ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ଉଠାଇ ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଗୋକୁଳବାସୀମାନେ ଚିନ୍ତାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରସା ରଖିଥିଲେ। ସେମାନେ ସେଠାରେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ରହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପାହାଡ଼ ତଳେ ସମସ୍ତ ଗୋପ, ତାଙ୍କର ଗୋଧନ, ଗାଡ଼ିରେ ସାମଗ୍ରୀ ଓ ଶ୍ରମିତ ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକାଠି ହୋଇ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏହି ପର୍ବତକୁ ସ୍ଥିର ଭାବେ ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ଭୃଜବାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦ ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର କୃତ୍ୟର ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଭଲପାଇଁ, ଚମତ୍କୃତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମନରେ ଅପାର ପ୍ରେମ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ସାତ ରାତି ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ରର ଉତ୍ତେଜନାରେ, ମହାମେଘ ନନ୍ଦଙ୍କର ଗୋକୁଳ ଉପରେ ବର୍ଷା କରିଲେ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଗୋପମାନେ ନଶ୍ଟ ହେବାକୁ ଥିଲେ। ତେବେ, କୃଷ୍ଣ ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ଉଠାଇ ଗୋକୁଳକୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ଏବଂ ମେଘମାନେ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଆକାଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଖିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟା ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଛି, ଗୋକୁଳ ଆନନ୍ଦିତ ଅଛି। ସେଠାରୁ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏବେ କୃଷ୍ଣ ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ତାହାର ଅସଲି ସ୍ଥାନରେ ରଖିଦେଲେ, ଏହା ଦେଖି ଭୃଜବାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚାହିଁ ରହିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ—ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତ ଉଠାଯାଇ ଗୋକୁଳ ରକ୍ଷିତ ହେବା ପରେ, ବଳିଦାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶା ଉପଜିଲା। ସେ ଏଇରାବତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଜୟକର୍ତ୍ତା ଭାବେ, ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏହି ସମୟରେ ଗୋପ ରୂପରେ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଚରାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସହ ଗୋପବାଳକମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଖିଲେ ଯେ, ଗରୁଡ଼—ପକ୍ଷୀରାଜ—ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ପକ୍ଷ ଛାୟାରେ ହରିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏଇରାବତରୁ ଦୂରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଆନନ୍ଦିତ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ହସ୍ୟମୁଖରେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମୁଁ ଯାହା ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି, ତାହା ଶୁଣ। ତୁମେ ଏହି ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଧାରକ। ମୁଁ ଯେଉଁଠାରେ ବଳିଦାନର ବିରୋଧ ହେଲା, ତେଉଁଠାରେ ମୁଁ ମହାମେଘମାନେ ଦ୍ୱାରା ଗୋକୁଳ ଉପରେ ବିନାଶ ଆଣିଲି। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ପର୍ବତ ଉଠାଇ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲ, ତୁମର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କୃତ୍ୟ ଦେଖି ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ଏହି ପର୍ବତକୁ ଏକ ହାତରେ ଧରି ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛ। ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ଉନ୍ମୁଖ ଅନୁରୋଧରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଭିଷେକ କରିବି, ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ‘ଗୋବିନ୍ଦ’ ନାମ ଧାରଣ କରିବା।" ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏଇରାବତ ହାତୀରୁ ସୁନାର ଘଡ଼ା ନେଇ, ଶୁଦ୍ଧ ପାଣିରେ ଭରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ। ସେ ସମୟରେ ଗାଇମାନେ ମଧୁର ଦୁଧ ଧାରା ଭାବେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହିପରି ଉନ୍ମୁଖ ଅଭିଷେକ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ନେହ ଓ ବିନମ୍ରତାରେ ଆଉ କିଛି କଥା କହିଲେ, "ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା। ଏବେ ମୋ ଅନ୍ୟ ଏକ ଅନୁରୋଧ ଶୁଣ, ଯାହା ଏହି ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ମୁଁ କହୁଛି। ମୋ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଅର୍ଜୁନ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; ସେକୁ ତୁମେ ସଦା ରକ୍ଷା କର। ସେ ତୁମ ସହଯୋଗୀ ହେବେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବାରେ ସହଯୋଗ ଦେବେ।" ତାପରେ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ମୁଁ ଜାଣିଛି, ଭାରତବଂଶୀ, ତୁମ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପାର୍ଥ ଏଠାରେ ଅଛି; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ରହିବି, ସେଉଁଠାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି। ମୋ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଅର୍ଜୁନକୁ କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ। କଂସ, ଅରିଷ୍ଟ, କେଶୀ, କୁବଲୟାପୀଡ଼, ନରକ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଯେତେବେଳେ ବିନଶ୍ଟ ହେବେ, ସେତେବେଳେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେବ, ଏହି ପୃଥିବୀର ଭାର ତାହାପରେ ହ୍ରାସ ପାଇଯିବ। ତୁମେ ଏବେ ଯାଅ, ଅର୍ଜୁନ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ମୋ ଉପସ୍ଥିତିରେ ତାଙ୍କର କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯୁଦ୍ଧ ଶେଷ ହେଲେ, ମୁଁ ଅର୍ଜୁନ ସହ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଆଦି ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ଅକ୍ଷତ ଅବସ୍ଥାରେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେବି।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏଇରାବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଦେବଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଗୋମାନ୍ୟ ଓ ଗୋପମାନେ ସହିତ, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ପବିତ୍ର ଚାହାଣି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ପଥରେ ଫେରି, ଆଉଥରେ ଭୃଜକୁ ଗଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଗୋପମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କୃତ୍ୟ ଦେଖି, ସ୍ନେହଭରା ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ହେ ବଳଶାଳୀ, ତୁମେ ଆମକୁ ଏବଂ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କୁ ବଡ଼ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ଏହି ଶିଶୁସ୍ୱଭାବ ଓ ଗୋପ ରୂପ ତୁମ ପାଇଁ ଯଥାଯଥି ନୁହେଁ; ତୁମ କୃତ୍ୟ ଦିବ୍ୟ। କାଳିୟଙ୍କୁ ଦମନ କଲ, ପ୍ରଲମ୍ବକୁ ମାରିଲ, ଗୋବର୍ଧନ ଉଠାଇଲ—ତୁମ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଆମ ମନକୁ ଅଶାନ୍ତ କରୁଛି। ସତ୍ୟ, ହେ ଅପାର ଶକ୍ତିର ହରି, ଏମିତି କୃତ୍ୟ ଦେଖି ଆମେ ତୁମକୁ କେବଳ ମାନବ ଭାବିପାରୁନାହିଁ। ହେ କେଶବ, ଭୃଜର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଶିଶୁମାନେ ତୁମକୁ ଅପାର ଭଲପାଉଛନ୍ତି, ତଥାପି ଏମିତି କୃତ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏଭଳି, ଗୋବର୍ଧନ ଧାରଣ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଭିଷେକ ଦ୍ୱାରା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟତା ଓ ଭୃଜବାସୀମାନଙ୍କ ଭକ୍ତି ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା।