ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ—ବଳଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷକ, ଗୋପବାଳକମାନଙ୍କ ସହ ଗୋମାନଙ୍କୁ ଚରାଇ ଚାଲିଛନ୍ତି। ସେଠାରେ, ଖଗରାଜ ଗରୁଡ଼ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଅଲିନ୍ଦ ହୋଇ, ହରିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତାଙ୍କର ପଖିରେ ଛାୟା ପତିତ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଦୂରରୁ ନାଗରାଜ ଉପରୁ ଅବତରି, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆନନ୍ଦରେ ଚମକୁଥିବା ଚକ୍ଷୁ ଓ ହସ୍ତିତ ମୁଖେ, ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ— "ହେ କୃଷ୍ଣ, ମୋର କଥା ଶୁଣ, ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ତୁମେ ଏହାକୁ ଅନ୍ୟଥା ଭାବିବା ନାହିଁ। ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ତୁମେ ଏହି ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଅବତରଣ କରିଛ। ମୁଁ ଯଜ୍ଞର ବିରୋଧରେ ମେଘମାନଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲି, ଯେଉଁଥିରୁ ଗୋକୁଳର ଅନେକ ଅନର୍ଥ ଘଟିଲା। କିନ୍ତୁ, ତୁମେ ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତ ଉଠାଇ ଗୋମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ; ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ଏହି ମହାନ ପର୍ବତକୁ ଏକ ହାତରେ ଧରି ଦେଖାଇଲେ, ତେଣୁ ଦେବମାନଙ୍କ କାମ ସଫଳ ହେଲା। ଗୋମାନଙ୍କ ଆବେଦନରେ, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅତି ଭଲ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରିଛ, ତେଣୁ ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଭିଷେକ କରିବି। ଏହି ଅଭିଷେକ ପରେ, ହେ ଉପେନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ 'ଗୋବିନ୍ଦ'—ଗୋମାନଙ୍କ ନାଥ—ହେବା।" ଏପରି କହି, ପରାଶର ମୁନି କହିଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ଏଇରାବତ ହସ୍ତୀରୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେଉଳି ନେଇ, ଶୁଦ୍ଧ ଜଳରେ ତାହା ଭରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଭିଷେକ କଲେ। ଏହି ଅଭିଷେକ ସମୟରେ, ଗୋମାନେ ବି ମାଟି ଉପରେ ନିଜ ଦୁଧ ଧାରା ଝରାଇଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଗୋମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଉପେନ୍ଦ୍ର ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଭଲପାଇବା ଓ ନମ୍ରତାରେ ପୁଣି କହିଲେ— "ଗୋମାନଙ୍କ ଆବେଦନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା; ଏବେ ମୋ ଆଉ ଏକ ଅନୁରୋଧ ଶୁଣ, ଯାହା ମୁଁ ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ କହୁଛି। ମୋର ଏକ ଅଂଶ ଅର୍ଜୁନ ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; ସେଉଁଠି ସଦା ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ସେ ତୁମ ସହ ବୃହତ୍ ଯୁଦ୍ଧରେ ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବେ, ତୁମେ ଯେପରି ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କର, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ମଧୁସୂଦନ ତୁମେ ରକ୍ଷା କର।" ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ହେ ଭାରତବଂଶୀ, ମୁଁ ଜାଣିଛି, ତୁମ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିତ ପାର୍ଥ ପୃଥିବୀରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ରହିବି, ସେଉଁଠି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି। ମୋ ଉପସ୍ଥିତିରେ କେହି ଅର୍ଜୁନକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ। କଂସ, ଅରିଷ୍ଟ, କେଶୀ, କୁବଲୟାପୀଡ଼, ନରକ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ନିହତ ହେବା ପରେ ଏକ ବୃହତ୍ ଯୁଦ୍ଧ ହେବ; ତାହାପରେ ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ହେବ। ତେଣୁ ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ମୋ ଉପସ୍ଥିତିରେ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯୁଦ୍ଧଶେଷରେ, ମୁଁ ଅର୍ଜୁନ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ସମସ୍ତ ପୁଏମାନଙ୍କୁ ଅକ୍ଷତ ଅବସ୍ଥାରେ କୁନ୍ତିଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେବି।" ପରାଶର କହିଲେ, ଏପରି କଥା ପରେ ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଏଇରାବତ ଉପରେ ଆରୋହଣ କରି, ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏପରେ, କୃଷ୍ଣ ଗୋମାନ, ଗୋପବାଳକମାନେ ସହ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ପଥରେ ଫେରି ବ୍ରଜକୁ ଗଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ବିଦାୟ ନେବା ପରେ, ଗୋପବାଳକମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ କୃଷ୍ଣ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି—ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତ ଉଠାଇ ଗୋମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ—"ହେ ବଳଶାଳୀ, ତୁମେ ଆମକୁ ଓ ଗୋମାନଙ୍କୁ ଏତେ ବଡ଼ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ଏହି ଶିଶୁ ଖେଳ ଓ ଗୋପ ରୂପ ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ; ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ଦିବ୍ୟ, ଏହାର ଅର୍ଥ କ’ଣ ହେ ପ୍ରିୟ? ଆମକୁ କହ। କାଳିୟକୁ ଜଳରେ ଦମନ କଲ, ପ୍ରଲମ୍ବକୁ ନିହତ କଲ, ଗୋବର୍ଧନ ଧରିଲ—ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଆମ ମନକୁ ବିଚଳିତ କରେ। ଏମିତି ଅପାର ଶକ୍ତି ଦେଖି, ହେ ହରି, ଆମେ ତୁମକୁ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଭାବିପାରୁ ନାହିଁ। ଭଲପାଇବା ଓ ସ୍ନେହ ଦେଖିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମ ଶିଶୁ ଭାବ, ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ—ଏହି ସବୁ ଚିନ୍ତା କରି, ହେ ଅପାର, ଆମର ମନ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ହେଉଛି। ତୁମେ ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ କି ନୁହଁ, ଏହା ଆମ ପାଇଁ କିଛି ମନ୍ତବ୍ୟ ନୁହେଁ; ତୁମେ ଆମର ଆତ୍ମୀୟ, ଆମର ନମସ୍କାର ନେବୁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମୌନ ରହି, ସ୍ନେହମିଶ୍ରିତ ଅସନ୍ତୋଷ ଦେଖାଇ, କହିଲେ—"ହେ ଗୋପମାନେ, ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସହ ସମ୍ପୃକ୍ତିରେ ଲଜ୍ଜିତ ନୁହଁ, କିମ୍ବା ମୁଁ ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ଆଦରଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ, ତେଣୁ ଏହି ଚିନ୍ତାର କଣ ଅର୍ଥ? ଯଦି ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ରଖ, ଯଦି ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଆଦରଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ମୋତେ ଏକ ଆତ୍ମୀୟ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କର। ମୁଁ ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ଦାନବ ନୁହଁ; ମୁଁ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ଆତ୍ମୀୟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି—ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।" ହରିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗୋପମାନେ ମୌନ ହେଲେ ଓ ସ୍ନେହମିଶ୍ରିତ ଅସନ୍ତୋଷରେ ହୃଦୟ ଭରି, ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ନିର୍ମଳ ଆକାଶ, ପ୍ରଭା ମାସର ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଦିଗ, ମନୋହର କୁମୁଦିନୀ ଫୁଲ ଓ ସବୁ ଦିଗକୁ ମୁଗ୍ଧ ଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖିଲେ। ସେ ମନୋହର ଗଛମାନଙ୍କ ଶାରି, ଗୁଞ୍ଜରଣ କରୁଥିବା ମଧୁମକ୍ଷିକା ଦଳ ଓ ଗୋପୀମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ହେଲେ। ରାମଙ୍କ ସହିତ, ସୁର ଓ ବିବିଧ ଦୁର୍ବିଣୀ ବାଦ୍ୟର ସଙ୍ଗେ, ସୂର୍ୟବଂଶୀ କୃଷ୍ଣ ଗୋପୀମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା ପାଇଁ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇବାରେ ଲଗିଲେ।