ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ—ବୃତ୍ରଶତ୍ରୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ବରୁଣ, ରୁଦ୍ରମାନେ, ବସୁମାନେ, ସୂର୍ୟ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭଦାୟକ ଦେବତା—ସମେତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଆମେ ସବୁବେଳେ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଆପଣ ଯେଉଁ କାମ ଆମକୁ ଦେଇଛନ୍ତି, ଆମେ ତାହା ପୂରଣ କରିବାକୁ ସଦା ତତ୍ପର।” ତାପରେ ଶ୍ରୀ ପରାଶର ମହାର୍ଷି କହିଲେ: ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଦେହରୁ ଦୁଇଟି କେଶ ଉପାଡ଼ିଲେ—ଏକଟି ଧଳା ଓ ଏକଟି କଳା। ସେ ଦେବତାମାନୋଂକୁ କହିଲେ, “ମୋ ଏହି ଦୁଇ କେଶ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରଣ କରି, ସଂସାରର ଭାର କମାଇବେ। ତେଣୁ, ତମେ ସମସ୍ତେ ନିଜ-ନିଜ ଅଂଶରେ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରଣ କର, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ବଡ଼ ଦାନବମାନୋଂ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କର। ଏହି ଭୂମିରେ ଥିବା ସେହି ଦାନବମାନେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହେବେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ମୋ ଅବତାରଣ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଚୁର୍ମାର ହେବେ। ବସୁଦେବଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଦେବକୀ ଯିଏ ଦେବୀସମାନ, ସେ ତାଙ୍କ ଅଷ୍ଟମ ଗର୍ଭରେ ମୋର ଏହି କେଶ ଧାରଣ କରିବେ, ହେ ଦେବତାମାନେ। ସେଠି ଅବତରି, ସେ କଂସ ଓ ପୁନର୍ଜନ୍ମିତ କାଳନେମିଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବେ। ଏଭଳି କହି ହରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତେବେ, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ନମି, ମେରୁଶୃଙ୍ଗକୁ ଗଲେ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ନାରଦ ଋଷି କଂସଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଜଣାଇଲେ—“ଦେବକୀଙ୍କ ଅଷ୍ଟମ ଗର୍ଭରୁ ଏକ ବିଶେଷ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନେବେ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି କଂସ ଭୟ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ନିଜ ଘରେ ବନ୍ଧୀ ରଖିଲେ। ଯେପରି ବସୁଦେବ ପୂର୍ବରୁ କଂସଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, ସେପରି ବସୁଦେବ ଏବେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ତାଙ୍କ ହସ୍ତେ ସମର୍ପଣ କଲେ। ଏହି ଛଅ ପୁଅ, ଯେଉଁମାନେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଥିଲେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛାଏ ଯୋଗନିଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମହାମାୟା ଯୋଗନିଦ୍ରା, ଯିଏ ଜଗତକୁ ଅଜ୍ଞାନରେ ମଗ୍ନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଭଗବାନ ହରି ଉପଦେଶ କଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ହେ ନିଦ୍ରା, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ତୁମେ ପାତାଳକୁ ଯାଅ ଓ ଛଅ ପୁଅକୁ ଏକ ଏକ କରି ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କର। ଏହି ଛଅ ଜଣ ମୃତ୍ୟୁପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ତାପରେ ମୋର ଏକ ଅଂଶ ଶେଷ ତାଙ୍କ ସପ୍ତମ ସନ୍ତାନ ଭାବେ ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିବେ। ଗୋକୁଳରେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଭାର୍ଯ୍ୟା ରୋହିଣୀ ଅଛନ୍ତି; ତୁମେ ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଏହି ଗର୍ଭକୁ ତୁଳି ରୋହିଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ରଖ। ଏହି ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଲୋକମାନେ କହିବେ ଯେ, ଦେବକୀଙ୍କ ସପ୍ତମ ସନ୍ତାନ ଗର୍ଭପାତ ହୋଇଛି। ଗର୍ଭସ୍ଥାନ୍ତରଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ନାୟକ, ଧଳା ପାହାଡ଼ର ଶୃଙ୍ଗ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସଂକର୍ଷଣ ନାମରେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ। ତାପରେ ମୁଁ ଶୁଭ ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେବି; ତୁମେ ତ୍ୱରିତ ଯଶୋଦାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ମୋ ତେଜ ନେଇଯିବ। ବର୍ଷା ଋତୁରେ, କୃଷ୍ଣାପକ୍ଷର ଅଷ୍ଟମୀ ରାତିରେ ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେବି; ତୁମେ ନବମୀ ଦିନ ଜନ୍ମ ନେବ। ଯଶୋଦାଙ୍କ ଶୟନାଗୃହରେ ମୁଁ ରଖାଯିବି, ଏବଂ ତୁମେ ଦେବକୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଖାଯିବ। ବସୁଦେବ, ମୋ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରିବେ। କଂସ ତୁମକୁ ଧରି ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ଫିଙ୍କିଦେବ, ତୁମେ ତୁମ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ। ତାପରେ ଚକ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ପ୍ରତି ଆଦରରେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ତୁମକୁ ଭଗିନୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ତୁମେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ଭଳି ହଜାର ଦାନବଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ବିହାର କରିବେ। ତୁମେ ଶ୍ରୀ, ନମ୍ରତା, କ୍ଷମା, ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ଦୃଢତା, ଲଜ୍ଜା, ପୋଷଣ, କ୍ରୋଧ—ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେ ସବୁ ତୁମେ। ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ଆର୍ଯ୍ୟା, ଦୁର୍ଗା, ବେଦଗର୍ଭା, ଅମ୍ବିକା, ଭଦ୍ରା, ଭଦ୍ରକାଳୀ, କ୍ଷେମଦା, ଭାଗ୍ୟଦା ଭାବେ ପୁଜନ୍ତି—ସକାଳ ଓ ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଭକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି—ମୋ ଦୟାରେ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ। ମଦ୍ୟ, ମାଂସ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଜ୍ୟପଦାର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପୂଜିଲେ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଚାହିଦା ପୂରଣ କରିବ। ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ, ସେଇ ଜଗତ୍ଧାତ୍ରୀ ଦେବୀ ଗର୍ଭସ୍ଥାନ୍ତରଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଗର୍ଭ ତୁଳିବା ସମ୍ପାଦନ କଲେ। ରୋହିଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ସପ୍ତମ ମାସ ଆସିଲେ, ହରି ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ତିନି ଲୋକର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେହି ଦିନେ, ଯେପରି ପ୍ରଭୁ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ଯୋଗମାୟା ଯଶୋଦାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗ୍ରହମାନେ ଆକାଶରେ ସମନ୍ୱୟ ରେ ଚଳିଥିଲେ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରିଲେ, ଋତୁମାନେ ମଧୁର ହୋଇଗଲେ। ଦେବକୀଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତେଜ ଦେଖି କେହି ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁପାରୁନଥିଲେ; ସେ ଏତେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ ଯେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲା। ଦେବତାମାନେ, ମାନବ ଓ ନାରୀମାନୋଂକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ଦେବକୀଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, କାରଣ ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ତେଁମାନେ କହୁଥିଲେ, “ତୁମେ ପରମ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପ୍ରକୃତି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗର୍ଭର ଆଦି; ପରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ବାଣୀ ଓ ବେଦମାନ୍ୟଙ୍କ ଗର୍ଭ ହେଲେ। ତୁମେ ସୂର୍ୟମୂର୍ତ୍ତିର ଗର୍ଭ, ସନାତନ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ; ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଓ ଯଜ୍ଞର ତତ୍ତ୍ୱ, ତ୍ରୟୀବେଦ ତୁମେ। ତୁମେ ଫଳର ଗର୍ଭ, ପୂଜାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ; ଅଗ୍ନି ଓ ଅରଣିର ଗର୍ଭ; ତୁମେ ଅଦିତି, ଦେବମାନୋଂକୁ ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ, ଦିତି, ଦାନବମାନୋଂକୁ ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ। ତୁମେ ଆଲୋକର ଗର୍ଭ, ଦିନର ଗର୍ଭ; ଜ୍ଞାନ, ନମ୍ରତା, ନେତୃତ୍ୱ, ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ, ଲଜ୍ଜା, ଆଦରର ଗର୍ଭ, ଇଚ୍ଛା, ସନ୍ତୋଷ, ବୁଦ୍ଧି, ଧୈର୍ୟ, ପ୍ରଜ୍ଞା, ସାହସର ଗର୍ଭ—ସବୁ ତୁମେ।” ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ଦେବକୀଙ୍କ ଗୁରୁତ୍ୱ, ତେଜ ଓ ସ୍ତୁତି କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ମଧ୍ୟେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା ଘଟିଲା।