ତ୍ତନାଦ କରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ଗୋପମାନେ ଏପରି ଭୟଭୀତ ଦେଖି, ଗୋବିନ୍ଦ ମେଘର ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ କଠୋର ସ୍ୱରେ କହିଲେ—"ଏହି ଭୟ ଯଥେଷ୍ଟ! କେଶୀକୁ ଦେଖି ଏତେ ଭୟ କାହିଁକି? ତୁମେ ଗୋପ, ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଶୌର୍ୟ ଭୟରେ ହରାଇଯାଇଛି। ଏହି ନିମ୍ନ ଦାନବ ଘୋଡ଼ା, ଯାହାର ହିନ୍ହାଡ଼ି ମାତ୍ର ଭୟ ଦେଇଛି, ତାରେ କ’ଣ ଅଛି? ଆସ, ଦୁଷ୍ଟ! ମୁଁ କୃଷ୍ଣ, ଯେପରି ପିନାକଧାରୀ ଶିବ ପୁଷଣଙ୍କ ପାଇଁ, ଏମିତି ତୋ ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଦେବି।" ଏପରି କହି, ହାତ ତାଡ଼ି ଦେଉଥିବା କୃଷ୍ଣ, କେଶୀଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଦାନବ-ଘୋଡ଼ା ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲି ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା। ତେବେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତାଙ୍କର ହାତକୁ ସର୍ପ ସଦୃଶ କରି କେଶୀଙ୍କ ମୁହଁ ମଧ୍ୟରେ ଦେଇଦେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସହିତ କେଶୀଙ୍କ ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଗଲା, ଯେପରି ଧଳା ମେଘ ଖଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼େ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତ ତାଙ୍କ ଦେହ ମଧ୍ୟରେ ଥିବାବେଳେ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଦେଖାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଯେପରି ରୋଗ ଅବହେଳା କଲେ ବଢ଼ିଯାଏ। କେଶୀଙ୍କ ଓଠ ଫାଟିଗଲା, ଫେନ ଓ ରକ୍ତ ଝରିଲା, ଚକ୍ଷୁ ଘୂରିଗଲା, ଜବଡ଼ା ଖୋଲିଗଲା। ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ, ପାଖରେ ପଡ଼ି, ପ୍ରସ୍ରାବ ଓ ମଳ ତଳେ ଛାଡ଼ିଦେଲା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଘାମରେ ଭିଜି ଅସ୍ଥିର ହେଲା। ଏହି ଦାନବ, ମହା ମୁହଁ ଖୋଲି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତରେ ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପାଡ଼ି ଭାଙ୍ଗି ଯିବା ପରି ପଡ଼ିଗଲା। ଘୋଡ଼ାର ଦୁଇ ପା, ଅଧା ପିଠ, ପୁଛ, ଗୋଟିଏ କାନ, ଗୋଟିଏ ଚକ୍ଷୁ, ଗୋଟିଏ ନାକ ଦୁଇ ଭାଗରେ ଚମକି ଉଠିଲା। କେଶୀଙ୍କୁ ବଧ କରି, କୃଷ୍ଣ ଆନନ୍ଦିତ ଗୋପମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅବିରତ ଦେହ, ଶାନ୍ତ ମନରେ, ହସି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଗୋପୀ ଓ ଗୋପ, କେଶୀ ବଧ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ପଦ୍ମନେତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମୁଁ, ମହାମୁନି, ନାରଦ, ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, କେଶୀ ବଧ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲି। "ଅତି ଭଲ, ଅତି ଭଲ, ଜଗତ୍ନାଥ! ତୁମର ଲୀଳାମୟ କ୍ରୀଡ଼ାରେ, ଏହି କେଶୀ, ଯେଉଁଥି ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥିଲା, ସେ କେବଳ ତୁମରେ ବଧ ହେଲା। ମହାସଂଗ୍ରାମ ଦେଖିବାକୁ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସିଥିଲି। ତୁମେ ଏହି ଅବତାରରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ମୋ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ତୃପ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହି ଘୋଡ଼ା କେଶୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ମୁଣ୍ଡ ଦୋଳାଇ, ମେଘ ଦିଗରେ ଚାହି, ହିନ୍ହାଡ଼ି ଦେଉଥିଲା। ତୁମେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କେଶୀଙ୍କୁ ବଧ କରିଛ, ଏହିପାଇଁ ତୁମେ 'କେଶବ' ନାମରେ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ମୁଁ ବିଦାୟ ନେଉଛି; କଂସ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ପୁଣି ଆସିବି। କେଶୀବଧୀ, ପରେ ମୁଁ ଆସିବି। କଂସ, ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ପୁଅ, ସେ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ବଧ ହେବେ, ତୁମେ ଭୂଭାର ହରଣ କରିବାକୁ ପୃଥିବୀକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ। ସେଠାରେ ତୁମେ ବିଭିନ୍ନ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା; ମୁଁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବି। ଏବେ ମୁଁ ଯାଉଛି, ଗୋବିନ୍ଦ; ଦେବତାଙ୍କ ମହା କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେଲା। ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମେ ଜାଣ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ମୁଁ ବିଦାୟ ନେଉଛି।