ଏକ ଶୁଭ ରାତିରେ, ଗୋପିମାନଙ୍କର ମନ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଦିନ ହରି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କର୍ମର ଅଧିକାରୀ, ସମ୍ମାନ ଭାବରେ ଗୋପିମାନଙ୍କ ସହ ରାସ ନୃତ୍ୟର ଚକ୍ରରେ ଖେଳିଥିଲେ। ରାସ ଚକ୍ର ଗଠିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଗୋପିମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ରହିବାକୁ ଆଶା କରୁଥିଲେ, ଏମିତି ତାଙ୍କର ସ୍ଥିତି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରହିଲା ନାହିଁ। ହରି ଏକ ଏକ ଗୋପିଙ୍କ ହାତ ଧରି, ରାସ ଚକ୍ର ଗଠିତ କରିଥିଲେ, ହାତର ସ୍ପର୍ଶରେ ଗୋପିମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ମୁଦା ହେଇଗଲା। ଏହା ପରେ ରାସ ନୃତ୍ୟର ଶବ୍ଦ ଚାରିପାଖରେ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା, ଗୋପିମାନଙ୍କ ପାଦର ଗୁଂଠିର ଝଣ୍କାର, ଗୀତ ଓ ସଙ୍ଗୀତର ସମ୍ମିଳନରେ ଦୀପ୍ତି ଝାଲିଗଲା। ଗୋପିମାନେ କୃଷ୍ଣ, ଶରତ ଚନ୍ଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ, ଓ ପଦ୍ମପୋକରୀର ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସବୁବେଳେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ ଦୃଢ଼ କରି ଗାଇଥିଲେ। ଏହି ନୃତ୍ୟରେ ଘୂରିବାର ଦୁଃଖରେ, ଗୋପିମାନଙ୍କର ଗୁଂଠିର ଝଣ୍କାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଏକ ଗୋପି ତାଙ୍କର ଲତାସଦୃଶ ଭୁଜ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୋର ଉପରେ ରଖିଲେ। ଅନ୍ୟ ଗୋପି ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ଭୁଜରେ ହରିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଚୁମ୍ବନ କରି, ଗୀତ ଓ ସ୍ତବରେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ କୌଶଳରେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ଏକ ଗୋପି ହରିଙ୍କ ଗାଲ ସହିତ ନିଜ ଗାଲ ଦବାଇ ରଖିଲେ, ତାଙ୍କର ଭୁଜରେ ରোমାଞ୍ଚ ଏବଂ ଘନ ଘନ ପ୍ରଶ୍ୱେଦ ଚମକି ଉଠିଲା। ଯେତେବେଳେ ରାସ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, 'କୃଷ୍ଣ' ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା; 'କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ' ର ଶବ୍ଦ ତିନି ପ୍ରକାରର ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନି କରିଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ଯେତେବେଳେ ଚଳିଗଲେ, ଗୋପିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଗେ ଆଗେ ଚାଲି ଆସିଲେ; ତାଙ୍କ ଅଭିପ୍ରାୟରେ ହରିଙ୍କୁ ବିପରୀତ ଓ ସମ ଧାରାରେ ଆଗେ ଆଗେ ଚାଲିଲେ। ଏହିପରି ଗୋପିମାନଙ୍କ ସହିତ ମଧୁସୂଦନ ଏପରି ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ, ଏକ କ୍ଷଣ ଦଶ ମିଳିଅନ ବର୍ଷର ସମାନ ଲାଗିଲା। ସ୍ୱାମୀ, ପିତା, ଭାଇ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଗୋପିମାନେ ରାତିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ମଧୁସୂଦନ ଏହି ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ଭାବନାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ସହ ରାତିକୁ ଏକ କ୍ଷଣର ସମାନ ଅନୁଭବ କରି ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିଲା—ସ୍ୱାମୀମାନେ, ଯୁବତୀମାନେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ—ସେ ସ everywhere ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛନ୍ତି। ଯେପରିକି ଆକାଶ, ଅଗ୍ନି, ଭୂମି, ଜଳ ଓ ବାୟୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛି, ତେଁ କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ସ everywhere ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ଅନନ୍ଦ ମୟ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ, ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଏକ ଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟା ଆରମ୍ଭ ହେବାବେଳେ, ଜନାର୍ଦନ ନୃତ୍ୟରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ଅରିଷ୍ଟ ଗୋପ ଗ୍ରାମକୁ ଆସି ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଲା। ଅରିଷ୍ଟଙ୍କ ଶରୀର ବର୍ଷା ମେଘର ଛାୟା ପରି, ତୀବ୍ର ଶଙ୍କ ଓ ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ, ତାଙ୍କ ଖୁର ଦ୍ୱାରା ଭୂମିକୁ ଭୟଭୀତ ଭାବରେ ଖୋଦିଲେ। ତାଙ୍କ ଜିହ୍ବା ଦ୍ୱାରା ଠାକୁ ଠାକୁ ଚୁଷିବା, ରାଗରେ ପୂଞ୍ଛ ଫୁଲିଉଠିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶୋଉଲ୍ଡର ଏବଂ ଭୟାନକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଚାଲିବା—ଏହି ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଗୋଧିନିମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ବଲଦ ଦେମନ ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଏବଂ ଅପରାଜିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ଗୋବର ଓ ପିଶାବରେ ଲିପ୍ତ, ଗୋମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଗଳା ଲମ୍ବା, ମୁହଁ ବଡ଼, ମୁହଁରେ ଗଛର ଘାଉ ଚିହ୍ନ, ଏହି ବଲଦ ଦେମନ ଗୋମାନଙ୍କ ଛଉଟିକୁ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ। ସେ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେଇ, ଅରଣ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାରେ ସଦା ଲିନ ଥିଲେ। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଗୋପ ଓ ତାଙ୍କର ବାଇଁମାନେ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ—"କୃଷ୍ଣ! କୃଷ୍ଣ!" ତାପରେ କେଶବ ସିଂହର ଡାକ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ପାଉଁ ତାଳି ଦେଇଲେ; ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଅରିଷ୍ଟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଗେ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ଶଙ୍କର ଟିପ୍ ଆଗକୁ ଦେଖାଉଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପେଟ ଉପରେ ଲାଗିଥିଲା, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦେମନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏହି ବଲଦ ଦେମନକୁ ଆସିବା ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଦୃଢ଼ ରହିଲେ, ହସିବା ଭାବରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିଲେ। ଅରିଷ୍ଟ ନିକଟ ଆସିଲେ, ମଧୁସୂଦନ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣକାରୀ ପରି ଧରି, ତାଙ୍କ ପେଟରେ ଘୁଁଡି ଦେଇ, ଶଙ୍କକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଧରି ରଖିଲେ। ତାଙ୍କ ଗର୍ବ ଓ ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କରି, ଶଙ୍କକୁ ଧରି, କୃଷ୍ଣ ଅରିଷ୍ଟଙ୍କ ଗଳାକୁ ପାଣିରେ ଶିଖା ଦେଇ ମୋଡି ଦେଇଲେ। ଏକ ଶଙ୍କକୁ ଭାଙ୍ଗି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଅରିଷ୍ଟକୁ ଘାତ କରିଲେ; ବଡ଼ ଦେମନ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ମୁହଁରୁ ରକ୍ତ ଝାରିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଦେମନ ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ପରେ, ଗୋପମାନେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ, ଯେପରିକି ଦେବମାନେ ଜମ୍ଭକୁ ଅପହାର କରିବା ପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ: ଯେତେବେଳେ କକୁଦ୍ମତ, ଅରିଷ୍ଟ, ଧେନୁକ, ପ୍ରଲମ୍ବ ନିହତ ହେଲେ, ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼ ଉତ୍ତଳିତ ହେଲା; ଯେତେବେଳେ କାଳିୟ ନାଗ ଦମିତ ହେଲେ, ଅଭିମାନୀ ତୁଙ୍ଗଦ୍ରୁମ ଭଙ୍ଗ ହେଲେ, ପୁତନା ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ରଥ ଉଲଟିଗଲା; ନାରଦ ଏହି ସବୁ ଘଟଣା କ୍ରମ ଅନୁସାରେ କଂସଙ୍କୁ କହିଲେ, ଦେବକୀର ଗର୍ଭ ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିବାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି। ଏହି ସବୁ ନାରଦଙ୍କୁ ଶୁଣି, ଦେବମାନଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ କଂସ ବସୁଦେବ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନଙ୍କୁ ସଭାରେ ନିନ୍ଦା କରି, ଯାଦବ କୁଳକୁ ଅପମାନ କରି, ଏହାର ସମାଧାନ ବିଚାର କରିଲେ। "ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ, ଏଉଁ ଦୁଇ ଶିଶୁ, ଯୁବ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବି; ଯଦି ଏମିତି ଯୁବ ହେଇଯିବେ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ କେହି ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ।" "ଚାଣୁର ଏବଂ ମୁଷ୍ଟିକ, ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁସ୍ତି କାରୀଙ୍କ ସହ ଏକ କୁସ୍ତି ଆୟୋଜନ କରି, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେବି।" "ମହାଧନୁ ଉତ୍ସବର ଅବସରରେ ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ବ୍ରଜରୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରି ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିବି।" "ମୁଁ ଶ୍ଵଫାଲ୍କଙ୍କ ଶୂରପୁତ୍ର ଅକୃରକୁ, ଯାଦବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ଗୋକୁଳକୁ ପଠାଇ, ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିବି।