ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତ ଉପରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କରି କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ପର୍ବତ ଅଟୁଟ ରୂପେ ଅଛି।” ପ୍ରମୁଖ ଗୋପମାନେ ଯେତେ ଖାଦ୍ୟ ଆଣିଥିଲେ, ସେସବୁ ଖାଦ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ଏହି ପର୍ବତ ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ଏକ ଅନ୍ୟ ରୂପ ନେଇ, ଗୋପମାନେ ସହିତ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ଚଢ଼ି, ଏହି ପର୍ବତଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଏହା ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ଦେହ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ପରେ କୃଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଗୋପମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, ପର୍ବତକୁ ତାଙ୍କର ରକ୍ଷାବଳୟ କରି, ପୁନି ନିଜ ଗୋଚର ଭୂମିକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ଘଟଣା ପରେ, ଶ୍ରୀ ପରାଶର ମୁନି କହିଲେ—ଯେତେବେଳେ ଏହି ବଳିଦାନ ବିଘ୍ନିତ ହେଲା, ଇନ୍ଦ୍ର ମହାକ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସମ୍ବର୍ତ୍ତକ ନାମକ ବର୍ଷା ମେଘମାନଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ମୋର କଥା ଶୁଣ, ମୋ ଆଦେଶକୁ ବିଳମ୍ବ ବିନା ପୂରଣ କର। ନନ୍ଦ ଗୋପ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଗୋପମାନେ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଅଭିମାନ କରି, ବଳିଦାନକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ତାଙ୍କର ଜୀବିକା ଯାହା ଗାୟମାନେ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ସେଇ ଗାୟମାନଙ୍କୁ ମୋ ଆଦେଶରେ ବର୍ଷାରେ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ କର। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ହାତୀ ପରି ଚଢ଼ି, ବାୟୁ ଓ ଜଳ ବର୍ଷଣରେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି।” ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ମେଘମାନେ ଶୁଣି, ଭୟଙ୍କର ବାୟୁ ଓ ବର୍ଷାର ତୁଫାନ ଆଣିଲେ, ଯାହା ଗାୟମାନଙ୍କୁ ଅତି ଦୁଃଖ ଦେଲା। ଏକ ଦମରେ, ପୃଥିବୀ, ଦିଗ୍ବଳୟ ଓ ଆକାଶ ସମସ୍ତେ ଏକ ଭୟାନକ ଝଡ଼ରେ ଆବୃତ ହେଲା। ମେଘମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ର ଚମକରେ ଭୟଭୀତ ହେଇ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ଧାରାରେ ଦିଗ୍ବଳୟ ଶବ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା। ଅବିରତ ବର୍ଷାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବିଗଲା, ଉପର, ତଳ, ସବୁଠାରେ ପାଣିରେ ଆବୃତ ହେଇଗଲା। ଗାୟମାନେ ତୀବ୍ର ବର୍ଷା ଓ ବାୟୁରେ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ, ପିଠ, ଜଂଘା, ମୁଣ୍ଡ, ଗଳା ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ଅନେକ ଗାୟ ଜୀବନ ହରାଇଲେ। କିଛି ଗାୟ ତାଙ୍କର ବଛାକୁ କୋଳେ ଧରି ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦାଁଡ଼ିଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଗାୟ ବଛାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ବନ୍ୟାରେ ଭସିଗଲେ। ବଛାମାନେ ଭୟଭୀତ ମୁହଁ ଓ କଂପିଥିବା ଗଳାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ ଡାକି ସାହାଯ୍ୟ ଅନୁରୋଧ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ଗୋପ ଗ୍ରାମ, ଗାୟ, ଗୋପୀମାନେ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଇଛନ୍ତି ଦେଖି, ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କଲେ—“ଏହା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି, କାରଣ ସେ ବଳିଦାନ ବିଘ୍ନିତ ହେବାକୁ ବିରୋଧ କରିଛନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଗୋଚର ଭୂମିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ନେବି। ଧୈର୍ୟ ଏବଂ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏହି ମହାପର୍ବତକୁ ମୂଳସହିତ ଉପଡ଼ି, ଏକ ବିଶାଳ ଛତା ପରି ଗୋଚର ଭୂମି ଉପରେ ଧରିବି।” ଏଭଳି ଧାରଣା କରି, କୃଷ୍ଣ ଖେଳି-ଖେଳି ଏକ ହାତରେ ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ଉପଡ଼ି ଉପରେ ଧରିଲେ। ହସି, ସେ ଗୋପମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏଠି ଶୀଘ୍ର ପ୍ରବେଶ କର; ବର୍ଷା ରୁକିଯାଇଛି। ଏଠି ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ରୁହ; ପର୍ବତ ପଡ଼ିଯିବାର ଭୟ କରନି।” କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କର ଗାୟ, ଗୋପୀମାନେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ସାମଗ୍ରୀ ଗାଡ଼ିରେ ଚଢ଼ାଇ ଏକାଠି ଏହି ପର୍ବତ ତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଗୋପୀମାନେ ଦୂର୍ବଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଅନୁସରଣ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏହି ମହାପର୍ବତକୁ ଏକାନ୍ତ ଅଚଳ ଭାବେ ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ଗୋପ ଏବଂ ଗୋପୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କର କୃତ୍ୟର ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ଏହି ପର୍ବତକୁ ଧରି ରହିଥିଲେ। ସାତ ରାତି ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ରର ଉତ୍ତେଜନାରେ, ମହାମେଘମାନେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳ ଉପରେ ଅବିରତ ବର୍ଷା କଲେ, ଗୋପମାନେ ନାଶ ହେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତ ତଳେ ଗୋକୁଳ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଲା, କୃଷ୍ଣ ଏହି ମିଥ୍ୟା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିବା ମେଘମାନଙ୍କୁ ବନ୍ଧି ରଖିଥିଲେ। ଶେଷରେ, ଆକାଶ ପୁନି ପ୍ରସ୍ତାର ହେଲା, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଅସାର କଥା ଦେଖି, ଗୋକୁଳର ଆନନ୍ଦ ଦେଖି, ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ପରେ, କୃଷ୍ଣ ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ତାହାର ନିଜ ଥାନରେ ରଖିଦେଲେ, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମୁହଁରେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗୋବର୍ଧନ ଧରି ଗୋକୁଳ ରକ୍ଷିତ ହେବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଗ୍ରହ ଜଗିଲା। ସେ ନିଜ ହାତୀ ଏୟରାବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତ ଉପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ଗୋପବେଶରେ ଗାୟ ଚରାଉଥିଲେ, ସେ ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଗୋପବାଳକମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ଉପରେ ଗରୁଡ଼, ଖଗରାଜ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ହରିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଖା ପଖାଇ ଛାୟା କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦୂରତାରୁ ନାଗରାଜରୁ ଅବତରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦରେ ଚମକୁଥିବା ଚକ୍ଷୁ ଓ ହସିଥିବା ମୁହଁରେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—“କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମୁଁ ଯେହିପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ତାହା ଶୁଣ; ମହାବାହୁ, ଏହାକୁ ଅନ୍ୟଭାବେ ଭାବିନିଅ। ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ପରମେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ପୃଥିବୀକୁ ଅବତାର ନେଇଛ। ବଳିଦାନ ବିରୋଧରେ ମୁଁ ମହାମେଘମାନେ ଦ୍ୱାରା ଗୋକୁଳକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲି; ସେମାନେ ଏହି ବିନାଶ ଘଟାଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ପର୍ବତ ଉଠାଇ ଗାୟମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲ; ତେଣୁ ତୁମର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କୃତ୍ୟରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ ନିଷ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, କାରଣ ତୁମେ ଏକ ହାତରେ ଏହି ପର୍ବତ ଧରିଥିଲ। ଗାୟମାନେଙ୍କ ଆବାହନରେ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି; ତୁମେ ଏମିତି ରକ୍ଷା କରିଛ; ତୁମ ପ୍ରତି ମାନ୍ୟତା ଦେବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ତେଣୁ, କୃଷ୍ଣ, ଗାୟମାନେଙ୍କର ଆବାହନରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଭିଷେକ କରିବି; ଉପେନ୍ଦ୍ର, ଏଠାରୁ ତୁମେ 'ଗୋବିନ୍ଦ'—ଗୋଧାନର ନାୟକ ହେବ।