ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ଶ୍ରୀ ପରାଶର ମୁନି କହିଲେ—ଯେଉଁ ଯଦୁବଂଶର ଅନୁକ୍ରମଣିକା ଆମେ ଶୁଣୁଛୁ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ସ୍ତ୍ରୀଠାରୁ ବଜ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ବଜ୍ରଠାରୁ ପ୍ରତିବାହୁ ଜନ୍ମିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରତିବାହୁଠାରୁ ସୁଚାରୁ ହେଲେ। ଏଭଳି ଯଦୁବଂଶରେ ପୁଅମାନେ ଶତ, ସହସ୍ର ଗଣନାରେ ଅତ୍ୟଧିକ ସଂଖ୍ୟାରେ ଥିଲେ—ଏପରି ଅନେକ ସଂଖ୍ୟା କେବଳ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି କହିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଗଣନା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଏଠାରେ ଯେଉଁ ବଂଶାନୁକ୍ରମଣିକା ଶ୍ରୁତି ଦିଆଯାଇଛି, ଏହା ତାହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛି। ଏଠାରେ ଯଦୁବଂଶରେ ତିନି କୋଟି ଏବଂ ଅଠାଠି ହଜାର ରାଜପୁତ୍ର ଏବଂ ଗୃହାଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଶସ୍ତ୍ର ଚାଳନାରେ ପ୍ରବୀଣ ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ଏତେ ଅଭିଜନ୍ୟ ଯଦୁବଂଶୀ ମହାପୁରୁଷ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଦଶ ହଜାର ଓ ଶତ ହଜାର ଗଣନାରେ ସଦା ବସୁଥିଲେ—ସେମାନଙ୍କୁ କିଏ ଗଣନା କରିପାରିବ? ଏହି ଯଦୁବଂଶର ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି ଦୈତ୍ୟମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଦେବାସୁର ସଂଗ୍ରାମରେ ବଧ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ଏଠାରେ ମାନବ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ବିକ୍ଷୁଭ୍ନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ମାନବ ଭାବରେ ଭୂଲୋକରେ ଯଦୁବଂଶର ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଶତ ଏବଂ ଏକ ଅଧିକ ଖାଣ୍ଡ ଥିଲା। ସେମାନେ ମାନବ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ନିୟମ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟମରେ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କରି ଉନ୍ନତି କରିଥିଲେ। ଏହି ଭୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ କଥା ଯିଏ ସଦା ଶୁଣିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିଥାଏ। ଏଉଁପରେ ପରାଶର କହିଲେ—ଏଯାଁପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯଦୁବଂଶର ସାରାଂଶ କଥା ଶୁଣିଲ, ଏବେ ତୁମେ ତୁର୍ବସାଙ୍କ ବଂଶାନୁକ୍ରମ ଜାଣ। ତୁର୍ବସାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ବାହ୍ନି, ବାହ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ ଗୋଭାନୁ, ଗୋଭାନୁଙ୍କ ପୁଅ ଟ୍ରୈଶମ୍ବ, ଟ୍ରୈଶମ୍ବଠାରୁ କରନ୍ଧମ, ଏବଂ କରନ୍ଧମଠାରୁ ମରୁତ୍ତ। ମରୁତ୍ତଙ୍କ ସନ୍ତାନ ନଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ପୌରବବଂଶୀ ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କୁ ଅପନ୍ନତ କଲେ। ଏହିପରି ଯୟାତିଙ୍କ ଶାପରେ ଏହି ବଂଶ ପୌରବବଂଶରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲା। ଏଉଁପରେ ପରାଶର କହିଲେ—ଦ୍ରୁହ୍ୟୁଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ବଭ୍ରୁ। ବଭ୍ରୁଙ୍କ ପୁଅ ସେତୁ, ସେତୁଙ୍କ ପୁଅ ଆରବ୍ଧ, ଆରବ୍ଧଙ୍କ ପୁଅ ଗାନ୍ଧାର, ଗାନ୍ଧାରଙ୍କ ପୁଅ ଧର୍ମ, ଧର୍ମଠାରୁ ଘୃତ, ଘୃତଠାରୁ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ, ଦୁର୍ଦ୍ଦମଠାରୁ ପ୍ରଚେତା। ପ୍ରଚେତାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଶତଧର୍ମ, ଯିଏ ଉତ୍ତର ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଜନମାନେଙ୍କୁ ଶାସନ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ପୂରୁଙ୍କ ପୁଅ ଜନମେଜୟ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରାଚୀନ୍ବାନ୍, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରବୀର, ପ୍ରବୀରଙ୍କ ପୁଅ ମନସ୍ୟୁ, ମନସ୍ୟୁଙ୍କ ପୁଅ ଅଭୟଦ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ପୁଅ ବହୁଗତ, ବହୁଗତଙ୍କ ପୁଅ ସଂୟାତି, ସଂୟାତିଙ୍କ ପୁଅ ଅହଂୟାତି, ତାଙ୍କ ପୁଅ ରୌଦ୍ରାଶ୍ୱ। ରୌଦ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କ ଦଶ ପୁଅ ଥିଲେ—ଋତେଷୁ, କକ୍ଷେଷୁ, ସ୍ଥଣ୍ଡିଳେଷୁ, କୃତେଷୁ, ଜଳେଷୁ, ଧର୍ମେଷୁ, ଧୃତେଷୁ, ଥଳେଷୁ, ସନ୍ନତେଷୁ ଓ ବନେଷୁ। ଋତେଷୁଙ୍କ ପୁଅ ଅମ୍ତିନାର। ଅମ୍ତିନାରଙ୍କ ସନ୍ତାନ—ସୁମତି, ଅପ୍ରତିରଥ, ଧ୍ରୁବ। ଅପ୍ରତିରଥଙ୍କ ପୁଅ କଣ୍ବ, କଣ୍ବଙ୍କ ପୁଅ ମେଧାତିଥି। ତାଙ୍କଠାରୁ କଣ୍ବାୟନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଅପ୍ରତିରଥଙ୍କ ଆଉ ଏକ ପୁଅ ଥିଲେ ଐଳୀନ। ଐଳୀନଙ୍କ ଚାରିପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ। ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ସାର୍ବଭୌମ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଭରତ। ଭରତଙ୍କ ନାମରେ ଦେବତାମାନେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ କହନ୍ତି—"ମାତା ହେଉଛନ୍ତି ଧୂଅଁ ପକାଇବା ଦମ, ପିତା ହେଉଛନ୍ତି ଦେହଦାତା; ଯେଉଁ ପୁଅ ତାଙ୍କ ଶୁକ୍ର ଠାରୁ ଜନ୍ମିଛି, ସେ ନିଜ ସନ୍ତାନ। ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ତୁମ ପୁଅକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଶକୁନ୍ତଳାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ଏହି ଶ୍ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ପୁଅ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଶକୁନ୍ତଳା ସତ୍ୟ କହିଥିଲେ। ଭରତଙ୍କ ତିନି ରାନୀଠାରୁ ନଉ ପୁଅ ଥିଲେ। ତେବେ, ଭରତ କହିଲେ—"ଏମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ," ଏହି ଭୟରେ ସେମାନଙ୍କ ମାଆମାନେ ସେହି ପୁଅମାନେକୁ ନଶ୍ୱନ୍ନ କରିଦେଲେ। ପରେ, ପୁଅ ଉତ୍ପାଦନରେ ଅସଫଳ ହେବା ପରେ, ମରୁତମାନେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପୁଅ ଚାହିଁ, ଉତଥ୍ୟଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏବଂ ଦୀର୍ଘତମାସଙ୍କ କନ୍ୟା ମମତାଠାରୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଏକ ପୁଅ ଭରଦ୍ୱାଜକୁ ଦେଲେ। ଏହି ଭରଦ୍ୱାଜ ନାମର ଅର୍ଥ ବିଷୟରେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ—"ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଏହି ଭାର, ଏହି ଶିଶୁ, ଭରଦ୍ୱାଜକୁ ଉଠାଅ!" ଏହିପରି କହି, ଦୁଇଜଣ ଜନକ ଚାଲିଗଲେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଭରଦ୍ୱାଜ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ଭରଦ୍ୱାଜ, ଯେଉଁଠାରେ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମିଲା ନାହିଁ, ସେଠାରେ ମରୁତମାନେ ଦେଇଥିଲେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ବିତଥ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ। ବିତଥଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ମନ୍ୟୁ। ମନ୍ୟୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ—ବୃହତ୍କ୍ଷତ୍ର, ମହାବୀର୍ୟ, ନଗର, ଗର୍ଗ। ନଗରଙ୍କ ପୁଅ ସଂକୃତି; ସଂକୃତିଠାରୁ ଗୁରୁପ୍ରୀତି ଓ ଅନ୍ତିଦେବ। ଗର୍ଗଠାରୁ ଶିନି, ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରୁ ଗାର୍ଗ୍ୟ ବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜନ୍ମର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ। ଏହିପରି ମହାନ ବଂଶାବଳୀ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଗୁରୁତ୍ୱ ଶ୍ରୀ ପରାଶର ମୁନିଙ୍କ ମୁଖାରବିନ୍ଦରୁ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୋଇ, ଲୋକମାନେ ଶୁଣି ଧନ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି।