ମଧୁସୂଦନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଏମିତି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦଶ ମିଳିୟନ ବର୍ଷ ସମାନ ଦୀର୍ଘ ଲାଗୁଥିଲା। ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ପିତା ଓ ଭାଇମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଷେଧ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ରାତିରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ମଧୁସୂଦନ, ଯାହାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଅପରିମାପ୍ୟ, ସେଇ ଯୁବତୀମାନଙ୍କର ପ୍ରେମକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଏମିତି ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ ଯେ, ରାତି ମାନେ ମାତ୍ର କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଗୋପୀମାନେ, ସ୍ୱାମୀମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାପିଥିଲେ। ଯେପରିକି ଆକାଶ, ଅଗ୍ନି, ପୃଥିବୀ, ଜଳ ଓ ବାୟୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ବ୍ୟାପି ଅଛି, ସେପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି। ଏଭଳି ଏକ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ, ଯେତେବେଳେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନୃତ୍ୟରେ ଲୀନ ହେଉଥିଲେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅସୁର ଅରିଷ୍ଟ ଗୋକୁଳକୁ ଆସି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲା। ସେ ଅସୁର ଏକ ବୃଷ ରୂପେ, ମେଘ ଛାୟା ପରି ଶରୀର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ତାଙ୍କ ଖୁର ଦ୍ୱାରା ଭୂମିକୁ ଭୟାନକ ଭାବେ ଉଖଣି ଦେଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଜିଭ ଦ୍ୱାରା ଠୋଠ ଚାଟୁଥିଲେ, ଲଜ୍ଜା ତେଜ ହେଉଥିଲା, କନ୍ଧ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବନ୍ଧା, ଦେହ ମଳ ଓ ପେଶାବରେ ଲପେଟା, ଗୋମାନେ ଭୟଭୀତ। ତାଙ୍କ ଗଳା ଝୁଲିଥିଲା, ମୁହଁ ବଡ଼, ମୁହଁରେ ଗଛର ଆଘାତ ଚିହ୍ନ, ଗୋବଞ୍ଚା ଛାଗୁଡ଼ିକୁ ଫିଙ୍ଗି ଦେଉଥିଲେ। ସେ ଅସୁର ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କୁ କ୍ରୂର ଭାବେ ଦମନ କରୁଥିଲେ, ସଦା ବନ ଧ୍ୱଂସ କରି ଘୁରୁଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଗୋପା ଓ ଗୋପୀମାନେ ଭୟରେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦେଶ ହୋଇ, "କୃଷ୍ଣ! କୃଷ୍ଣ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲେ। ତେଣୁ କେଶବ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଇ ତାଙ୍କ ହାତ ମାରିଲେ; ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଅରିଷ୍ଟ ଦାମୋଦରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଛୁଟି ଆସିଲା। ଶିଙ୍ଗ ଉଠାଇ, ଦୃଷ୍ଟି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପେଟ ଉପରେ ରଖି, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଅସୁର ବୃଷ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରୁ ଏକ ମିଳିମିଟର ମଧ୍ୟ ଚଳିଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ଉପହାସ ହସ ଦେଇ ଦଢ଼ିଆ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଅସୁର ନିକଟକୁ ଆସିବା ସମୟରେ, ମଧୁସୂଦନ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣକାରୀକୁ ଧରିବା ଭଳି ଧରି, ତାଙ୍କର ଗୋଡ଼ ଦେଇ ପେଟକୁ ଆଘାତ କଲେ ଓ ଶିଙ୍ଗକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଧରିଲେ। ତାଙ୍କ ଅହଂକାର ଓ ଶକ୍ତି ଭାଙ୍ଗି, ଶିଙ୍ଗ ଧରି ଗଳାକୁ ଏମିତି ଚିପିଲେ, ଯେପରି ଜଳ ଭରା କପଡ଼ା ଚିପାଯିବା। ଏକ ଶିଙ୍ଗ ଉଖଳି, ସେଇ ଶିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଅସୁରକୁ ଆଘାତ କଲେ; ସେ ମହାଅସୁର ମୁହଁରୁ ରକ୍ତ ବମ୍ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା। ଏହି ଭାବେ ଅସୁର ନିହତ ହେଲାପରେ, ଗୋପାମାନେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଜମ୍ଭ ନିହତ ହେଲାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, କକୁଦ୍ମତ (ଏକ ଅସୁର ବୃଷ), ଅରିଷ୍ଟ, ଧେନୁକ (ଏକ ଗଧା ଅସୁର), ପ୍ରଲମ୍ବ ନିହତ ହେଲେ, ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପର୍ବତ ଉଠାଇଲେ, କାଳିୟ ନାଗକୁ ଦମନ କଲେ, ଅହଂକାରୀ ତୁଙ୍ଗଦ୍ରୁମ ଭଙ୍ଗିଲେ, ପୁତନା ନିହତ ହେଲେ, ଓ ଶକଟ (ରଥ) ଉଲଟାଇଲେ—ଏସବୁ ଘଟଣା କ୍ରମେ ନାରଦ କଂସଙ୍କୁ କହିଦେଲେ, ଯାହା ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭ ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ନିଏଯିବାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଦେବତାମାନଙ୍କଠାରୁ ଆସିଥିବା ନାରଦଙ୍କ ମୁଁହେଁ ଶୁଣି, ଦୁଷ୍ଟମନା କଂସ ବସୁଦେବ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ରେଷ ଧରିଲେ। କଂସ, କ୍ରୋଧେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନଙ୍କୁ ସଭାରେ ଉପାଳମ୍ଭ କଲେ, ଯାଦବ କୁଳକୁ ନିନ୍ଦା କଲେ, ଓ ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁ (ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ) ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁବା ହେବାପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ କିପରି ମାରିବି, ତାହା ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ସେମାନେ ଏକଥା ଭାବିଲେ: "ଚାଣୂର ଓ ମୁଷ୍ଟିକ—ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଲ୍ଲ ସହିତ ଦଳ୍ ମେଳାଇ ଏହି ଦୁଇ ଦୁଷ୍ଟ ଶିଶୁକୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରାଇଦେବି। ମହାଧନୁର ଉତ୍ସବ ଉପଲକ୍ଷେ ବ୍ରଜରୁ ତାଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧିବି।" "ମୁଁ ଶ୍ୱଫଳ୍କଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶୂରବୀର ଅକୃରକୁ ଗୋକୁଳକୁ ପଠାଇବି, ସେଁଠାରୁ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିବେ। ଏହି ସହ ମୁଁ ଭୟଙ୍କର କେଶୀ ଅସୁରକୁ ମଧ୍ୟ ପଠାଇବି, ସେ ବୃନ୍ଦାବନରେ ଏହି ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ମାରିଦେବ। ଏଠିକୁ ଆସିଲେ, କୁବଳୟାପୀଡ଼ ହାତୀ ଏହି ଦୁଇ ପାଳକୁମାରଙ୍କୁ ମାରିଦେବ।" ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ଅକୃରଙ୍କୁ କହିଲେ: "ହେ ଦାନଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ ଆଦେଶ ପାଳନ କର; ରଥ ଚଢ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଯାଅ। ତିଁଠି, ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ପୁତ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁଂକ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ଏବେ ବଡ଼ ହୋଇଛନ୍ତି, ମୋ ନାଶ ନିମିତ୍ତ। ମୋ ମହାଧନୁର ଉତ୍ସବ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ହେବ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣି, ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧ କରାଅ। ଚାଣୂର ଓ ମୁଷ୍ଟିକ ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ, ସାରା ବିଶ୍ୱ ଏହା ଦେଖିବ। କୁବଳୟାପୀଡ଼ ହାତୀ ମଧ୍ୟ, ମୋ ମହାମାତଙ୍ଗ ଚାଳକ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁକୁ ହତ୍ୟା କରିବ।" "ବସୁଦେବ, ଦୁଷ୍ଟ ନନ୍ଦ ଓ ତାଙ୍କ ପିତା ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ମୁଁ ମାରିଦେବି। ଏହି ସମସ୍ତ ବିପକ୍ଷୀ ଗୋପମାନଙ୍କ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦଳ ଦଖଳ କରିବି। ତୁମ୍ଭିତି ଛଡ଼ା, ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନେ ମୋ ଶତ୍ରୁ; ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବି। ତାପରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଯାଦବ ରାଜ୍ୟକୁ ଶତ୍ରୁମୁକ୍ତ କରି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବି। ଏହିପାଇଁ, ହେ ଦାନଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ମୋ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କର।" ଏଭଳି କଂସ ଅକୃରଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୂତ ଅକୃର ଗୋକୁଳକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ, ଏବଂ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୋଜନା ନିମିତ୍ତେ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା।