ଓଡ଼ିଆ ନାରେଟିଭ୍: କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ କାଳିୟ ସର୍ପ ଦମିତ ହେଲା, ଅହଂକାରୀ ତୁଙ୍ଗଦ୍ରୁମ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ପୁତନାଙ୍କ ହତ୍ୟା ହେଲା, ଏବଂ କାର୍ଟ ଉଲଟିଗଲା—ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିଷୟରେ ନାରଦ ମୁଁ କଂସଙ୍କୁ କ୍ରମରେ କହିଲେ, ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଥିଲା ଯଶୋଦାଙ୍କ ଉପରେ ଆରମ୍ଭ କରି। ଦେବତାମାନଙ୍କଠାରୁ ଆସିଥିବା ନାରଦଙ୍କୁ ଏପରି ଶୁଣି, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି କଂସ ବହୁତ ରୋଷିତ ହେଲେ ଏବଂ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ଉପରେ ରାଗ ଧରିଲେ। ସେ ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଏବଂ ସମ୍ମିଳନୀରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତିବ୍ର ଭାବରେ ତାଡନା କଲେ, ଯଦୁବଂଶକୁ ନିନ୍ଦା କଲେ ଏବଂ ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କଂସ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଯେତେବେଳେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ଏଉଁ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁବକ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ସେମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରିବି; କାରଣ, ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ବଡ଼ ହେବେ, ତେବେ ସେମାନେ ଅଜୟ ହେଇଯିବେ। ମୁଁ ଚାଣୁର ଓ ମୁଷ୍ଟିକା—ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପହେଳିବାନ୍କ ସହିତ ଏକ କୁସ୍ତି ମେଳା ଆୟୋଜନ କରିବି, ଯାହାର ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶିଶୁମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ। ମୁଁ ବ୍ରଜରୁ ସେମାନେକୁ ବଡ଼ ଧନୁ ଉତ୍ସବର ଅବସରରେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି ଆଣିବି, ଏବଂ ସେମାନେ ଏଠାରେ ଆସିଲେ ତାଙ୍କର ଶେଷ ହେବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟମ କରିବି। ଏହି ପାଇଁ ମୁଁ ଶ୍ଵଫଳ୍କଙ୍କ ଶୂରବନ୍ତ ସନ୍ତାନ ଏବଂ ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅକ୍ରୂରଙ୍କୁ ଗୋକୁଳକୁ ପଠାଇବି, ଯାହା ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିବେ। ମୁଁ ଭୟଙ୍କର କେଶୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପଠାଇବି, ଯିଏ ଭୃନ୍ଦାବନରେ ଘୁଡ଼ିଉଛି; ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରିବେ। ମୁଁ ମୋର ମୁଖ୍ୟ ହାତୀ ଚାଳକ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ କୁବଲୟାପୀଡ଼ ହାତୀକୁ ମଧ୍ୟ ପଠାଇବି, ଯିଏ ଏହି ଦୁଇ ଗୋପାଳ ଶିଶୁ—ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅମାନେ—ଏଠାରେ ଆସିଲେ ହତ୍ୟା କରିଦେବେ। ଏପରି ଭାବି ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି କଂସ ଅକ୍ରୂରଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ—“ଓ ଦାନର ନାୟକ, ମୋ ଉପରେ ଖୁସି ହେବା ପାଇଁ ମୋ କଥା ଅନୁସାରଣ କର; ରଥ ଚଢ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଯାଅ। ଏଠାରେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିତ, ବଡ଼ିଯାଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ ମୋର ନାଶ। ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତାରିଖରେ ମୋର ଧନୁ ଉତ୍ସବ ହେବ; ସେମାନେକୁ କୁସ୍ତି ମେଳା ପାଇଁ ଆଣିଦେ। ଚାଣୁର ଓ ମୁଷ୍ଟିକା—ମୋର ଦୁଇ କୁସ୍ତିବାନ୍—ସେମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏହି ଲଢ଼ା ଦେଖିବ। କୁବଲୟାପୀଡ଼ ହାତୀ, ମୋର ମୁଖ୍ୟ ହାତୀ ଚାଳକ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅମାନେ, ଏଉଁ ଶିଶୁମାନେ, ଏଠାରେ ଆସିଲେ ହତ୍ୟା କରିଦେବେ। ବସୁଦେବ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ନନ୍ଦ ଗୋପାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦେବି; ତାଙ୍କ ପିତା ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା କରିବି, ଯିଏ ବହୁତ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି। ପରେ ମୁଁ ଗୋପମାନେ ଦେଖିବି, ତାଙ୍କର ଗୋଧନ ଓ ସମସ୍ତ ଧନ ଜବତ କରିବି, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଶତ୍ରୁ ଏବଂ ମୋର ନାଶ ଚାହାନ୍ତି। ତୁମେ ଛଡ଼ି, ଓ ଦାନର ନାୟକ, ସମସ୍ତ ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ମୋ ଶତ୍ରୁ; ମୁଁ ଏମାନେକୁ ଏକ ଏକ କରି ନଷ୍ଟ କରିବି। ଏବେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଯଦୁବଂଶୀ ରାଜ୍ୟକୁ କଣ୍ଟକମୁକ୍ତ କରି ଉପସ୍ଥାପନ କରିବି; ଏହିପାଇଁ, ଓ ଶୂର, ମୋର ଉପରେ ଖୁସି ହେବା ପାଇଁ ଯାଅ। ଯେପରି ମହିଷ ପାଇଁ ଘିଅ ଓ ଦହି ଆଣାଯାଏ, ସେପରି ତୁମେ ତୁମ ଲୋକମାନେକୁ ଶୀଘ୍ର ଗୋପମାନେକୁ ଆଣିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଅ।” ଏପରି ଆଜ୍ଞା ପାଇ, ମହାଭକ୍ତ ଓ ଦ୍ୱିଜ ଅକ୍ରୂର ଖୁସି ହେଲେ, ଆଗାମି ଦିନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ରାଜାଙ୍କୁ “ଏମିତି ହେବ” କହି, ସେ ତାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ମଧୁପ୍ରିୟ ମଥୁରା ସହର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କଂସଙ୍କ ଦୂତ ଭୟଙ୍କର କେଶୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଆଶାରେ, ଭୃନ୍ଦାବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ନିଜ ଖୁର ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଛର ଚଳାଚଳରେ ମେଘ ଚିଁଡ଼ିଯାଉଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥରେ ଦୌଡ଼ି ଗୋପମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। କେଶୀଙ୍କ ହ୍ରାସ୍ତ ଅବାଜରେ ଗୋପମାନେ, ତାଙ୍କ ଶିଶୁ ଓ ମହିଳାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ—“ବଞ୍ଚାଅ, ବଞ୍ଚାଅ!” ଏହା ଶୁଣି, ଗୋବିନ୍ଦ ଗଭୀର ମେଘ ଭଳି ସ୍ୱରରେ କହିଲେ—“ଗୋପମାନେ, ଏତେ ଭୟ ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ; କେଶୀକୁ ଦେଖି ଏତେ ଭୟ କାହିଁକି? ଗୋପମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମଧ୍ୟ, ଭୟରେ ତୁମର ଶୂରତା ହରାଇଯାଇଛି। ଏହି ନିମ୍ନ ଜୀବରେ କଣ ଅଛି? ତାଙ୍କର ହ୍ରାସ୍ତ କେବଳ ଭୟ ଦେଇଥାଏ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଅସୁର ଘୋଡ଼ା ମାନେ ଲାଫିଉଛି।” “ଆସ, ଆସ, ଦୁଷ୍ଟ! ମୁଁ କୃଷ୍ଣ, ପିନାକଧାରୀ ଭଳି ପୂଷଣ ପାଇଁ; ମୁଁ ତୋର ମୁଁହରୁ ସମସ୍ତ ଦାନ୍ତ ପଡ଼ିଦେଇବି।” ଏହିପରି କହି, ଗୋବିନ୍ଦ ନିଜ ହାତ ତାଳି ଦେଇ କେଶୀଙ୍କ ଦିଗରେ ଆଗେଇଗଲେ; ଦୁଷ୍ଟ ଅସୁର ଘୋଡ଼ା କେଶୀ ମୁଁହ ବଡ଼ କରି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନିଜ ହାତକୁ ସର୍ପ ଭଳି କରି, କେଶୀଙ୍କ ମୁଁହ ଭିତରେ ଲଗାଇଦେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସହିତ, କେଶୀଙ୍କ ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ଧଳା ମେଘ ଖଣ୍ଡ ଭଳି ତଳେ ପଡ଼ିଗଲା। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତ କେଶୀଙ୍କ ଶରୀର ଭିତରେ ରହି, ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ହେଲା, ଯେପରି ଅନାବଲମ୍ବି ରୋଗ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। କେଶୀଙ୍କ ଠୋଡ଼ ଫାଟିଗଲା, ସେ ଫେନ ମିଶିତ ରକ୍ତ ବହାଇଲେ; ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଘୂରିଗଲା, ଜବଡ଼ ଖୋଲାଇ ଗଲା। ଆଘାତ ପାଇ, ତାଙ୍କ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ତିକା ଉପରେ ମଳ ଓ ମୂତ୍ର ତ୍ୟାଗ କଲେ; ଶରୀର ଘମରେ ତିତିରା, ଦମିତ ଓ କ୍ଳାନ୍ତ, ଶକ୍ତିହୀନ ହେଉଥିଲେ। ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଅସୁର, ମୁଁହ ଏବଂ ମହା ଗହ୍ୱର ଖୋଲାଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତରେ ଆଘାତ ପାଇ, ମୃତ୍ତିକା ଉପରେ ଦୁଇ ଭାଗରେ ଭାଗି ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ଏକ ଚିତ୍ତି ରେ ଦର୍ଜି ହୋଇଥାଏ। ଘୋଡ଼ାର ଦୁଇ ପା, ଅର୍ଦ୍ଧ ପିଠ ଓ ପୁଛ, ଏକ କାନ, ଚକ୍ଷୁ ଓ ନାସା, ଯେତେବେଳେ ଦୁଇ ଭାଗରେ ଭାଗିଗଲା, ଦୁଇ ଭାଗ ଆଲୋକିତ ହେଲା।