ବ୍ରଜରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ଚାଷୀମାନେ ଚାଷ କରିବାକୁ ଯଜ୍ଞ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ଆମେ ତ ଗିରି ଓ ଗାଈଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି ଯଜ୍ଞ କରୁଛୁ, ଅରଣ୍ୟ ଓ ପାହାଡ଼ରେ ବାସ କରୁଛୁ। ଏହିକଥା ଭାବି, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ଓ ଆହୁତି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କର, ଯଥାବିଧି ଯଜ୍ଞ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ବଳିଦାନ କର। ଗାଁର ସମସ୍ତ ଜନସମୂହ ଏହି ଉତ୍ସବରେ ଭାଗ ନିଅନ୍ତୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଇଚ୍ଛୁକ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭୋଜନର ଆନନ୍ଦ ଉଠୁନ୍ତୁ। ପୂଜା ଓ ହୋମ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୋଜନ କରିସାରିଲେ, ଗାଈମାନେ ଶରତ୍କାଳୀନ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧି ମାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁନ୍ତୁ। ଯଦି ମୋ ଏହି ମତ ଗୋପମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ତେବେ ଗାଈ, ପାହାଡ଼ ଓ ମୋ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୋଷ ହେବ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ବ୍ରଜର ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଉତ୍ସାହରେ କହିଲେ, "ବହୁତ ଭଲ, ତୁମର ମତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତମ। ଆମେ ସବୁ କାମ କରିବା, ଗିରିଯଜ୍ଞ କରିବା।" ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି ସମସ୍ତେ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼ର ଯଜ୍ଞ କଲେ, ଦଧି, ଖିର, ମାଂସ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୋଗ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ଶତ-ଶତ, ସହସ୍ର-ସହସ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଅତିଥିମାନେ ଭୋଜନ କଲେ, ଯେପରି କୃଷ୍ଣ ପୂର୍ବରୁ ଶିଖାଇଥିଲେ। ତାପରେ ଗାଈମାନେ ପୂଜା ପାଇ ବିଭୂଷିତ ହୋଇ ପାହାଡ଼କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ, ବୃଷଭମାନେ ଝଙ୍କାର କରୁଥିଲେ, ମେଘ ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, "ମୁଁ ଗିରି ଅଟା" ବୋଲି କହି, ଗୋପମାନେ ଆଣିଥିବା ଅନେକ ଭୋଗ ଭକ୍ଷଣ କଲେ। ଆଉ ଏକ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ସେ ଗୋପମାନେ ସହିତ ପାହାଡ଼ ଚୂଢ଼ାରେ ଯାଇ, ଗିରିର ପୂଜା କଲେ। ପରେ କୃଷ୍ଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଗୋପମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଲଭି, ପାହାଡ଼କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ପୁଣି ନିଜ ଗୋଚରଭୂମିକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ଭାବେ ଯଜ୍ଞ ବିଘ୍ନ ହେବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସମ୍ବର୍ତ୍ତକ ନାମକ ବୃଷ୍ଟି ମେଘମାନେ କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି କହିଲେ, "ମୋ କଥା ଶୁଣି, ସଂକୋଚ ବିନା ମୋ ଆଜ୍ଞାକୁ ପୂରଣ କର। ନନ୍ଦ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ଗୋପମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଭରସା କରି, ଯଜ୍ଞ ଧ୍ୱଂସ କରିଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଜୀବିକା ଗାଈ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ତେଣୁ ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ସେମାନଙ୍କ ଗାଈମାନେ ବୃଷ୍ଟିରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ପାହାଡ଼ ଚୂଢ଼ାରେ ଯାଇ, ତୁମ ସହିତ ବାୟୁ ଓ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିବି।" ଏପରି ଆଜ୍ଞା ପାଇ ବୃଷ୍ଟି ମେଘମାନେ ଭୟଙ୍କର ପବନ ଓ ବର୍ଷାର ଝଂପ ଆଣିଲେ, ଗାଈମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା, ଏକ ଦିଗରୁ ଦିଗ, ଆକାଶ ଓ ଭୂମି ସମସ୍ତେ ଏହି ବର୍ଷାରେ ଆବୃତ ହୋଇଗଲା। ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଝଲକ ଓ ମେଘ ଗର୍ଜନରେ ଚାରିପାଖ ଶବ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଝରି ଝରି ବର୍ଷା ପଡ଼ୁଥିଲା। ଏହି ଅବିରତ ବର୍ଷାରେ ଉପର, ତଳ, ଚାରିଦିଗ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଗଲା, ଦେଖିବାକୁ ସବୁଠାରେ ପାଣି। ତୀବ୍ର ବର୍ଷା ଓ ପବନରେ ଗାଈମାନେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ, ତାଙ୍କ ପିଠ, ଜଂଘା, ମୁଣ୍ଡ, ଗଳା ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲା। କିଛି ଗାଈ ତାଙ୍କ ଛାଣାକୁ ନିକଟରେ ରଖି ଦଢ଼ି ରହିଲେ, କିଛି ଛାଣାଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ବନ୍ୟାରେ ଭାସିଗଲେ। ଛାଣାମାନେ ବିପଦସୂଚକ ମୁହଁ ଓ କମ୍ପିତ ଗଳାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିଲେ। ହରି, ସମସ୍ତ ବ୍ରଜବାସୀ, ଗାଈ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଦେଖି, ଗଭୀର ଭାବନା କଲେ, "ଏହି କାମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଛି। ଏବେ ମୋତେ ସମସ୍ତ ପାଳ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେବ। ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ଏହି ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ତଳ ଉଠାଇ, ଛତା ପରି ଧରି ରଖିବି।" ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି କୃଷ୍ଣ ଖେଳମସ୍ତିରେ ଏକ ହାତରେ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ଉପାଡ଼ି ଉପରେ ଧରିଲେ। ସେ ହସି ସମସ୍ତ ଗୋପମାନେ କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ବର୍ଷା ବନ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି। ଏଠାରେ ନିରାପଦ ଅଛ, ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ପାହାଡ଼ ତଳିବା ନିମିତ୍ତ ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ତାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କର ଗାଈ ଓ ସାମଗ୍ରୀ ସହ କାର୍ଟରେ ଚଢ଼ି, କ୍ଲାନ୍ତ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ପାହାଡ଼ ତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଭାବେ ଗୋବର୍ଧନକୁ ଧରି ରହିଲେ, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଭରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଆନନ୍ଦରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଥିଲା। ସାତ ରାତି ଧରି ଇନ୍ଦ୍ର ଉଦ୍ଧତ ମେଘମାନେ ଦ୍ୱାରା ଗୋକୁଳ ଉପରେ ବର୍ଷା କରାଇଲେ, ଗୋପମାନେ ଧ୍ୱଂସ ହେବାକୁ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ଗୋବର୍ଧନକୁ ଉପରେ ଧରି ଗୋକୁଳକୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ମେଘମାନେର ମିଥ୍ୟା ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ବିଫଳ କଲେ। ଏହା ପରେ ଆକାଶ ପୁନି ନିର୍ମଳ ହେଲା, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଅସଫଳତା ଦେଖି, ଗୋକୁଳ ଆନନ୍ଦ ଦେଖି, ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ। କୃଷ୍ଣ ପୁଣି ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ତାହାର ନିଜସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ଷୁରେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଗୋବର୍ଧନ ଧରି ଗୋକୁଳକୁ ବଞ୍ଚାଇବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଜ୍ଞର ଦେବତା, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କଲେ। ସେ ନିଜ ଏୟାରାବତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ଶତ୍ରୁଜୟୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବମାନେର ନାୟକ, ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।