ଅରିଷ୍ଟାସୁର, ଯିଏ ତପସ୍ବୀମାନେ ଉପରେ ନିର୍ଦୟ ଥିଲେ, ସେ ସଦା ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିଲେ ଏବଂ ତାହାକୁ ଧ୍ଵଂସ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାରେ ଗୋପାଳମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଭୟରେ ଭରିଯାଇ, "କୃଷ୍ଣ! କୃଷ୍ଣ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରିଉଠିଲେ। ତେବେ କେଶବ ଦାଢ଼ିଆ ସିଂହ ଭଳି ଗଜ୍ଜନ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ହାତ ଟିପିଲେ। ସେ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଅରିଷ୍ଟା ଦାମୋଦରଙ୍କ ଦିଗରେ ଆସିଲା। ଅରିଷ୍ଟାସୁର ତାଙ୍କର ଶିଙ୍ଗର ଟିପ୍ ପ୍ରମୁଖ କରି, ଦୃଷ୍ଟି କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପେଟରେ ଲଗାଇ, ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ସ୍ଥିର ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରୁ ହଟିଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ଅଳ୍ପ ହାସ୍ୟ କରି ଉଭା ରହିଲେ। ଅରିଷ୍ଟାସୁର ନିକଟକୁ ଆସିବା ସମୟରେ, ମଧୁସୂଦନ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଧରିବା ପରି ଧରିଲେ, ତାଙ୍କର ଗୁଡ଼ାକୁ ଗୁହାରେ ଆଘାତ କଲେ ଏବଂ ଶିଙ୍ଗକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଧରିଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଗର୍ବ ଓ ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କରି, ଶିଙ୍ଗ ଧରି ଅରିଷ୍ଟାସୁରଙ୍କ ଗଳାକୁ ଜଣେ ଭିଜା କପଡ଼ା ମାନେ ମୋଡ଼ିବା ପରି ଚିପିଲେ। ଏହା ପରେ ଏକ ଶିଙ୍ଗ ଉଖୁଡ଼ି ତାହା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ; ଦୈତ୍ୟ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଖରୁ ରକ୍ତ ବମ୍ ହେବା ସହିତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ଦୈତ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପରେ, ଗୋପାଳମାନେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ, ଯେପରି ଦେବମଣ୍ଡଳ ଜମ୍ଭା ନାଶ ପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଛନ୍ତି: ଯେତେବେଳେ କକୁଦ୍ମତ ହତ, ଅରିଷ୍ଟା ନିହତ, ଧେନୁକ ଚୁର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରଲମ୍ବ ବିନାଶ ହେଲେ, ଏବଂ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପର୍ବତ ଧରାଗଲା, ଯେତେବେଳେ କାଳିୟ ସର୍ପ ଦମିତ, ଅଭିମାନୀ ତୁଙ୍ଗଦ୍ରୁମ ଭଙ୍ଗ, ପୂତନା ବଧ ଏବଂ ଶକଟ ଉଲ୍ଟାଇଦିଆଗଲା—ସେ ସମସ୍ତ କଥା ନାରଦ ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭାନ୍ତରଣ ଥିବା ଦିନଠାରୁ କମ୍ସଙ୍କୁ କ୍ରମକ୍ରମେ କହିଦେଲେ। ନାରଦଙ୍କ ଠାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବବୃନ୍ଦ ଆସିଥିବା ବୃତ୍ତାନ୍ତ ଶୁଣି, ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ କଂସ ବସୁଦେବ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ କ୍ରୋଧରେ ଯାଦବମାନେ ଉପରେ ସଭାରେ ଅପମାନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଯାଦବକୁ ନିନ୍ଦା କଲେ ଏବଂ ଭାବିଲେ—"ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ, ଏଠିଏ ଶିଶୁ, ଯୁବ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ସେମାନେଙ୍କୁ ମାରିଦେବି; କାରଣ, ସେମାନେ ଯୁବ ହେଲେ ଅଜୟ ହେଇଯିବେ।" "ଚାଣୂର ଓ ମୁଷ୍ଟିକ, ଦୁଇ ମହାବଳଶାଳୀ କୁସ୍ତୀବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ—ମୁଁ ଏକ କୁସ୍ତୀ ମେଳା ଆୟୋଜନ କରି, ସେମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶିଶୁମାନେଙ୍କୁ ମାରିପାରିବି। ବୃନ୍ଦାବନରୁ ଏହି ଦୁଇଁକୁ ମହାଧନୁର୍ ଉତ୍ସବ ନିମିତ୍ତେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି ଆଣିବି ଏବଂ ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇବେ। ମୁଁ ଶ୍ଵଫଳ୍କଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅକୃରକୁ ପଠେଇବି, ସେ ଗୋକୁଳରୁ ଏହି ଦୁଇଁକୁ ଆଣିବେ। ଏହି ସହିତ ଦୁଷ୍ଟ କେଶୀ ଦୂତ ଭାବେ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ପଠିବ, ସେ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଦୁଇଁକୁ ମାରିଦେବ। ଏହି ସହିତ, କୁବଲୟାପୀଡ଼ ହାତୀ, ମୋର ପ୍ରଧାନ ମହାୱତ୍ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, ଏହି ଦୁଇଁ ଗୋପାଳପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମାଥୁରାରେ ଆସିବାବେଳେ ମାରିଦେବ।" ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଛନ୍ତି: ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ଅକୃରଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ—"ହେ ଦାନଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ କଥା ଶୁଣ; ତୁମେ ରଥେ ଚଡ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଯାଅ। ସେଠାରେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇଁ ପୁତ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁର ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ବଢ଼ିଛନ୍ତି; ମୋ ନାଶ କରିବାକୁ ନିୟତ। ମୋର ମହାଧନୁର୍ ଉତ୍ସବ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତାରିଖରେ ହେବ; ସେମାନେକୁ ଆଣି ଏଠାରେ କୁସ୍ତୀ କରାଅ। ଚାଣୂର ଓ ମୁଷ୍ଟିକ ସେମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦେଖିବ। ହାତୀ କୁବଲୟାପୀଡ଼ ସେମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବ। ବସୁଦେବ, ନନ୍ଦ ଓ ତାଙ୍କ ବଡ଼ ପିତା ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ମୁଁ ମାରିଦେବି। ଗୋପମାନେ ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଶତ୍ରୁ, ସେମାନଙ୍କ ଧନ ଓ ଗୋଧନ ଦଳହରଣ କରିବି। ତୁମ୍ଭିନ୍ଦା ବ୍ୟତୀତ ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନେ ମୋ ଶତ୍ରୁ; ମୁଁ ସେମାନେକୁ ବିନାଶ କରି, ଯାଦବ ରାଜ୍ୟକୁ ନିର୍ମଳ କରିଦେବି। ଯେପରି ମହିଷ ପାଇଁ ଘିଅ ଓ ଦହି ଆଣାଯାଏ, ସେପରି ଗୋପମାନେକୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣିବାକୁ ତୁମେ ନିଜ ପ୍ରଜାମାନେକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଅ।" ଏପରି ଆଦେଶ ପାଇ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଅକୃର, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ, "ଯଥାସ୍ତୁ" ବୋଲି ରାଜାଙ୍କୁ କହି, ମଧୁପୁରୀ ମଥୁରା ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ଶୁଭ ରଥ ଚଢ଼ି ବେରିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କଂସଙ୍କ ଦୂତ ଭାବେ ପଠାଯାଇଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ କେଶୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମାରିବା ଇଛାରେ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କର ଖୁର ଭୂମିକୁ ଉଖୁଡ଼ିଦେଉଥିଲା, ପୁଛର ଝଟକାରେ ମେଘ ଚିଁଡ଼ିଯାଉଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟର ମାର୍ଗ ଦେଇ ଦୌଡ଼ି ଗୋପମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଅଶ୍ୱଦାନବଙ୍କ ହିନ୍ହାଡ଼ି ଶବ୍ଦରେ, ଗୋପ, ତାଙ୍କ ଗୋପାଳୀମାନେ ଓ ଅଶ୍ୱଦାନବର ଚାରାକୁ ଭୟ ଲାଗିଗଲା; ସେମାନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଶରଣେ ଗଲେ। ସେମାନେ "ବଞ୍ଚାଅ, ବଞ୍ଚାଅ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରିବାରେ, ଗୋବିନ୍ଦ ମେଘମଳା ଭଳି ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ: "ଏତେ ଭୟ କାହିଁକି, ଗୋପମାନେ? କେଶୀ ପାଇଁ ଏମିତି ଭୟ କାହିଁକି? ତୁମେ ଗୋପବଂଶର, ଭୟରେ ଦୃଢ଼ତା ହରାଇଦେଉଛ। ଏହି ନିମ୍ନ ଜନ୍ତୁ, ଯାହାର ହିନ୍ହାଡ଼ି ମାତ୍ର ଭୟ ଦେଉଛି, ଏହି ଦୈତ୍ୟଶକ୍ତି ଅଶ୍ୱରେ କ'ଣ ଅଛି? ଆସ, ଦୁଷ୍ଟ! ମୁଁ କୃଷ୍ଣ, ପିନାକଧାରୀ ଭଳି ପୁଷଣ ପାଇଁ; ତୋର ସମସ୍ତ ଦାନ୍ତ ମୁଁ ଚୁଇଁଫେଲେଇଦେବି।