ଯୋଗନିଦ୍ରାଙ୍କର ମନର ମହତ୍ତ୍ୱ ଭଗବାନଙ୍କ କୃପାରେ ବଢିଗଲା, ଏବଂ ସେ ନନ୍ଦଗୋପଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଯଶୋଦାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅବତାର, ପଦ୍ମନୟନ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀରୁ ଅନ୍ୟାୟ ଅପସାରିତ ହେଲା, ଜଗତ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଗ୍ରହ, ତାରା, ସର୍ପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୟ ସମୂଲେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା। ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ସହିତ, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଧର୍ମର ପଥରେ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହେଲା। ଭଗବାନ ଏହି ମର୍ତ୍ୟ ଲୋକରେ ଅବତରଣ କଲେବେଳେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଏକୋଣଷୋହେ ହଜାର ଛଅ ଶତ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରୁକ୍ମିଣୀ, ସତ୍ୟଭାମା ଓ ଜାମ୍ବବତୀ—ଏହି ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ ଅଷ୍ଟ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରମୁଖ ଥିଲେ। ଏହି ଅଷ୍ଟ ଭାର୍ଯ୍ୟାରୁ ଭଗବାନ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ଅନାଦି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଠାରୁ ଦଶ ଲକ୍ଷ ପୁଅ ପ୍ରସବ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ସାମ୍ବା ଓ ଅନ୍ୟ ମିଶାଇ ତେରଟି ପ୍ରମୁଖ ପୁଅ ଥିଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ରୁକ୍ମିଙ୍କ କନ୍ୟା ରୁକ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଅନିରୁଦ୍ଧ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଅନିରୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ନାତୁନୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ତାଙ୍କଠାରୁ ବଜ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ବଜ୍ରଠାରୁ ପ୍ରତିବାହୁ, ପ୍ରତିବାହୁଠାରୁ ସୁଚାରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏଭଳି ଯଦୁବଂଶର ପୁଅମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଶତ-ଶତ, ସହସ୍ର-ସହସ୍ର ହେବାରୁ, ଏହାକୁ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି କଥାହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହେବ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ଏହି ଶ୍ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ତିନି କୋଟି ଏଠାରି ଅଠ ହଜାର ରାଜପୁତ୍ର ଓ ଗୃହଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଶସ୍ତ୍ର ଚଳାଇବାରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିଲେ। ଏତେ ବଡ଼ ଯଦୁବଂଶୀ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା କିଏ ଗଣିପାରିବ? ଦେବତା-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟମାନେ ବଧ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଲୋକମାନେକୁ ବିପଦ୍ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେ ମାନବ ରୂପେ ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଶତ ଏବଂ ଏକ ଅଧିକ ଗୋତ୍ର ଥିଲା। ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ନିୟମିତ ହେଇ, ଭଗବାନଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଉନ୍ନତି କଲେ। ଯିଏ ଏହି ବୃଷ୍ଣିବଂଶର ଜନ୍ମ କଥାକୁ ସଦା ଶ୍ରବଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏପରେ ପରାଶର ଋଷି କହିଲେ—ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁ ସାରାଂଶ ଦିଆଯାଇଛି, ଏବେ ତୁମେ ତୁର୍ବସର ବଂଶ କଥା ଶୁଣ। ତୁର୍ବସଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ବହ୍ନି, ବହ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ ଗୋଭାନୁ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଟ୍ରୈଶମ୍ଭ, ଟ୍ରୈଶମ୍ଭଠାରୁ କରନ୍ଧମ, ତାଙ୍କଠାରୁ ମାରୁତ୍ତ। ମାରୁତ୍ତଙ୍କର ସନ୍ତାନ ନଥିଲା, ତେଣୁ ସେ ପୌରବ ବଂଶର ଦୁଷ୍ମନ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ। ଏଭଳି ଯୟାତିଙ୍କ ଶାପରେ ସେ ବଂଶ ପୌରବ ବଂଶରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲା। ପରାଶର ଋଷି ଆଉ କହିଲେ—ଦ୍ରୁହ୍ୟୁଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ବଭ୍ରୁ, ବଭ୍ରୁଙ୍କ ପୁଅ ସେତୁ, ସେତୁଙ୍କ ପୁଅ ଆରବ୍ଧ, ଆରବ୍ଧଙ୍କ ପୁଅ ଗାନ୍ଧାର, ଗାନ୍ଧାରଙ୍କ ପୁଅ ଧର୍ମ, ଧର୍ମଙ୍କ ପୁଅ ଘୃତ, ଘୃତଙ୍କ ପୁଅ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ, ଦୁର୍ଦ୍ଦମଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରଚେତା। ପ୍ରଚେତାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଶତଧର୍ମ, ଯିଏ ଉତ୍ତର ଦିଗର ବହୁ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଜନପଦ ଉପରେ ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏବେ ପୁରୁଙ୍କ ଉତ୍ତରପୁତ୍ର କଥା ଆସେ—ପୁରୁଙ୍କ ପୁଅ ଜନମେଜୟ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ପ୍ରାଚୀନ୍ବାନ, ପ୍ରାଚୀନ୍ବାନଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରବୀର, ପ୍ରବୀରଙ୍କ ପୁଅ ମନସ୍ୟୁ, ମନସ୍ୟୁଙ୍କ ପୁଅ ଅଭୟଦ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ପୁଅ ବହୁଗତ, ବହୁଗତଙ୍କ ପୁଅ ସଂୟାତି, ସଂୟାତିଙ୍କ ପୁଅ ଅହଂୟାତି, ତାଙ୍କଠାରୁ ରୌଦ୍ରାଶ୍ୱ। ରୌଦ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କ ଦଶଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ—ଋତେଷୁ, କକ୍ଷେଷୁ, ସ୍ଥଣ୍ଡିଳେଷୁ, କୃତେଷୁ, ଜଳେଷୁ, ଧର୍ମେଷୁ, ଧୃତେଷୁ, ଥଳେଷୁ, ସନ୍ନତେଷୁ, ଓ ବନେଷୁ। ଋତେଷୁଙ୍କ ପୁଅ ଅମ୍ତିନାର, ଅମ୍ତିନାରଙ୍କ ସନ୍ତାନ—ସୁମତି, ଅପ୍ରତିରଥ, ଓ ଧ୍ରୁବ। ଅପ୍ରତିରଥଙ୍କ ପୁଅ କଣ୍ବ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ମେଧାତିଥି, ତାଙ୍କଠାରୁ କଣ୍ବାୟନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଅପ୍ରତିରଥଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଏକ ପୁଅ ଥିଲେ ଐଳୀନ। ଐଳୀନଙ୍କ ଚାରିଜଣ ପୁଅ, ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କୁ ନେଇ। ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ ସାମ୍ରାଟ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଭାରତ। ତାଙ୍କ ନାମରେ ଦେବତାମାନେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଗାଇଥିଲେ—‘ମାତା ହେଉଛନ୍ତି ବେଲ୍ଲୋଜ, ପିତା ହେଉଛନ୍ତି ବୀଜଦାତା, ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମିତ ପୁଅ ନିଜ ପୁଅ ଅଟୁଟ। ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ, ତୁମ ପୁଅକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଶକୁନ୍ତଳାକୁ ଅବହେଳା କରନି।’ ଏହିପରି, ପୁରୁଷଙ୍କ ବୀଜରୁ ଜନ୍ମିତ ପୁଅ ରାଜାକୁ ଯମର ଗୃହରୁ ମୁକ୍ତ କରେ, ଏବଂ ତୁମେ ଏହି ଗର୍ଭର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା—ଶକୁନ୍ତଳା ସତ୍ୟ କହିଥିଲେ।