ଏହିପରି ଏକ ଦୀର୍ଘ ରାଜବଂଶର କଥା ଆମେ ଶୁଣୁଛୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଶାନ୍ତକର୍ଣ୍ଣି ନାମକ ରାଜାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଶିବିଶ୍ରିତ, ତାହାପରେ ଶିବସ୍କନ୍ଧ, ଏହାପରେ ଯଜ୍ଞଶ୍ରୀ, ତାହାଠାରୁ ଦ୍ୱିଯଜ୍ଞ, ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରୁ ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ରୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ରୀଠାରୁ ପୁଲୋମାପି ଭାବି ଏହି ରାଜବଂଶ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା। ଏହିପରି ଏହାମାନେ ମୋଟେ ତିନିଶେ ଚାଳିଶି ଛଅ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ଶାସନ କଲେ। ଏହାପରେ ଆନ୍ଧ୍ର ସେବକମାନେ, ସପ୍ତାଭୀର ଓ ଦଶଗର୍ଦ୍ଧଭିନ୍ ଆଦି ହୋଇ, ରାଜା ହେଲେ। ତା'ପରେ ଛଏଡ଼ିଏ ରାଜା ହେଲେ। ପୁନି, ଆଠି ଯବନ, ଚଉଦ ତୁରୁଷ୍କ, ତେର ମୁଣ୍ଡ, ଏବଂ ଏଗାର ମୌନ—ଏହିମାନେ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ଏକଶେ ନବ୍ବେ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ତା'ପରେ ଏଗାର ମୌନ ରାଜା ତିନିଶେ ବର୍ଷ ଶାସନ କଲେ। ଏହିମାନେ ଶେଷ ହେବା ପରେ, କଇଁକିଳା ନାମକ ଯବନମାନେ ଯଥାଯଥ ଅନୁଷ୍ଠାନ ବିନା ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ପାଇଲେ। ଏହିମାନଙ୍କର ବଂଶରେ ବିନ୍ଧ୍ୟଶକ୍ତି, ତାଠାରୁ ପୁନର୍ଜୟ, ତାଠାରୁ ରାମଚନ୍ଦ୍ର, ତାଠାରୁ ଧର୍ମବର୍ମା, ତାଠାରୁ ବଙ୍ଗ, ତାଠାରୁ ନନ୍ଦନ, ପୁନି ସୁନନ୍ଦି, ତା'ଭାଇ ନନ୍ଦିୟଶ, ଶୁକ୍ର ଓ ପ୍ରବୀର ଏହିମାନେ ଏକଶେ ଛଅ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ତା'ପରେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ—ମୋଟେ ତେର—ଏବଂ ତିନି ବାହ୍ଲିକ ରାଜା ହେଲେ। ଏହାପରେ ଏଗାର ପୁଷ୍ପମିତ୍ର, ଏଗାର ପଟୁମିତ୍ର ଓ ସାତି ଆନ୍ଧ୍ର ରାଜା ହେଲେ। ତା'ପରେ କୋଶଳରେ ନଅଟି ରାଜା ହେଲେ, ଏହିମାନେ ନୈଷଧ ବଂଶରେ ଥିଲେ। ମଗଧରେ ବିଶ୍ୱସ୍ଫଟିକ ନାମକ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଭିନ୍ନ ଜାତିର ଲୋକଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇଲେ—କୈବର୍ତ୍ତ, ବଟୁ, ପୁଲିନ୍ଦ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରାଜ୍ୟରେ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶକୁ ହଟାଇ ଦେଇ, ନଅଟି ନାଗ ପଦ୍ମାବତୀ, ଗଙ୍ଗା ତୀର, ପ୍ରୟାଗ ଓ ଗୟାରେ ମଗଧ ଭାବେ ରାଜ୍ୟ କଲେ। କୋଶଳ, ଆନ୍ଧ୍ର, ପୁଣ୍ଡ୍ର, ତାମ୍ରଲିପ୍ତ, ସମତଟ ଓ ସେଇ ସହରକୁ ଦେବରକ୍ଷିତ ରକ୍ଷା କଲେ। କଳିଙ୍ଗ, ମହିଷ, ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ଭୌମ ଭୂମିକୁ ଗୁହାମାନେ ଶାସନ କଲେ। ନୈଷଧ, ନୈମିଷ, କକଳ, କୋଶକ ଓ କଞ୍ଚନ ଜନମାନେ ମଣିଧନ୍ୟ ବଂଶର ଶାସନ ଅଧୀନ ରହିଲେ। ତ୍ରୈରାଜ୍ୟ ଓ ଉଷିକ ଜନମାନେ କନକାହ୍ୱୟ ବଂଶର ଅଧୀନ ହେଲେ। ସୌରାଷ୍ଟ୍ର, ଅବନ୍ତି, ଶୂଦ୍ର, ଅଭୀର, ନର୍ମଦା ଓ ମାରୁଭୂମି ଅଞ୍ଚଳକୁ ଚ୍ୟୁତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଭୀର ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଶାସନ କଲେ। ସିନ୍ଧୁ ତୀର, ଦବି, ଉର୍ବି, ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ଓ କଶ୍ମୀର ଅଞ୍ଚଳ ଚ୍ୟୁତ, ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଶାସନ କଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଏକା ସମୟରେ ପୃଥିବୀରେ ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୂର, ଅଧିକ କ୍ରୋଧୀ, ସଦା ଅସତ୍ୟ ଓ ଅଧର୍ମରେ ରୁଚି ରଖୁଥିଲେ, ଜନନୀ, ଶିଶୁ ଓ ଗାଈମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତ୍ତି ଲୋଭ କରୁଥିଲେ, ଅତି କମ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଲିନ ଥିଲେ, ତ୍ୱରିତ ଉତ୍ଥାନ ଓ ପତନ ଦେଖାଉଥିଲେ, ଅଳ୍ପ ଆୟୁ, ବଡ଼ ଆସକ୍ତି, କମ ଧର୍ମ ଓ ଅତି ଲୋଭୀ ଥିଲେ। ଏହି ରାଜାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ମିଶ୍ରିତ ହେଇ, ସେମାନଙ୍କ ଆଚରଣ ଅନୁସରି, ରାଜାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଚାଳିଚଳି, ଧର୍ମବିପରୀତ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଲୋକମାନେକୁ ନଶ୍ଚୟ କରି ଦେଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ପ୍ରତିଦିନ ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥର ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଅବନତି ଏବଂ ବିଘ୍ନ ହେବା ଦ୍ୱାରା, ସଂସାର ନଶ୍ଚୟ ଦିଗକୁ ଯିବ। ଏଭଳି ସମୟରେ, ଧନ ମାତ୍ର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବଂଶର କାରଣ ହେଲା। ଶକ୍ତି ମାତ୍ର ଧର୍ମର କାରଣ ହେଲା। ଆକର୍ଷଣ ମାତ୍ର ବିବାହର କାରଣ ହେଲା। ନାରୀତ୍ୱ ମାତ୍ର ଭୋଗର କାରଣ ହେଲା। ଅସତ୍ୟ ମାତ୍ର ବିବାଦରେ ବିଜୟର କାରଣ ହେଲା। ଉଚ୍ଚତା ମାତ୍ର ଭୂମିର ଅଧିକାର ହେଲା। ବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ର ମାତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେବାର କାରଣ ହେଲା। ରତ୍ନ ଓ ଧାତୁ ଧାରଣ କରିବା ମାତ୍ର ସମ୍ମାନର କାରଣ ହେଲା। ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିବା ମାତ୍ର ଆଶ୍ରମ ଅନୁସୂଚନା ହେଲା। ଅନ୍ୟାୟ ମାତ୍ର ଜୀବିକାର କାରଣ ହେଲା। ଦୁର୍ବଳତା ମାତ୍ର ଅଜୀବିକା ନ ମିଳିବାର କାରଣ ହେଲା। ଭୟ ଛାଡ଼ି ଦୃଢ଼ କଥା କହିବା ମାତ୍ର ପାଣ୍ଡିତ୍ୟର କାରଣ ହେଲା। ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ମାତ୍ର ପୁଣ୍ୟର କାରଣ ହେଲା। ସ୍ନାନ କରିବା ମାତ୍ର ଶୋଭାର କାରଣ ହେଲା। ଏଭଳି ଭାବରେ, ଏହି ସମୟରେ ଲୋକମାନେ ଏପରି ଅନୂଚିତ ଆଚରଣରେ ଲିନ ହୋଇ, ଧର୍ମର ଅବନତି ଏବଂ ସଂସାରର ନଶ୍ଚୟ ଆଣିଦେଲେ।